¹{An instruction. Of Asaph.} Give ear, O my people, to my law; incline your ears to the words of my mouth.

¹ ای قوم من، تعالیم مرا بشنوید و به آنچه به شما می‌گویم، توجّه نمایید.

²I will open my mouth in a parable; I will utter riddles from of old,

² می‌‌‌‌خواهم با شما با مَثَلها صحبت کنم و شما را از اسرار گذشته،

³Which we have heard and known, and our fathers have told us:

³ چیزهایی را که از نیاکان خود شنیده و یاد گرفته‌ایم، آگاه نمایم.

⁴We will not hide [them] from their sons, shewing forth to the generation to come the praises of Jehovah, and his strength, and his marvellous works which he hath done.

⁴ ما اینها را از فرزندان خود مخفی نمی‌کنیم، بلکه آنها را برای نسلهای آینده بازگو می‌کنیم تا آنها نیز بدانند که، خداوند چه کارهای عجیب و شگفت‌انگیزی انجام داده است.

⁵For he established a testimony in Jacob, and appointed a law in Israel, which he commanded our fathers, that they should make them known to their children;

⁵ خدا احکام و قوانینی را به قوم اسرائیل و به فرزندان یعقوب داد. او به نیاکان ما دستور داد که آنها را به فرزندان خود بیاموزند،

⁶That the generation to come might know [them], the children that should be born; that they might rise up and tell [them] to their children,

⁶ تا نسلهای بعدی هم این احکام را یاد بگیرند و به نوبهٔ خود به نسلهای آینده بیاموزند.

⁷And that they might set their hope in God, and not forget the works of ùGod, but observe his commandments;

⁷ به این ترتیب آنها یاد می‌گیرند که به خداوند توکّل نمایند و آنچه را که او انجام داده است فراموش نخواهند کرد، بلکه پیوسته اوامر او را اطاعت خواهند نمود.

⁸And might not be as their fathers, a stubborn and rebellious generation, a generation that prepared not their heart, and whose spirit was not stedfast with ùGod.

⁸ آنها مانند اجداد خود، مردمی سرکش و فتنه‌انگیز نخواهند بود، زیرا آنها کسانی بودند که به خدا وفادار نبودند و در ایمانشان استوار نماندند.

⁹The sons of Ephraim, armed bowmen, turned back in the day of battle.

⁹ طایفهٔ افرایم با وجودی که با تیر و کمان مسلّح بودند، در روز جنگ فرار کردند.

¹⁰They kept not the covenant of God, and refused to walk in his law;

¹⁰ آنها به پیمان خود با خدا وفا نکردند و احکام او را بجا نیاوردند.

¹¹And forgot his doings, and his marvellous works which he had shewn them.

¹¹ آنها معجزات و کارهای خدا را فراموش کردند.

¹²In the sight of their fathers had he done wonders, in the land of Egypt, the field of Zoan.

¹² كارهایی را که خدا در برابر چشمان نیاکانشان در سرزمین مصر و دیار صوعن انجام داد.

¹³He clave the sea, and caused them to pass through; and made the waters to stand as a heap;

¹³ خدا دریا را شکافت و آبها را مانند دیوار نگه ‌داشت و آنها را از میان آن گذرانید.

¹⁴And he led them with a cloud in the daytime, and all the night with the light of fire.

¹⁴ هنگام روز آنها را به وسیلهٔ ابر، و تمام شب با نور آتش هدایت می‌کرد.

¹⁵He clave rocks in the wilderness, and gave [them] drink as out of the depths, abundantly;

¹⁵ در بیابان، صخره‌ها را شکافت و از اعماق زمین، به آنها آب فراوان داد.

¹⁶And he brought streams out of the rock, and caused waters to run down like rivers.

¹⁶ او از صخره، چشمه به وجود آورد و آب را مانند رودخانه جاری ساخت.

¹⁷Yet they still went on sinning against him, provoking the Most High in the desert;

¹⁷ ولی ایشان باز نسبت به خدای متعال، گناه ورزیدند و در بیابان از او سرپیچی کردند.

¹⁸And they tempted ùGod in their heart, by asking meat for their lust;

¹⁸ در دلهای خود، خدا را امتحان کردند و از او غذایی مطابق میل خودشان خواستند.

¹⁹And they spoke against God: they said, Is ùGod able to prepare a table in the wilderness?

¹⁹ علیه خدا حرف می‌زدند و می‌گفتند: «آیا خدا می‌تواند در این بیابان برای ما خوراک تهیّه کند؟

²⁰Behold, he smote the rock, and waters gushed out, and streams overflowed; is he able to give bread also, or provide flesh for his people?

²⁰ درست است که او توانست صخره را بزند و رود جاری شود، آیا می‌تواند برای ما نان و گوشت نیز فراهم کند؟»

²¹Therefore Jehovah heard, and was wroth; and fire was kindled against Jacob, and anger also went up against Israel:

²¹ وقتی خداوند شکایت آنها را شنید، بسیار خشمگین شد و آتش غضب او بر بنی‌اسرائیل شعله‌ور گردید،

²²Because they believed not in God, and confided not in his salvation;

²² زیرا آنها به خدا ایمان نداشتند و باور نمی‌کردند که او آنها را نجات خواهد داد.

²³Though he had commanded the clouds from above, and had opened the doors of the heavens,

²³ ولی خداوند به آسمان فرمان داد و درهای آسمان گشوده شدند

²⁴And had rained down manna upon them to eat, and had given them the corn of the heavens.

²⁴ و غلّهٔ آسمانی یعنی مَنّا را بر ایشان بارانید تا بخورند.

²⁵Man did eat the bread of the mighty; he sent them provision to the full.

²⁵ بنابراین آنها غذای فرشتگان را خوردند و خدا آذوقهٔ فراوان به آنان عطا فرمود.

²⁶He caused the east wind to rise in the heavens, and by his strength he brought the south wind;

²⁶ به باد شرقی امر فرمود که بوزد و با قدرت خود، باد جنوبی را به وزش آورد.

²⁷And he rained flesh upon them as dust, and feathered fowl as the sand of the seas,

²⁷ گوشت را مانند باران و پرندگان را مانند ریگ کنار دریا از آسمان

²⁸And he let it fall in the midst of their camp, round about their habitations:

²⁸ در بین اردو‌ها و اطراف اقامتگاه آنها فروریخت.

²⁹And they did eat, and were well filled; for that they lusted after, he brought to them.

²⁹ پس همگی خوردند و سیر شدند و خدا، آنچه را که می‌خواستند به آنها داد.

³⁰They were not alienated from their lust, their meat was yet in their mouths,

³⁰ درحالی که لقمه در دهان ایشان بود و هنوز مشتاق خوردن بودند،

³¹When the anger of God went up against them; and he slew the fattest of them, and smote down the chosen men of Israel.

³¹ آتش خشم خداوند بر آنها شعله‌ور گردید و نیرومندترین و بهترین جوانانشان را هلاک کرد.

³²For all this, they sinned still, and believed not in his marvellous works;

³² با وجود همهٔ اینها، آنها دست از گناه نکشیدند و با آن که آن‌همه معجزات را دیدند، اعتماد نکردند.

³³And he consumed their days in vanity, and their years in terror.

³³ بنابراین خداوند عمرشان را کوتاه، و روزگارشان را با ترس و لرز همراه نمود.

³⁴When he slew them, then they sought him, and returned and sought early after ùGod;

³⁴ هرگاه تعدادی از آنها را می‌کشت، بقیّه به سوی او بازگشت می‌نمودند و از صمیم دل توبه می‌کردند.

³⁵And they remembered that God was their rock, and ùGod, the Most High, their redeemer.

³⁵ آنها به یاد می‌آوردند که خدا پشت و پناه آنهاست و پروردگار متعال، رهانندهٔ ایشان است.

³⁶But they flattered him with their mouth, and lied unto him with their tongue;

³⁶ امّا حرفهای آنها همه دروغ بود و از روی راستی و صفا حرف نمی‌زدند.

³⁷For their heart was not firm toward him, neither were they stedfast in his covenant.

³⁷ دلهایشان با خدا راست نبود و به پیمان خود با خدا وفا نکردند.

³⁸But he was merciful: he forgave the iniquity, and destroyed [them] not; but many a time turned he his anger away, and did not stir up all his fury:

³⁸ امّا خدا با رحمت خود گناهانشان را بخشید و آنها را نابود نکرد. او بارها خشمگین شد امّا خشم خود را فرو نشانید.

³⁹And he remembered that they were flesh, a breath that passeth away and cometh not again.

³⁹ او به یاد آورد که آنها انسان فانی هستند و مانند بادی هستند که فقط لحظه‌ای می‌وزد و دیگر بر نمی‌گردد.

⁴⁰How oft did they provoke him in the wilderness, and grieve him in the desert!

⁴⁰ آنها بارها در بیابان در مقابل او سرکشی کردند و او را رنجاندند.

⁴¹And they turned again and tempted ùGod, and grieved the Holy One of Israel.

⁴¹ آنها بارها او را آزمایش کردند و خدای مقدّس اسرائیل را آزردند.

⁴²They remembered not his hand, the day when he delivered them from the oppressor,

⁴² قدرت عظیم او را فراموش کردند، و روزی که او آنها را از دست دشمنانشان آزاد کرد، به یاد نیاوردند،

⁴³How he set his signs in Egypt, and his miracles in the field of Zoan;

⁴³ زمانی که او قدرت عظیم خود را با معجزات و عجایب، بر منطقهٔ صوعن در سرزمین مصر آشکار کرد.

⁴⁴And turned their rivers into blood, and their streams, that they could not drink;

⁴⁴ آب رود‏ها را به خون تبدیل کرد، طوری که مصریان آب برای خوردن نداشتند.

⁴⁵He sent dog-flies among them, which devoured them, and frogs, which destroyed them;

⁴⁵ و انواع پشه‌ها را فرستاد تا آنها را بگزند و قورباغه‏‌هایی که آنها را هلاک می‌کردند.

⁴⁶And he gave their increase unto the caterpillar, and their labour unto the locust;

⁴⁶ کِشت و زراعتشان را و محصول زحماتشان را خوراک ملخها ساخت.

⁴⁷He killed their vines with hail, and their sycamore trees with hail-stones;

⁴⁷ تاکستانهای ایشان را به وسیلهٔ تگرگ و درختان انجیرشان را با سرما از بین برد.

⁴⁸And he delivered up their cattle to the hail, and their flocks to thunderbolts.

⁴⁸ رمه‏‌ها و گلّه‏‌هایشان را با تگرگ و رعد و برق نابود کرد.

⁴⁹He cast upon them the fierceness of his anger, wrath, and indignation, and distress, -- a mission of angels of woes.

⁴⁹ او خشم هولناک و غضب خود را مانند فرشتگان مرگ فرستاد. تا ایشان را به اضطرابی عظیم گرفتار سازد.

⁵⁰He made a way for his anger; he spared not their soul from death, but gave their life over to the pestilence;

⁵⁰ او از خشم خود دست نکشید، بلکه بلایی فرستاد و آنان را هلاک نمود.

⁵¹And he smote all the firstborn in Egypt, the first-fruits of their vigour in the tents of Ham.

⁵¹ تمام پسران نخستزادهٔ مصریان را هلاک کرد.

⁵²And he made his own people to go forth like sheep, and guided them in the wilderness like a flock;

⁵² آنگاه قوم خود را مانند یک شبان راهنمایی کرد و آنان را در بیابان هدایت نمود.

⁵³And he led them safely, so that they were without fear; and the sea covered their enemies.

⁵³ او آنان را در امنیّت رهبری کرد و آنها هیچ ترسی نداشتند. امّا دریا، دشمنان ایشان را غرق نمود.

⁵⁴And he brought them to his holy border, this mountain, which his right hand purchased;

⁵⁴ او آنها را به سرزمین مقدّس خود، بر کوهی که خود آن را تسخیر نموده بود، آورد.

⁵⁵And he drove out the nations before them, and allotted them for an inheritance by line, and made the tribes of Israel to dwell in their tents.

⁵⁵ ساکنان آنجا را در مقابل چشمان آنان بیرون راند و سرزمینشان را بین طایفه‌های اسرائیل تقسیم کرد و به عنوان مِلکیّت به آنها بخشید.

⁵⁶But they tempted and provoked God, the Most High, and kept not his testimonies,

⁵⁶ امّا آنها بار دیگر طغیان کردند و خدای متعال را امتحان نمودند و دستورات او را اطاعت نکردند.

⁵⁷And they drew back and dealt treacherously like their fathers: they turned like a deceitful bow.

⁵⁷ مانند نیاکان خود به راه کج رفتند، و همچون کمان کج غیر قابل اعتماد شدند.

⁵⁸And they provoked him to anger with their high places, and moved him to jealousy with their graven images.

⁵⁸ با ساختن پرستشگاهها و پرستش بُتها و خدایان غیر، آتش خشم او را برافروختند.

⁵⁹God heard, and was wroth, and greatly abhorred Israel:

⁵⁹ چون خدا آن وضع را دید به خشم آمد و قوم اسرائیل را از حضور خود راند.

⁶⁰And he forsook the tabernacle at Shiloh, the tent where he had dwelt among men,

⁶⁰ خیمهٔ شیلوه را -‌که جای سکونت او با آدمیان بود- ترک کرد.

⁶¹And gave his strength into captivity, and his glory into the hand of the oppressor;

⁶¹ به دشمنان فرصت داد تا صندوق پیمان را که نشانهٔ قدرت و جلال او بود، به یغما ببرند.

⁶²And delivered up his people unto the sword, and was very wroth with his inheritance:

⁶² او از قوم خود خشمگین شد و آنان را به شمشیر دشمنانشان سپرد.

⁶³The fire consumed their young men, and their maidens were not praised in [nuptial] song;

⁶³ جوانانشان در آتش جنگ سوختند و دختران جوان بی‌شوهر ماندند.

⁶⁴Their priests fell by the sword, and their widows made no lamentation.

⁶⁴ کاهنانشان با شمشیر به قتل رسیدند و بیوه‌های ایشان اجازهٔ ماتم و عزاداری نداشتند.

⁶⁵Then the Lord awoke as one out of sleep, like a mighty man that shouteth aloud by reason of wine;

⁶⁵ سرانجام، خداوند مانند کسی‌که از خواب بیدار شود و مانند پهلوانی سرخوش از شراب، برخاست.

⁶⁶And he smote his adversaries in the hinder part, and put them to everlasting reproach.

⁶⁶ دشمنان خود را به عقب راند و برای همیشه خجل و رسوا ساخت.

⁶⁷And he rejected the tent of Joseph, and chose not the tribe of Ephraim,

⁶⁷ خانوادهٔ یوسف را رد کرد و طایفهٔ افرایم را نپذیرفت،

⁶⁸But chose the tribe of Judah, the mount Zion which he loved;

⁶⁸ بلکه طایفهٔ یهودا را، و کوه صهیون را که دوست می‌داشت، برگزید.

⁶⁹And he built his sanctuary like the heights, like the earth which he hath founded for ever.

⁶⁹ در آنجا معبد بزرگ خود را که چون آسمان و زمین استوار و پایدار است، برپا نمود.

⁷⁰And he chose David his servant, and took him from the sheepfolds:

⁷⁰ بندهٔ خود داوود را برگزید، او را از چراگاه گوسفندان بیرون آورد،

⁷¹From following the suckling-ewes, he brought him to feed Jacob his people, and Israel his inheritance.

⁷¹ جایی که گوسفندان پدرش را شبانی می‌کرد، تا شبان قوم او، یعنی بنی‌اسرائیل باشد. داوود نیز از صمیم دل و با کاردانی، پیشوایی آنها را به عهده گرفت.

⁷²And he fed them according to the integrity of his heart, and led them by the skilfulness of his hands.

⁷² داوود نیز از صمیم دل و با کاردانی، پیشوایی آنها را به عهده گرفت.