1(Til sangmesteren. Efter "morgenrødens hind". En salme af David.) Min Gud, min Gud, hvorfor har du forladt mig? Mit Skrig til Trods er Frelsen mig fjern.
1Til söngstjórans. Lag: Hind morgunroðans. Davíðssálmur.
2Min Gud, jeg råber om Dagen, du svarer ikke, om Natten, men finder ej Hvile.
2Guð minn, Guð minn, hví hefir þú yfirgefið mig? Ég hrópa, en hjálp mín er fjarlæg.
3Og dog er du den hellige, som troner på Israels Lovsange.
3,,Guð minn!`` hrópa ég um daga, en þú svarar ekki, og um nætur, en ég finn enga fró.
4På dig forlod vore Fædre sig, forlod sig, og du friede dem;
4Og samt ert þú Hinn heilagi, sá er ríkir uppi yfir lofsöngvum Ísraels.
5de råbte til dig og frelstes, forlod sig på dig og blev ikke til Skamme.
5Þér treystu feður vorir, þeir treystu þér, og þú hjálpaðir þeim,
6Men jeg er en Orm og ikke en Mand, til Spot for Mennesker, Folk til Spe;
6til þín hrópuðu þeir, og þeim var bjargað, þér treystu þeir og urðu ekki til skammar.
7alle, der ser mig, håner mig, vrænger Mund og ryster på Hovedet:
7En ég er maðkur og eigi maður, til spotts fyrir menn og fyrirlitinn af lýðnum.
8"Han har væltet sin Sag på HERREN; han fri ham og frelse ham, han har jo Velbehag i ham."
8Allir þeir er sjá mig gjöra gys að mér, bregða grönum og hrista höfuðið.
9Ja, du drog mig af Moders Liv, lod mig hvile trygt ved min Moders Bryst;
9,,Hann fól málefni sitt Drottni. Hann hjálpi honum! hann frelsi hann, því að hann hefir þóknun á honum!``
10på dig blev jeg kastet fra Moders Skød, fra Moders Liv var du min Gud.
10Já, þú leiddir mig fram af móðurlífi, lést mig liggja öruggan við brjóst móður minnar.
11Vær mig ikke fjern, thi Trængslen er nær, og ingen er der, som hjælper!
11Til þín var mér varpað frá móðurskauti, frá móðurlífi ert þú Guð minn.
12Stærke Tyre står omkring mig, Basans vældige omringer mig,
12Ver eigi fjarri mér, því að neyðin er nærri, og enginn hjálpar.
13spiler Gabet op imod mig som rovgridske, brølende Løver.
13Sterk naut umkringja mig, Basans uxar slá hring um mig.
14Jeg er som Vand, der er udgydt, alle mine Knogler skilles, mit Hjerte er blevet som Voks, det smelter i Livet på mig;
14Þeir glenna upp ginið í móti mér sem bráðsólgið, öskrandi ljón.
15min Gane er tør som et Potteskår til Gummerne klæber min Tunge, du lægger mig ned i Dødens Støv.
15Mér er hellt út sem vatni, og öll bein mín eru gliðnuð sundur; hjarta mitt er sem vax, bráðnað sundur í brjósti mér;
16Thi Hunde står omkring mig, onde i Flok omringer mig, de har gennemboret mine Hænder og Fødder,
16gómur minn er þurr sem brenndur leir, og tungan loðir föst í munni mér. Og í duft dauðans leggur þú mig.
17jeg kan tælle alle mine Ben; med Skadefryd ser de på mig.
17Því að hundar umkringja mig, hópur illvirkja slær hring um mig, hendur mínar og fætur hafa þeir gegnumstungið.
18Mine Klæder deler de mellem sig, om Kjortelen kaster de Lod.
18Ég get talið öll mín bein _ þeir horfa á og hafa mig að augnagamni,
19Men du, o HERRE, vær ikke fjern, min Redning, il mig til Hjælp!
19þeir skipta með sér klæðum mínum og kasta hlut um kyrtil minn.
20Udfri min Sjæl fra Sværdet, min eneste af Hundes Vold!
20En þú, ó Drottinn, ver eigi fjarri! þú styrkur minn, skunda mér til hjálpar,
21Frels mig fra Løvens Gab, fra Vildoksens Horn! Du har bønhørt mig.
21frelsa líf mitt undan sverðinu og sál mína undan hundunum.
22Dit Navn vil jeg kundgøre for mine Brødre, prise dig midt i Forsamlingen:
22Frelsa mig úr gini ljónsins, frá hornum vísundarins. Þú hefir bænheyrt mig!
23"I, som frygter HERREN, pris ham, ær ham; al Jakobs Æt, bæv for ham, al Israels Æt!
23Ég vil kunngjöra bræðrum mínum nafn þitt, í söfnuðinum vil ég lofa þig!
24Thi han foragtede ikke, forsmåede ikke den armes Råb, skjulte ikke sit Åsyn for ham, men hørte, da han råbte til ham!"
24Þér sem óttist Drottin, lofið hann! Tignið hann, allir niðjar Jakobs! Dýrkið hann, allir niðjar Ísraels!
25Jeg vil synge din Pris i en stor Forsamling, indfri mine Løfter iblandt de fromme;
25Því að hann hefir eigi fyrirlitið né virt að vettugi neyð hins hrjáða og eigi hulið auglit sitt fyrir honum, heldur heyrt, er hann hrópaði til hans.
26de ydmyge skal spise og mættes; hvo HERREN søger, skal prise ham; deres Hjerte leve for evigt!
26Frá þér kemur lofsöngur minn í stórum söfnuði, heit mín vil ég efna frammi fyrir þeim er óttast hann.
27Den vide Jord skal mærke sig det og omvende sig til HERREN, og alle Folkenes Slægter skal tilbede for hans Åsyn;
27Snauðir munu eta og verða mettir, þeir er leita Drottins munu lofa hann. Hjörtu yðar lifni við að eilífu.
28thi HERRENs er Riget, han er Folkenes Hersker.
28Endimörk jarðar munu minnast þess og hverfa aftur til Drottins og allar ættir þjóðanna falla fram fyrir augliti hans.
29De skal tilbede ham alene, alle Jordens mægtige; de skal bøje sig for hans Åsyn, alle, der nedsteg i Støvet og ikke holdt deres Sjæl i Live.
29Því að ríkið heyrir Drottni, og hann er drottnari yfir þjóðunum.
30Ham skal Efterkommeme tjene; om HERREN skal tales til Slægten, der kommer;
30Já, fyrir honum munu öll stórmenni jarðar falla fram, fyrir honum munu beygja sig allir þeir er hníga í duftið. En ég vil lifa honum,niðjar mínir munu þjóna honum. Komandi kynslóðum mun sagt verða frá Drottni, [ (Psalms 22:32) og lýð sem enn er ófæddur mun boðað réttlæti hans, að hann hefir framkvæmt það. ]
31de skal forkynde et Folk, der fødes, hans Retfærd. Thi han greb ind.
31niðjar mínir munu þjóna honum. Komandi kynslóðum mun sagt verða frá Drottni, [ (Psalms 22:32) og lýð sem enn er ófæddur mun boðað réttlæti hans, að hann hefir framkvæmt það. ]