¹Gelijk de sneeuw in den zomer, en gelijk de regen in den oogst, alzo past den zot de eer niet.

¹Som Sne om Somren og Regn Høsten så lidt hører Ære sig til for en Tåbe.

²Gelijk de mus is tot wegzweven, gelijk een zwaluw tot vervliegen, alzo zal een vloek, die zonder oorzaak is, niet komen.

²Som en Spurv i Fart, som en Svale i Flugt så rammer ej Banden mod sagesløs Mand.

³Een zweep is voor het paard, een toom voor den ezel, en een roede voor den rug der zotten.

³Svøbe for Hest, Bidsel for Æsel og Ris for Tåbers Ryg.

⁴Antwoord den zot naar zijn dwaasheid niet, opdat gij ook hem niet gelijk wordt.

⁴Svar ej Tåben efter hans Dårskab, at ikke du selv skal blive som han.

⁵Antwoord den zot naar zijn dwaasheid, opdat hij in zijn ogen niet wijs zij.

⁵Svar Tåben efter hans Dårskab, at han ikke skal tykkes sig viis.

⁶Hij snijdt zich de voeten af, en drinkt geweld, die boodschappen zendt door de hand van een zot.

⁶Den afhugger Fødderne og inddrikker Vold, som sender Bud ved en Tåbe.

⁷Hef de benen van den kreupele op; alzo is een spreuk in den mond der zotten.

⁷Slappe som den lammes Ben er Ordsprog i Tåbers Mund.

⁸Gelijk hij, die een edel gesteente in een slinger bindt, alzo is hij, die den zot eer geeft.

⁸Som en, der binder Stenen fast i Slyngen, er den, der hædrer en Tåbe.

⁹Gelijk een doorn gaat in de hand eens dronkaards, alzo is een spreuk in den mond der zotten.

⁹Som en Tornekæp, der falder den drukne i Hænde, er Ordsprog i Tåbers Mund.

¹⁰De groten doen een iegelijk verdriet aan, en huren de zotten, en huren de overtreders.

¹⁰Som en Skytte, der sårer enhver, som kommer, er den, der lejer en Tåbe og en drukken.

¹¹Gelijk een hond tot zijn uitspuwsel wederkeert, alzo herneemt de zot zijn dwaasheid.

¹¹Som en Hund, der vender sig om til sit Spy, er en Tåbe, der gentager Dårskab.

¹²Hebt gij een man gezien, die wijs in zijn ogen is! Van een zot is meer verwachting dan van hem.

¹²Ser du en Mand, der tykkes sig viis, for en Tåbe er der mere Håb end for ham.

¹³De luiaard zegt: Er is een felle leeuw op den weg, een leeuw is op de straten.

¹³Den lade siger: "Et Rovdyr på Vejen, en Løve ude på Torvene!"

¹⁴Een deur keert om op haar herre, alzo de luiaard op zijn bed.

¹⁴Døren drejer sig på sit Hængsel, den lade på sit Leje.

¹⁵De luiaard verbergt zijn hand in den boezem, hij is te moede, om die weder tot zijn mond te brengen.

¹⁵Den lade rækker til Fadet, men gider ikke føre Hånden til Munden.

¹⁶De luiaard is wijzer in zijn ogen, dan zeven, die met rede antwoorden.

¹⁶Den lade tykkes sig større Vismand end syv, der har kloge Svar.

¹⁷De voorbijgaande, die zich vertoornt in een twist, die hem niet aangaat, is gelijk die een hond bij de oren grijpt.

¹⁷Den griber en Hund i Øret, som blander sig i uvedkommende Strid.

¹⁸Gelijk een, die zich veinst te razen, die vuursprankelen, pijlen en dodelijke dingen werpt;

¹⁸Som en vanvittig Mand, der udslynger Gløder, Pile og Død,

¹⁹Alzo is een man, die zijn naaste bedriegt, en zegt: Jok ik er niet mede?

¹⁹er den, der sviger sin Næste og siger: "Jeg spøger jo kun."

²⁰Als er geen hout is, gaat het vuur uit; en als er geen oorblazer is, wordt het gekijf gestild.

²⁰Er der intet Brænde, går Ilden ud, er der ingen Bagtaler, stilles Trætte.

²¹De dove kool is om de vurige kool, en het hout om het vuur; alzo is een kijfachtig man, om twist te ontsteken.

²¹Trækul til Gløder og Brænde til Ild og trættekær Mand til at optænde Kiv.

²²De woorden des oorblazers zijn als dergenen, die geslagen zijn, en die dalen in het binnenste des buiks.

²²Bagtalerens Ord er som Lækkerbidskener, de synker dybt i Legemets Kamre.

²³Brandende lippen, en een boos hart, zijn als een potscherf met schuim van zilver overtogen.

²³Som Sølvovertræk på et Lerkar er ondsindet Hjerte bag glatte Læber.

²⁴Die haat draagt, gelaat zich vreemd met zijn lippen; maar in zijn binnenste stelt hij bedrog aan.

²⁴Avindsmand hykler med Læben, i sit Indre huser han Svig;

²⁵Als hij met zijn stem smeekt, geloof hem niet, want zeven gruwelen zijn in zijn hart.

²⁵gør han Røsten venlig, tro ham dog ikke, thi i hans Hjerte er syvfold Gru.

²⁶Wiens haat door bedrog bedekt is, diens boosheid zal in de gemeente geopenbaard worden.

²⁶Den, der dølger sit Had med Svig, hans Ondskab kommer frem i Folkets Forsamling.

²⁷Die een kuil graaft, zal er in vallen, en die een steen wentelt, op hem zal hij wederkeren.

²⁷I Graven, man graver, falder man selv, af Stenen, man vælter, rammes man selv.

²⁸Een valse tong haat degenen, die zij verbrijzelt; en een gladde mond maakt omstoting.

²⁸Løgnetunge giver mange Hug, hyklersk Mund volder Fald.