¹Kan du trække Krokodillen op med Krog og binde dens Tunge med Snøre?

¹Getur þú veitt krókódílinn á öngul, getur þú heft tungu hans með snæri?

²Kan du mon stikke et Siv i dens Snude, bore en Krog igennem dens Kæber?

²Dregur þú seftaug gegnum nasir hans og rekur þú krók gegnum kjálka honum?

³Mon den vil trygle dig længe og give dig gode Ord?

³Ætli hann beri fram fyrir þig margar auðmjúkar bænir eða mæli til þín blíðum orðum?

⁴Mon den vil indgå en Pagt med dig, så du får den til Træl for evigt?

⁴Mun hann gjöra við þig sáttmála, svo að þú takir hann að ævinlegum þræli?

⁵Han du mon lege med den som en Fugl og tøjre den for dine Pigebørn?

⁵Munt þú leika þér að honum eins og litlum fugli og getur þú bundið hann fastan fyrir smámeyjar þínar?

⁶Falbyder Fiskerlauget den og stykker den ud mellem Sælgerne?

⁶Manga fiskveiðafélagar um hann, skipta þeir honum meðal kaupmanna?

⁷Mon du kan spække dens Hud med Kroge og med Harpuner dens Hoved?

⁷Getur þú fyllt húð hans broddum og haus hans skutlum?

⁸Læg dog engang din Hånd på den! Du vil huske den Kamp og gør det ej mer.

⁸Legg hönd þína á hann _ hugsaðu þér, hvílík viðureign! Þú gjörir það ekki aftur.

⁹Det Håb vilde blive til Skamme, alene ved Synet lå du der.

⁹Já, von mannsins bregst, hann fellur þegar flatur fyrir sjóninni einni saman.

¹⁰Ingen drister sig til at tirre den, hvem holder Stand imod den?

¹⁰Enginn er svo fífldjarfur, að hann þori að egna hann, _ og hver er þá sá, er þori að ganga fram fyrir mitt auglit?

¹¹Hvem møder den og slipper fra det hvem under hele Himlen?

¹¹Hver hefir að fyrra bragði gefið mér, svo að ég ætti að endurgjalda? Allt sem undir himninum er, það er mitt!

¹²Jeg tier ej om dens Lemmer, hvor stærk den er, hvor smukt den er skabt.

¹²Ég vil ekki þegja um limu hans, né um styrkleik og fegurð vaxtar hans.

¹³Hvem har trukket dens Klædning af, trængt ind i dens dobbelte Panser?

¹³Hver hefir flett upp skjaldkápu hans að framan, hver fer inn undir tvöfaldan tanngarð hans?

¹⁴Hvem har åbnet dens Ansigts Døre? Rundt om dens Tænder er Rædsel.

¹⁴Hver hefir opnað hliðin að gini hans? Ógn er kringum tennur hans.

¹⁵Dens Ryg er Reder af Skjolde, dens Bryst er et Segl af Sten;

¹⁵Tignarprýði eru skjaldaraðirnar, lokaðar með traustu innsigli.

¹⁶de sidder tæt ved hverandre, Luft kommer ikke ind derimellem;

¹⁶Hver skjöldurinn liggur fast að öðrum, ekkert loft kemst á milli þeirra.

¹⁷de hænger fast ved hverandre, uadskilleligt griber de ind i hverandre.

¹⁷Þeir eru fastir hver við annan, eru svo samfelldir, að þeir verða eigi skildir sundur.

¹⁸Dens Nysen fremkalder strålende Lys, som Morgenrødens Øjenlåg er dens Øjne.

¹⁸Þegar hann hnerrar, standa ljósgeislar úr nösum hans, og augu hans eru sem brágeislar morgunroðans.

¹⁹Ud af dens Gab farer Fakler, Ildgnister spruder der frem.

¹⁹Úr gini hans standa blys, eldneistar ganga fram úr honum.

²⁰Em står ud af dens Næsebor som af en ophedet, kogende Kedel.

²⁰Úr nösum hans stendur eimur, eins og upp úr sjóðandi potti, sem kynt er undir með sefgrasi.

²¹Dens Ånde tænder som glødende Kul, Luer står ud af dens Gab.

²¹Andi hans kveikir í kolum, og logi stendur úr gini hans.

²²Styrken bor på dens Hals, og Angsten hopper foran den.

²²Kraftur situr á hálsi hans, og angist stökkur á undan honum.

²³Tæt sidder Kødets Knuder, som støbt til Kroppen; de rokkes ikke;

²³Vöðvar holds hans loða fastir við, eru steyptir á hann og hreyfast ekki.

²⁴fast som Sten er dens Hjerte støbt, fast som den nederste Møllesten.

²⁴Hjarta hans er hart sem steinn, já, hart sem neðri kvarnarsteinn.

²⁵Når den rejser sig, gyser Helte, fra Sans og Samling går de af Skræk.

²⁵Þegar hann stökkur upp, skelfast kapparnir, þeir verða ringlaðir af hræðslu.

²⁶Angriberens Sværd holder ikke Stand, ej Kastevåben, Spyd eller Pil.

²⁶Ráðist einhver að honum með sverði, þá vinnur það eigi á, eigi heldur lensa, skotspjót eða ör.

²⁷Jern regner den kun for Halm og Kobber for trøsket Træ;

²⁷Hann metur járnið sem strá, eirinn sem maðksmoginn við.

²⁸Buens Søn slår den ikke på Flugt, Slyngens Sten bliver Strå for den,

²⁸Eigi rekur örin hann á flótta, slöngusteinarnir verða hálmur fyrir honum.

²⁹Stridskøllen regnes for Rør, den ler ad det svirrende Spyd.

²⁹Kylfur metur hann sem hálmstrá, og að hvin spjótsins hlær hann.

³⁰På Bugen er der skarpe Rande, dens Spor i Dyndet er som Tærskeslædens;

³⁰Neðan á honum eru oddhvöss brot, hann markar för í aurinn sem för eftir þreskisleða.

³¹Dybet får den i Kog som en Gryde, en Salvekedel gør den af Floden;

³¹Hann lætur vella í djúpinu sem í potti, gjörir hafið eins og smyrslaketil.

³²bag den er der en lysende Sti, Dybet synes som Sølverhår.

³²Aftur undan honum er ljósrák, ætla mætti, að sjórinn væri silfurhærur.

³³Dens Lige findes ikke på Jord, den er skabt til ikke at frygte.

³³Enginn er hans maki á jörðu, hans sem skapaður er til þess að kunna ekki að hræðast.Hann lítur niður á allt hátt, hann er konungur yfir öllum drembnum dýrum.

³⁴Alt, hvad højt er, ræddes for den, den er Konge over alle stolte Dyr.

³⁴Hann lítur niður á allt hátt, hann er konungur yfir öllum drembnum dýrum.