¹Come, let us sing aloud to Jehovah, let us shout for joy to the rock of our salvation;

¹ بیایید خداوند را بسراییم و برای او که پشتیبان و نجات‌دهندهٔ ماست، آواز شادمانی سر دهیم.

²Let us come before his face with thanksgiving; let us shout aloud unto him with psalms.

² با شکرگزاری به پیشگاه او بیاییم و با سراییدن سرودهای شاد، او را پرستش نماییم.

³For Jehovah is a great ùGod, and a great king above all gods.

³ زیرا خداوند، خدای متعال است، پادشاه بزرگ بر تمام خدایان.

⁴In his hand are the deep places of the earth; the heights of the mountains are his also:

⁴ او فرمانروای سراسر زمین است، از اعماق اقیانوسها تا فراز بلندترین قلّه‌ها.

⁵The sea is his, and he made it, and his hands formed the dry [land].

⁵ زمین و دریاها همه به او تعلّق دارند زیرا که او آنها را ساخته است.

⁶Come, let us worship and bow down; let us kneel before Jehovah our Maker.

⁶ بیایید در پیشگاه او، سرِ تعظیم فرود آوریم و او را بپرستیم، بیایید در حضور او زانو بزنیم، زیرا که او ما را آفریده است.

⁷For he is our God; and we are the people of his pasture and the sheep of his hand. To-day if ye hear his voice,

⁷ او خدای ما و ما قوم او هستیم، ما گلّهٔ او و او شبان ماست. به آنچه او امروز می‌گوید، گوش کنید:

⁸Harden not your heart, as at Meribah, as [in] the day of Massah, in the wilderness;

⁸ «مانند اجدادتان در بیابان مریبا و مسّا، تمرّد نکنید.

⁹When your fathers tempted me, proved me, and saw my work.

⁹ آنها در آنجا مرا امتحان کردند، درحالی‌که همهٔ كارهایی را که انجام داده بودم، با چشمان خود دیده بودند.

¹⁰Forty years was I grieved with the generation, and said, It is a people that do err in their heart, and they have not known my ways;

¹⁰ مدّت چهل سال از آنها بیزار بودم و گفتم: این مردم ذاتاً گمراه هستند و از دستورات من سرپیچی می‌کنند! در خشم سوگند یاد کردم که آنها به آرامی من نخواهند رسید.»

¹¹So that I swore in mine anger, that they should not enter into my rest.

¹¹ در خشم سوگند یاد کردم که آنها به آرامی من نخواهند رسید.»