¹Så tog Temaniten Elifaz til Orde og sagde:

¹Þá svaraði Elífas frá Teman og mælti:

²Ærgrer det dig, om man taler til dig? Men hvem kan her være tavs?

²Munt þú taka því illa, þótt maður dirfist að yrða á þig? Og þó, hver fær orða bundist?

³Du har selv talt mange til Rette og styrket de slappe Hænder,

³Sjá, þú hefir áminnt marga, og magnþrota hendur hefir þú styrkt.

⁴dine Ord holdt den segnende oppe, vaklende Knæ gav du Kraft.

⁴Þann sem hrasaði, reistu orð þín á fætur, og hnígandi hnén gjörðir þú stöðug.

⁵Men nu det gælder dig selv, så taber du Modet, nu det rammer dig selv, er du slaget af Skræk!

⁵En nú, þegar það kemur yfir þig, gefst þú upp, þegar það nær þér sjálfum, missir þú móðinn.

⁶Er ikke din Gudsfrygt din Tillid, din fromme Færd dit Håb?

⁶Er ekki guðhræðsla þín athvarf þitt og þitt grandvara líferni von þín?

⁷Tænk efter! Hvem gik uskyldig til Grunde, hvor gik retsindige under?

⁷Hugsaðu þig um: Hver er sá, er farist hafi saklaus, og hvar hefir hinum réttvísu verið tortímt?

⁸Men det har jeg set: Hvo Uret pløjer og sår Fortræd, de høster det selv.

⁸Að því, er ég hefi séð: Þeir sem plægðu rangindi og sáðu óhamingju, þeir einir hafa uppskorið það.

⁹For Guds Ånd går de til Grunde, for hans Vredes Pust går de til.

⁹Fyrir andgusti Guðs fórust þeir, fyrir reiðiblæstri hans urðu þeir að engu.

¹⁰Løvens Brøl og Vilddyrets Glam Ungløvernes Tænder slås ud;

¹⁰Öskur ljónsins og rödd óargadýrsins, _ tennur ljónshvolpanna eru brotnar sundur.

¹¹Løven omkommer af Mangel på Rov, og Løveungerne spredes.

¹¹Ljónið ferst, af því að það vantar bráð, og hvolpar ljónynjunnar tvístrast.

¹²Der sneg sig til mig et Ord mit Øre opfanged dets Hvisken

¹²En til mín laumaðist orð, og eyra mitt nam óminn af því _

¹³i Nattesynernes Tanker, da Dvale sank over Mennesker;

¹³í heilabrotunum, sem nætursýnirnar valda, þá er þungur svefnhöfgi er fallinn yfir mennina.

¹⁴Angst og Skælven kom over mig, alle mine Ledemod skjalv;

¹⁴Ótti kom yfir mig og hræðsla, svo að öll bein mín nötruðu.

¹⁵et Pust strøg over mit Ansigt, Hårene rejste sig på min Krop.

¹⁵Og vindgustur straukst fram hjá andliti mínu, hárin risu á líkama mínum.

¹⁶Så stod det stille! Jeg sansed ikke, hvordan det så ud; en Skikkelse stod for mit Øje, jeg hørte en hviskende Stemme:

¹⁶Þarna stóð það _ útlitið þekkti ég ekki _, einhver mynd fyrir augum mínum, ég heyrði ymjandi rödd:

¹⁷"Har et Menneske Ret for Gud, mon en Mand er ren for sin Skaber?

¹⁷,,Er maðurinn réttlátur fyrir Guði, nokkur mannkind hrein fyrir skapara sínum?

¹⁸End ikke sine Tjenere tror han, hos sine Engle finder han Fejl,

¹⁸Sjá, þjónum sínum treystir hann ekki, og hjá englum sínum finnur hann galla,

¹⁹endsige hos dem, der bor i en Hytte af Ler og har deres Grundvold i Støvet!

¹⁹hvað þá hjá þeim, sem búa í leirhúsum, þeim sem eiga rót sína að rekja til moldarinnar, sem marðir eru sundur sem mölur væri.

²⁰De knuses ligesom Møl, imellem Morgen og Aften, de sønderslås uden at ænses, for evigt går de til Grunde.

²⁰Milli morguns og kvelds eru þeir molaðir sundur, án þess að menn gefi því gaum, tortímast þeir gjörsamlega.Tjaldstaginu er kippt upp, þeir deyja, og það í vanhyggju sinni.``

²¹Rives ej deres Teltreb ud? De dør, men ikke i Visdom."

²¹Tjaldstaginu er kippt upp, þeir deyja, og það í vanhyggju sinni.``