¹En Job ging voort zijn spreuk op te heffen, en zeide:

¹ Aeth Job ymlaen �'i ddadl, gan ddweud:

²Och, of ik ware, gelijk in de vorige maanden, gelijk in de dagen, toen God mij bewaarde!

² "O na byddwn fel yn yr amser gynt, yn y dyddiau pan oedd Duw yn fy ngwarchod,

³Toen Hij Zijn lamp deed schijnen over mijn hoofd, en ik bij Zijn licht de duisternis doorwandelde;

³ pan wn�i i'w lamp oleuo uwch fy mhen, a minnau'n rhodio wrth ei goleuni trwy'r tywyllwch;

⁴Gelijk als ik was in de dagen mijner jonkheid, toen Gods verborgenheid over mijn tent was;

⁴ pan oeddwn yn nyddiau f'anterth, a Duw'n cysgodi dros fy nhrigfan;

⁵Toen de Almachtige nog met mij was, en mijn jongens rondom mij;

⁵ pan oedd yr Hollalluog yn parhau gyda mi, a'm plant o'm cwmpas.

⁶Toen ik mijn gangen wies in boter, en de rots bij mij oliebeken uitgoot;

⁶ Gallwn olchi fy nghamau mewn llaeth, ac yr oedd y graig yn tywallt ffrydiau o olew imi.

⁷Toen ik uitging naar de poort door de stad, toen ik mijn stoel op de straat liet bereiden.

⁷ "Awn allan i borth y ddinas, ac eisteddwn yn fy sedd ar y sgw�r;

⁸De jongens zagen mij, en verstaken zich, en de stokouden rezen op en stonden.

⁸ a phan welai'r llanciau fi, cilient, a chodai'r hynafgwyr ar eu traed;

⁹De oversten hielden de woorden in, en leiden de hand op hun mond.

⁹ peidiai'r arweinwyr � llefaru, a rhoddent eu llaw ar eu genau;

¹⁰De stem der vorsten verstak zich, en hun tong kleefde aan hun gehemelte.

¹⁰ tawai siarad y pendefigion, a glynai eu tafod wrth daflod eu genau.

¹¹Als een oor mij hoorde, zo hield het mij gelukzalig; als mij een oog zag, zo getuigde het van mij.

¹¹ "Pan glywai clust, galwai fi'n ddedwydd, a phan welai llygad, canmolai fi;

¹²Want ik bevrijdde den ellendige, die riep, en den wees, die geen helper had.

¹² oherwydd gwaredwn y tlawd a lefai, a'r amddifad a'r diymgeledd.

¹³De zegen desgenen, die verloren ging, kwam op mij; en het hart der weduwe deed ik vrolijk zingen.

¹³ Bendith yr un ar ddarfod amdano a dd�i arnaf, a gwnawn i galon y weddw lawenhau.

¹⁴Ik bekleedde mij met gerechtigheid, en zij bekleedde mij; mijn oordeel was als een mantel en vorstelijke hoed.

¹⁴ Gwisgwn gyfiawnder fel dillad amdanaf; yr oedd fy marn fel mantell a thwrban.

¹⁵Den blinden was ik tot ogen, en den kreupelen was ik tot voeten.

¹⁵ Yr oeddwn yn llygaid i'r dall, ac yn draed i'r cloff.

¹⁶Ik was den nooddruftigen een vader; en het geschil, dat ik niet wist, dat onderzocht ik.

¹⁶ Yr oeddwn yn dad i'r tlawd, a chwiliwn i achos y sawl nad adwaenwn.

¹⁷En ik verbrak de baktanden des verkeerden, en wierp den roof uit zijn tanden.

¹⁷ Drylliwn gilddannedd yr anghyfiawn, a pheri iddo ollwng yr ysglyfaeth o'i enau.

¹⁸En ik zeide: Ik zal in mijn nest den geest geven, en ik zal de dagen vermenigvuldigen als het zand.

¹⁸ Yna dywedais, 'Byddaf farw yn f'anterth, a'm dyddiau mor niferus �'r tywod,

¹⁹Mijn wortel was uitgebreid aan het water, en dauw vernachtte op mijn tak.

¹⁹ a'm gwreiddiau yn ymestyn at y dyfroedd, a'r gwlith yn aros drwy'r nos ar fy mrigau,

²⁰Mijn heerlijkheid was nieuw bij mij, en mijn boog veranderde zich in mijn hand.

²⁰ a'm hanrhydedd o hyd yn iraidd, a'm bwa yn adnewyddu yn fy llaw.'

²¹Zij hoorden mij aan, en wachtten, en zwegen op mijn raad.

²¹ "Gwrandawai pobl arnaf, a disgwylient yn ddistaw am fy nghyngor.

²²Na mijn woord spraken zij niet weder, en mijn rede drupte op hen.

²² Wedi imi lefaru, ni ddywedent air; diferai fy ngeiriau arnynt.

²³Want zij wachtten naar mij, gelijk naar den regen, en sperden hun mond open, als naar den spaden regen.

²³ Disgwylient wrthyf fel am y glaw, ac agorent eu genau fel am law y gwanwyn.

²⁴Lachte ik hun toe, zij geloofden het niet; en het licht mijns aangezichts deden zij niet nedervallen.

²⁴ Pan wenwn arnynt, oni chaent hyder? A phan lewyrchai fy wyneb, ni fyddent brudd.

²⁵Verkoos ik hun weg, zo zat ik bovenaan, en woonde als een koning onder de benden, als een, die treurigen vertroost.

²⁵ Dewiswn eu ffordd iddynt, ac eistedd yn ben arnynt; eisteddwn fel brenin yng nghanol ei lu, fel un yn cysuro'r galarus.