¹چه بسیار از طفولیتم مرا اذیت رسانیدند. حال اسرائیل بگوید:

¹Many a time have they afflicted me from my youth, may Israel now say:

²«چه بسیار از طفولیتم مرا اذیت رسانیدند. لیکن بر من غالب نیامدند.

²Many a time have they afflicted me from my youth: yet they have not prevailed against me.

³قلبه کنندگان بر پشت من قلبه کردند و زخم های عمیق به آن گذاشتند.

³The plowers plowed upon my back: they made long their furrows.

⁴اما خداوند عادل است و مرا از بندهای شریران رهایی داد.»

⁴The LORD is righteous: he hath cut asunder the cords of the wicked.

⁵کسانی که از سهیون نفرت دارند رسوا و مغلوب شوند.

⁵Let them all be confounded and turned back that hate Zion.

⁶مثل گیاهی باشند که روی بامها می روید؛ که پیش از آنکه آنرا بچینند، خشک می گردد.

⁶Let them be as the grass upon the housetops, which withereth afore it groweth up:

⁷هیچ درونده ای دست خود را از آن پُر نمی تواند کرد و نه خوشه چین آغوش خود را.هیچ کسی به او نگوید: «خداوند به تو برکت بدهد و ما هم بنام خداوند به تو برکت می دهیم!»

⁷Wherewith the mower filleth not his hand; nor he that bindeth sheaves his bosom.

⁸هیچ کسی به او نگوید: «خداوند به تو برکت بدهد و ما هم بنام خداوند به تو برکت می دهیم!»

⁸Neither do they which go by say, The blessing of the LORD be upon you: we bless you in the name of the LORD.