¹Maar nu lachen over mij minderen dan ik van dagen, welker vaderen ik versmaad zou hebben, om bij de honden mijner kudde te stellen.

¹Himahleh kei sanga naupang, a pate uh ka ganching uite toh koih dia ka sitten, kei nuihzabawlna in a hon zang uh.

²Waartoe zou mij ook geweest zijn de krachten hunner handen? Zij was door ouderdom in hen vergaan.

²A hi, a khutte uh hata, huaiin kei bang a honlohtak dia, huai a hatna uh beisaten?

³Die door gebrek en honger eenzaam waren, vliedende naar dorre plaatsen, in het donkere, woeste en verwoeste.

³Taksapna leh kialna in a tuikang ua; lei keu leh sia a kheuh uh,

⁴Die ziltige kruiden plukten bij de struiken, en welker spijze was de wortel der jeneveren.

⁴Pawna annteh a lou ua; huan loukha zungte a an uh ahi.

⁵Zij werden uit het midden uitgedreven; (men jouwde over hen, als over een dief),

⁵Mite lak akipan hawl khiakin a om ua; guta nung bangin amau nungah a kikou ua.

⁶Opdat zij wonen zouden in de kloven der dalen, de holen des stofs en der steenrotsen.

⁶Guama hengte ah a teng ngei ding ua, lei leh suangpi hawmte ah.

⁷Zij schreeuwden tussen de struiken; onder de netelen vergaderden zij zich.

⁷Pawn lakah a ham ua; lahou nuaite ah a kise-khawm uh.

⁸Zij waren kinderen der dwazen, en kinderen van geen naam; zij waren geslagen uit den lande.

⁸Mihaite tate ahi ua, ahi, mi thulimloute tate; gama kipanin delhkhiak ahi uh

⁹Maar nu ben ik hun een snarenspel geworden, en ik ben hun tot een klapwoord.

⁹Huan tuin kei a la uh ka honghia ahi, amaua dingin houlimna ka hi.

¹⁰Zij hebben een gruwel aan mij, zij maken zich verre van mij, ja, zij onthouden het speeksel niet van mijn aangezicht.

¹⁰A honkih ua, kei akipan a tuam din uh, ka maia chil siat a kidek kei uh.

¹¹Want Hij heeft mijn zeel losgemaakt, en mij bedrukt; daarom hebben zij den breidel voor mijn aangezicht afgeworpen.

¹¹Pathianin lah Ka khau a khaha, a honhihgim hi, huan ka maah kamkaihna a khahkhia uh.

¹²Ter rechterhand staat de jeugd op, stoten mijn voeten uit, en banen tegen mij hun verderfelijke wegen.

¹²Ka khut taklam pangah mipi thuzohlouhte a thou ua; ka khe a a nawlkhin ua, huchiin a siatna lampi uh ka maah a koih uh.

¹³Zij breken mijn pad af, zij bevorderen mijn ellende; zij hebben geen helper van doen.

¹³Ka lampi a hihsia ua, ka tuahsiatna a zong ua, kuaman a kham kei uh.

¹⁴Zij komen aan, als door een wijde breuk; onder de verwoesting rollen zij zich aan.

¹⁴Awng zapia paisuak bangin a hong ua: siatna lakah ka tungah a kikhuk uh.

¹⁵Men is met verschrikkingen tegen mij gekeerd; elk een vervolgt als een wind mijn edele ziel, en mijn heil is als een wolk voorbijgegaan.

¹⁵Launate ka tungah a hei ua, huih bangin ka minphatna a delhmang uh; huan meipi bangin ka hauhna a paimang hi.

¹⁶Daarom stort zich nu mijn ziel in mij uit; de dagen des druks grijpen mij aan.

¹⁶Huchiin tuin ka sungah ka kha buakkhiakin a om; gimthuakna niten kei a honman uh.

¹⁷Des nachts doorboort Hij mijn beenderen in mij, en mijn polsaderen rusten niet.

¹⁷Janin ka guhte a sawi, huan kei honseuh natna ten khawl chih a neikei uh.

¹⁸Door de veelheid der kracht is mijn kleed veranderd; Hij omgordt mij als de kraag mijns roks.

¹⁸Ka natna hi hat mahmahna jiakin ka puansilh a nina: ka puannak ngawng bangin kei a honggak hi.

¹⁹Hij heeft mij in het slijk geworpen, en ik ben gelijk geworden als stof en as.

¹⁹Buannawi ah a honpai luta, huan leivui leh meivu bang ka honghi hi.

²⁰Ik schrei tot U, maar Gij antwoordt mij niet; ik sta, maar Gij acht niet op mij.

²⁰Na kiangah ka kikoua, huan non dawng kei hi: Ka dinga, huan kei non en maimaha.

²¹Gij zijt veranderd in een wrede tegen mij; door de sterkte Uwer hand wederstaat Gij mij hatelijk.

²¹Ka tunga khel dingin na kilumleta: na ban hatnain kei non sawi hi.

²²Gij heft mij op in den wind; Gij doet mij daarop rijden, en Gij versmelt mij het wezen.

²²Huihah non domkang tou a, huai tungah na hontuang sak; huan huih ah non lumlet let hi.

²³Want ik weet, dat Gij mij ter dood brengen zult, en tot het huis der samenkomst aller levenden.

²³Sihna na hontun ding chih lah ka thei ngala, huan mihing tengteng adia sehsa in ah.

²⁴Maar Hij zal tot een aardhoop de hand niet uitsteken; is er bij henlieden geschrei in zijn verdrukking?

²⁴Hitamahleh siatnaa pukgawp miin a ban jak lou ding hia? Ahihkeileh a tuahsiatna ah panpihna ngenin kikou lou ding hia?

²⁵Weende ik niet over hem, die harde dagen had? Was mijn ziel niet beangst over den nooddruftige?

²⁵Buainaa om adingin ka kap kei maw? Tasamte adingin ka kha a dah kei maw?

²⁶Nochtans toen ik het goede verwachtte, zo kwam het kwade; toen ik hoopte naar het licht, zo kwam de donkerheid.

²⁶Hoih ka ngak chiangin, hoihlou a hongpaia; khovak ka ngak chiangin, khomial a hongpai.

²⁷Mijn ingewand ziedt, en is niet stil; de dagen der verdrukking zijn mij voorgekomen.

²⁷Ka lungtang a buai, khawl a mu ngei kei; gimthuakna nite ka tungah a hongtung.

²⁸Ik ga zwart daarheen, niet van de zon; opstaande schreeuw ik in de gemeente.

²⁸Hihvoma omin ka vialvak, himahleh ni hihvom hilou-in; khawmpi ah ka dinga panpih deihin ka kikou hi.

²⁹Ik ben den draken een broeder geworden, en een metgezel der jonge struisen.

²⁹Sehalte unaupa ka hia, vakengsangte lawm ka hi hi.

³⁰Mijn huid is zwart geworden over mij, en mijn gebeente is ontstoken van dorrigheid.

³⁰Ka vun a voma, kei akipan a pilh uh, huan kholumin ka guhte a kang hi.Huaijiakin ka kaihging sunna a suaka, ka mutging mikapte aw.

³¹Hierom is mijn harp tot een rouwklage geworden, en mijn orgel tot een stem der wenenden.

³¹Huaijiakin ka kaihging sunna a suaka, ka mutging mikapte aw.