1(Sang til Festrejserne.) Jeg råbte til HERREN i Nød, og han svarede mig.
1Sa aking kahirapan ay dumaing ako sa Panginoon, at sinagot niya ako.
2HERRE, udfri min Sjæl fra Løgnelæber, fra den falske Tunge!
2Iligtas mo ang aking kaluluwa, Oh Panginoon, sa mga sinungaling na labi, at mula sa magdarayang dila.
3Der ramme dig dette og hint, du falske Tunge!
3Anong maibibigay sa iyo, at anong magagawa pa sa iyo, ikaw na magdarayang dila?
4Den stærkes Pile er hvæsset ved glødende Gyvel.
4Mga hasang pana ng makapangyarihan, at mga baga ng enebro.
5Ve mig, at jeg må leve som fremmed i Mesjek, bo iblandt Kedars Telte!
5Sa aba ko, na nakikipamayan sa Mesech, na tumatahan ako sa mga tolda sa Kedar!
6Min Sjæl har længe nok boet blandt Folk, som hader Fred.
6Malaon ng tinatahanan ng aking kaluluwa na kasama niyang nagtatanim sa kapayapaan.
7Jeg vil Fred; men taler jeg, vil de Krig!
7Ako'y sa kapayapaan: nguni't pagka ako'y nagsasalita, sila'y sa pakikidigma.