1خدایا مرا نجات ده! زیرا آبها نزدیک است نَفَسِ مرا بگیرد.
1Save me, O God; for the waters are come in unto my soul.
2در لجن زار عمیق فرو رفته ام، جایی که نمی توان ایستاد. در آب های عمیق افتاده ام و سیلاب مرا احاطه کرده است.
2I sink in deep mire, where there is no standing: I am come into deep waters, where the floods overflow me.
3از فریاد خود خسته شده ام. گلویم خشک و چشمانم از انتظار خدای من تار گردیده است.
3I am weary of my crying: my throat is dried: mine eyes fail while I wait for my God.
4آنانی که بی سبب از من نفرت دارند، از موهای سرم زیادتر اند و آنهائی که قصد نابودی مرا دارند، قوی و نیرومند هستند. پس آنچه را که از کسی نگرفته بودم، از من مطالبه می کنند.
4They that hate me without a cause are more than the hairs of mine head: they that would destroy me, being mine enemies wrongfully, are mighty: then I restored that which I took not away.
5ای خدا، تو حماقت مرا می دانی و گناهانم از تو مخفی نیست.
5O God, thou knowest my foolishness; and my sins are not hid from thee.
6ای خداوند، خدای قادر مطلق، منتظرین تو به سبب من خجل نشوند. ای خدای اسرائیل، آنهائی که طالب تو هستند، به خاطر من رسوا نگردند.
6Let not them that wait on thee, O Lord GOD of hosts, be ashamed for my sake: let not those that seek thee be confounded for my sake, O God of Israel.
7زیرا به خاطر تو متحمل تمسخر مردم شده و رسوایی روی مرا پوشیده است.
7Because for thy sake I have borne reproach; shame hath covered my face.
8نزد برادرانم مثل یک اجنبی شده ام و خانواده ام مرا به نظر یک بیگانه می بینند.
8I am become a stranger unto my brethren, and an alien unto my mother's children.
9غیرت عبادتگاه تو مرا خورده، و ملامت های ملامت کنندگان تو بر من روی آورده است.
9For the zeal of thine house hath eaten me up; and the reproaches of them that reproached thee are fallen upon me.
10هنگامیکه با روزه و اشک جان خود را فروتن ساختم، آن ها مرا مسخره کردند.
10When I wept, and chastened my soul with fasting, that was to my reproach.
11وقتی برای توبه نمد پوشیدم، نزد ایشان ضرب المثل گردیدم.
11I made sackcloth also my garment; and I became a proverb to them.
12مردم کوچه و بازار بر ضد من حرف می زنند و میگساران دربارۀ من سرود می خوانند.
12They that sit in the gate speak against me; and I was the song of the drunkards.
13اما من ای خداوند، در پیشگاه تو در وقت مناسب دعا می کنم. ای خدا، در کثرت رحمانیت خود و به خاطر حقیقتِ نجات خود دعای مرا مستجاب کن.
13But as for me, my prayer is unto thee, O LORD, in an acceptable time: O God, in the multitude of thy mercy hear me, in the truth of thy salvation.
14مرا از لجن زار خلاصی ده تا غرق نشوم و از نفرت کنندگانم و از عمق آبها نجات پیدا کنم.
14Deliver me out of the mire, and let me not sink: let me be delivered from them that hate me, and out of the deep waters.
15مگذار که سیل آبها مرا بپوشاند و یا عمق ها مرا ببلعد و گودال نیستی مرا در دهان خود فرو برد.
15Let not the waterflood overflow me, neither let the deep swallow me up, and let not the pit shut her mouth upon me.
16ای خداوند مرا مستجاب فرما، زیرا رحمت تو نیکوست و از روی رحمت بی کرانت به من توجه فرما.
16Hear me, O LORD; for thy lovingkindness is good: turn unto me according to the multitude of thy tender mercies.
17روی خود را از این بنده ات مپوشان، زیرا در سختی قرار دارم. مرا به زودی مستجاب فرما.
17And hide not thy face from thy servant; for I am in trouble: hear me speedily.
18به من نزدیک شده، بهای آزادی ام را بپرداز و مرا از دست دشمنانم نجات ده.
18Draw nigh unto my soul, and redeem it: deliver me because of mine enemies.
19تو خواری، رسوایی و خجالت مرا دانسته و جمیع دشمنانم را می بینی.
19Thou hast known my reproach, and my shame, and my dishonour: mine adversaries are all before thee.
20رسوایی دلم را شکسته است و به شدت بیمار شده ام. خواهان شفقت بودم، ولی دلسوزی نبود و منتظر تسلی دهندگان بودم، اما نیافتم.
20Reproach hath broken my heart; and I am full of heaviness: and I looked for some to take pity, but there was none; and for comforters, but I found none.
21مرا برای خوراک زردآب دادند و چون تشنه بودم مرا سرکه نوشانیدند.
21They gave me also gall for my meat; and in my thirst they gave me vinegar to drink.
22پس دسترخوان شان و همچنان آسایش آن ها، برای شان دام گردد.
22Let their table become a snare before them: and that which should have been for their welfare, let it become a trap.
23چشمان شان تار گردند تا نبینند و کمرهای شان را همواره لرزان گردان.
23Let their eyes be darkened, that they see not; and make their loins continually to shake.
24خشم خود را بر آن ها بریز و در آتش غضب خود ایشان را بسوزان.
24Pour out thine indignation upon them, and let thy wrathful anger take hold of them.
25خانه های شان ویران گردد و در خیمه های شان هیچکس ساکن نشود.
25Let their habitation be desolate; and let none dwell in their tents.
26زیرا کسی را که تو زده ای زجر می دهند و دربارۀ دردهای آنانی که تو مجروح شان کرده ای، باهم سخن می گویند.
26For they persecute him whom thou hast smitten; and they talk to the grief of those whom thou hast wounded.
27پس گناه به گناه ایشان بیفزا و عدالت تو شامل حال شان نگردد.
27Add iniquity unto their iniquity: and let them not come into thy righteousness.
28از دفتر حیات محو شوند و در شمار راستکاران محسوب نگردند.
28Let them be blotted out of the book of the living, and not be written with the righteous.
29اما من، مسکین و دردمند هستم، پس ای خدا، نجات تو مرا سرافراز سازد.
29But I am poor and sorrowful: let thy salvation, O God, set me up on high.
30آنگاه نام خدا را با سرود ستایش نموده و عظمت او را با شکرگزاری بیان می کنم.
30I will praise the name of God with a song, and will magnify him with thanksgiving.
31این است که خداوند را خشنود می سازد، زیادتر از قربانی های گاو و گوساله.
31This also shall please the LORD better than an ox or bullock that hath horns and hoofs.
32اشخاص فروتن این را دیده و شادمان می شوند. ای کسانی که جویای خدا هستید، دل شما زنده گردد.
32The humble shall see this, and be glad: and your heart shall live that seek God.
33زیرا خداوند دعای نیازمندان را می شنود و اسیران خود را از یاد نمی برد.
33For the LORD heareth the poor, and despiseth not his prisoners.
34آسمان و زمین او را سپاس گویند و همچنان بحرها و هر چه که در آن ها حرکت دارند.
34Let the heaven and earth praise him, the seas, and every thing that moveth therein.
35زیرا خدا سهیون را نجات می دهد و شهرهای یهودا را آباد می کند تا قوم برگزیدۀ او در آنجا سکونت نموده و مالک آن گردد.فرزندان آن ها وارث آن می گردند و کسانی که نام او را دوست دارند، در آن ساکن خواهند گردید.
35For God will save Zion, and will build the cities of Judah: that they may dwell there, and have it in possession.
36فرزندان آن ها وارث آن می گردند و کسانی که نام او را دوست دارند، در آن ساکن خواهند گردید.
36The seed also of his servants shall inherit it: and they that love his name shall dwell therein.