¹{To the chief Musician. Of David. A Psalm.} O God of my praise, be not silent:

¹ خدایا، نام تو را ستایش می‌کنم، خاموش مباش.

²For the mouth of the wicked [man] and the mouth of deceit are opened against me: they have spoken against me with a lying tongue,

² زیرا مردم شریر و دروغگو زبان به بدگویی من گشوده‌اند و دربارهٔ من دروغ می‌گویند.

³And with words of hatred have they encompassed me; and they fight against me without a cause.

³ سخنان نفرت‌انگیز می‌گویند و بدون سبب با من می‌جنگند.

⁴For my love they are mine adversaries; but I [give myself unto] prayer.

⁴ من آنها را دوست دارم و برایشان دعا می‌کنم امّا آنها با من مخالفت می‌کنند.

⁵And they have rewarded me evil for good, and hatred for my love.

⁵ جواب خوبی‌های مرا با بدی می‌دهند و در عوض محبّت، دشمنی می‌کنند.

⁶Set a wicked [man] over him, and let [the] adversary stand at his right hand;

⁶ حاکم ظالمی را بر او بگمار و یکی از دشمنانش را تا علیه او شهادت بدهد.

⁷When he shall be judged, let him go out guilty, and let his prayer become sin;

⁷ در دادگاه محکوم شود و دعایش هم گناه محسوب گردد!

⁸Let his days be few, let another take his office;

⁸ عمرش کوتاه شود و دیگری جا و مقامش را بگیرد!

⁹Let his sons be fatherless, and his wife a widow;

⁹ فرزندانش یتیم شوند و زنش بیوه گردد!

¹⁰Let his sons be vagabonds and beg, and let them seek [their bread] far from their desolate places;

¹⁰ اطفالش آواره شوند و به گدایی بیفتند، از ویرانه‌ای که زندگی می‌کنند رانده گردند!

¹¹Let the usurer cast the net over all that he hath, and let strangers despoil his labour;

¹¹ طلبکارانش مال و دارایی‌اش را غصب کنند و بیگانگان حاصل زحمتش را به تاراج ببرند.

¹²Let there be none to extend kindness unto him, neither let there be any to favour his fatherless children;

¹² کسی بر او رحم نکند و هیچ‌کس یتیمانی را که او از خود به جا می‌گذارد، مورد لطف و توجّه قرار ندهد.

¹³Let his posterity be cut off; in the generation following let their name be blotted out:

¹³ نسل او قطع، و نامش از صفحهٔ روزگار محو گردد!

¹⁴Let the iniquity of his fathers be remembered with Jehovah, and let not the sin of his mother be blotted out;

¹⁴ خداوند شرارت ‌نیاکانش را فراموش نکند و گناهان مادرش را نیامرزد!

¹⁵Let them be before Jehovah continually, that he may cut off the memory of them from the earth:

¹⁵ کارهای بد او همیشه مدّ نظر خداوند باشد، امّا خاطرهٔ او از روی زمین محو شود!

¹⁶Because he remembered not to shew kindness, but persecuted the afflicted and needy man, and the broken in heart, to slay him.

¹⁶ زیرا او هرگز به کسی رحم نکرد، بلکه به فقیران و محتاجان و بی‌کسان، آزار رسانید و آنان را کشت.

¹⁷And he loved cursing; so let it come unto him. And he delighted not in blessing; and let it be far from him.

¹⁷ او دوست داشت که دیگران را لعنت کند، اکنون خودش را لعنت کن. نمی‌خواست به کسی برکت برساند، پس هیچ‌کس او را برکت نرساند.

¹⁸And he clothed himself with cursing like his vestment; so let it come into his bowels like water, and like oil into his bones;

¹⁸ لعنت را مثل لباس به تن می‌کرد، پس اکنون لعنت مانند آب در بدنش و مثل روغن در استخوانهایش نفوذ کند.

¹⁹Let it be unto him as a garment with which he covereth himself, and for a girdle wherewith he is constantly girded.

¹⁹ اینک لعنت مانند لباسی که می‌پوشید و مانند کمربندی که به کمر می‌بست، او را بپوشاند.

²⁰Let this be the reward of mine adversaries from Jehovah, and of them that speak evil against my soul.

²⁰ خداوند دشمنانم و کسانی را که از من بدگویی می‌کنند، چنین جزا بدهد.

²¹But do *thou* for me, Jehovah, Lord, for thy name's sake; because thy loving-kindness is good, deliver me:

²¹ امّا ای خدا و ای خداوند من، به‌خاطر نام خود به من کمک کن و به‌خاطر محبّت پایدارت مرا نجات بده.

²²For I am afflicted and needy, and my heart is wounded within me.

²² من مسکین و نیازمندم، درد و غم تا اعماق قلبم رخنه کرده است.

²³I am gone like a shadow when it lengtheneth; I am tossed about like the locust;

²³ مانند سایهٔ غروب در حال فنا هستم و مانند ملخی رانده شده‌ام.

²⁴My knees are failing through fasting, and my flesh hath lost its fatness;

²⁴ از بس روزه گرفته‌ام، قوّتی در زانوهایم نمانده و فقط پوست و استخوان شده‌ام.

²⁵And I am become a reproach unto them; [when] they look upon me they shake their heads.

²⁵ پیش دشمنانم رسوا و مسخره شده‌ام و وقتی مرا می‌بینند، سر خود را می‌جنبانند.

²⁶Help me, Jehovah my God; save me according to thy loving-kindness:

²⁶ ای خداوند و خدای من، مرا کمک کن و به‌خاطر محبّت پایدارت، مرا نجات بده

²⁷That they may know that this is thy hand; that *thou*, Jehovah, hast done it.

²⁷ تا دشمنانم بدانند که تو ای خداوند، نجات‌دهندهٔ من هستی.

²⁸Let *them* curse, but bless *thou*; when they rise up, let them be ashamed, and let thy servant rejoice.

²⁸ آنها مرا لعنت می‌کنند، امّا تو مرا برکت بده، تا بدخواهانم شرمنده شوند و این بنده‌ات شادمان گردد.

²⁹Let mine adversaries be clothed with confusion, and let them cover themselves with their shame as with a mantle.

²⁹ دشمنانم را رسوا گردان و آنها را با شرم و خجالت بپوشان!

³⁰I will greatly celebrate Jehovah with my mouth; yea, I will praise him among the multitude.

³⁰ با زبان خود از خداوند بسیار تشکّر خواهم نمود و در حضور همهٔ مردم، او را ستایش خواهم كرد. زیرا از مردم مسکین و فقیر حمایت می‌نماید و از دست کسانی‌که آنان را محکوم به مرگ می‌کنند، رهایی می‌بخشد.

³¹For he standeth at the right hand of the needy, to save him from those that judge his soul.

³¹ زیرا از مردم مسکین و فقیر حمایت می‌نماید و از دست کسانی‌که آنان را محکوم به مرگ می‌کنند، رهایی می‌بخشد.