1ای خدا، آواز ناله و زاری مرا بشنو و حیاتم را از خوف دشمن نگاه دار.
1Hear my voice, O God, in my prayer: preserve my life from fear of the enemy.
2در مقابل توطئۀ شریران و هیاهوی بدکاران از من محافظت کن.
2Hide me from the secret counsel of the wicked; from the insurrection of the workers of iniquity:
3آن ها زبان خود را چون شمشیر تیز کرده اند و مرا هدف تیر سخنان تلخ خود قرار داده اند.
3Who whet their tongue like a sword, and bend their bows to shoot their arrows, even bitter words:
4از کمینگاه خود شخصِ بیگناه را نشانه می گیرند و ناگهان او را با تیر می زنند و نمی ترسند.
4That they may shoot in secret at the perfect: suddenly do they shoot at him, and fear not.
5یکدیگر خود را در کارهای زشت تشویق می کنند، در خفا نقشه می کشند و دام می گسترند و می گویند: «چه کسی می تواند ما را ببیند؟»
5They encourage themselves in an evil matter: they commune of laying snares privily; they say, Who shall see them?
6کارهای بد را طرح می کنند و می گویند: «چه خوب سنجیدیم.» چه عمیق است فکر درون انسان و دل او.
6They search out iniquities; they accomplish a diligent search: both the inward thought of every one of them, and the heart, is deep.
7اما خدا با تیرهای خود آن ها را می زند و جراحات ناگهانی را بر بدن شان وارد می کند.
7But God shall shoot at them with an arrow; suddenly shall they be wounded.
8زبان خودشان برای شان دام می شود و کسانی که آن ها را ببینند، با تمسخر سر خود را تکان می دهند.
8So they shall make their own tongue to fall upon themselves: all that see them shall flee away.
9آنگاه تمامی آدمیان ترسیده و کار خدا را بیان خواهند کرد و عمل او را خواهند فهمید.شخص راستکار در خداوند خوشی کند و بر او توکل نماید! و همۀ عادلان خدا را ستایش کنند!
9And all men shall fear, and shall declare the work of God; for they shall wisely consider of his doing.
10شخص راستکار در خداوند خوشی کند و بر او توکل نماید! و همۀ عادلان خدا را ستایش کنند!
10The righteous shall be glad in the LORD, and shall trust in him; and all the upright in heart shall glory.