¹Te dierzelver tijd hoorde Herodes, de viervorst, het gerucht van Jezus;

¹У то време дође глас до Ирода четворовласника о Исусу;

²En zeide tot zijn knechten: Deze is Johannes de Doper; hij is opgewekt van de doden, en daarom werken die krachten in Hem.

²И рече слугама својим: То је Јован крститељ; он устаде из мртвих, и зато чини чудеса.

³Want Herodes had Johannes gevangen genomen, en hem gebonden, en in den kerker gezet, om Herodias' wil, de huisvrouw van Filippus, zijn broeder.

³Јер Ирод ухвати Јована, свеза га и баци у тамницу Иродијаде ради жене Филипа брата свог.

⁴Want Johannes zeide tot hem: Het is u niet geoorloofd haar te hebben.

⁴Јер му говораше Јован: Не можеш ти ње имати.

⁵En willende hem doden, vreesde hij het volk, omdat zij hem hielden voor een profeet.

⁵И хтеде да га убије, али се побоја народа; јер га држаху за пророка.

⁶Maar als de dag der geboorte van Herodes gehouden werd, danste de dochter van Herodias in het midden van hen, en zij behaagde aan Herodes.

⁶А кад беше дан рођења Иродовог, игра кћи Иродијадина пред њима и угоди Ироду.

⁷Waarom hij haar met ede beloofde te geven, wat zij ook eisen zou.

⁷Зато и с клетвом обећа јој дати шта год заиште.

⁸En zij, te voren onderricht zijnde van haar moeder, zeide: Geef mij hier in een schotel het hoofd van Johannes den Doper.

⁸А она научена од матере своје: Дај ми, рече, овде на кругу главу Јована крститеља.

⁹En de koning werd bedroefd; doch om de eden, en degenen, die met hem aanzaten, gebood hij, dat het haar zou gegeven worden;

⁹И забрину се цар; али клетве ради и оних који се гошћаху с њим, заповеди јој дати.

¹⁰En zond heen, en onthoofdde Johannes in den kerker.

¹⁰И посла те посекоше Јована у тамници.

¹¹En zijn hoofd werd gebracht in een schotel, en het dochtertje gegeven; en zij droeg het tot haar moeder.

¹¹И донесоше главу његову на кругу, и дадоше девојци, и однесе је матери својој.

¹²En zijn discipelen kwamen, en namen het lichaam weg, en begroeven hetzelve; en gingen en boodschapten het Jezus.

¹²И дошавши ученици његови, узеше тело његово и укопаше га; и дођоше Исусу те јавише.

¹³En als Jezus dit hoorde, vertrok Hij van daar te scheep, naar een woeste plaats alleen; en de scharen, dat horende, zijn Hem te voet gevolgd uit de steden.

¹³И чувши Исус, отиде оданде у лађи у пусто место насамо. А кад то чуше људи, идоше за Њим пешице из градова.

¹⁴En Jezus uitgaande, zag een grote schare, en werd innerlijk met ontferming over hen bewogen, en genas hun kranken.

¹⁴И изашавши Исус виде многи народ, и сажали му се за њих, и исцели болеснике њихове.

¹⁵En als het nu avond werd, kwamen Zijn discipelen tot Hem, zeggende: Deze plaats is woest, en de tijd is nu voorbijgegaan; laat de scharen van U, opdat zij heengaan in de vlekken en zichzelven spijs kopen.

¹⁵А пред вече приступише к Њему ученици Његови говорећи: Овде је пусто место, а доцкан је већ; отпусти народ нека иде у села да купи себи хране.

¹⁶Maar Jezus zeide tot hen: Het is hun niet van node heen te gaan, geeft gij hun te eten.

¹⁶А Исус рече им: Не треба да иду; подајте им ви нека једу.

¹⁷Doch zij zeiden tot Hem: Wij hebben hier niet, dan vijf broden en twee vissen.

¹⁷А они рекоше Му: Немамо овде до само пет хлебова и две рибе.

¹⁸En Hij zeide: Brengt Mij dezelve hier.

¹⁸А Он рече: Донесите ми их овамо.

¹⁹En Hij beval de scharen neder te zitten op het gras, en nam de vijf broden en de twee vissen, en opwaarts ziende naar den hemel, zegende dezelve; en als Hij ze gebroken had, gaf Hij de broden den discipelen, en de discipelen aan de scharen.

¹⁹И заповеди народу да поседају по трави; па узе оних пет хлебова и две рибе, и погледавши на небо благослови, и преломивши даде ученицима својим, а ученици народу.

²⁰En zij aten allen en werden verzadigd, en zij namen op, het overschot der brokken, twaalf volle korven.

²⁰И једоше сви, и наситише се, и накупише комада што претече дванаест котарица пуних.

²¹Die nu gegeten hadden, waren omtrent vijf duizend mannen, zonder de vrouwen en kinderen.

²¹А оних што су јели беше људи око пет хиљада, осим жена и деце.

²²En terstond dwong Jezus Zijn discipelen in het schip te gaan, en voor Hem af te varen naar de andere zijde, terwijl Hij de scharen van Zich zou laten.

²²И одмах натера Исус ученике своје да уђу у лађу и напред да иду на оне стране док Он отпусти народ.

²³En als Hij nu de scharen van Zich gelaten had, klom Hij op den berg alleen, om te bidden. En als het nu avond was geworden, zo was Hij daar alleen.

²³И отпустивши народ попе се на гору сам да се моли Богу. И увече беше онде сам.

²⁴En het schip was nu midden in de zee, zijnde in nood van de baren; want de wind was hun tegen.

²⁴А лађа беше насред мора у невољи од валова, јер беше противан ветар.

²⁵Maar ter vierde wake des nachts kwam Jezus af tot hen, wandelende op de zee.

²⁵А у четврту стражу ноћи отиде к њима Исус идући по мору.

²⁶En de discipelen, ziende Hem op de zee wandelen, werden ontroerd, zeggende: Het is een spooksel! En zij schreeuwden van vrees.

²⁶И видевши Га ученици по мору где иде, поплашише се говорећи: То је утвара; и од страха повикаше.

²⁷Maar terstond sprak Jezus hen aan, zeggende: Zijt goedsmoeds, Ik ben het, vreest niet.

²⁷А Исус одмах рече им говорећи: Не бојте се; ја сам, не плашите се.

²⁸En Petrus antwoordde Hem, en zeide: Heere! indien Gij het zijt, zo gebied mij tot U te komen op het water.

²⁸А Петар одговарајући рече: Господе! Ако си Ти, реци ми да дођем к Теби по води.

²⁹En Hij zeide: Kom. En Petrus klom neder van het schip, en wandelde op het water, om tot Jezus te komen.

²⁹А Он рече: Ходи. И изишавши из лађе Петар иђаше по води да дође к Исусу.

³⁰Maar ziende den sterken wind, werd hij bevreesd, en als hij begon neder te zinken, riep hij, zeggende: Heere, behoud mij!

³⁰Но видећи ветар велики уплаши се, и почевши се топити, повика говорећи: Господе, помагај!

³¹En Jezus, terstond de hand uitstekende, greep hem aan, en zeide tot hem: Gij kleingelovige! waarom hebt gij gewankeld?

³¹И одмах Исус пруживши руку ухвати Петра, и рече му: Маловерни! Зашто се посумња?

³²En als zij in het schip geklommen waren, stilde de wind.

³²И кад уђоше у лађу, преста ветар.

³³Die nu in het schip waren, kwamen en aanbaden Hem, zeggende: Waarlijk, Gij zijt Gods Zoon!

³³А који беху у лађи приступише и поклонише Му се говорећи: Ваистину Ти си Син Божји.

³⁴En overgevaren zijnde, kwamen zij in het land Gennesaret.

³⁴И прешавши дођоше у земљу генисаретску.

³⁵En als de mannen van die plaats Hem werden kennende, zonden zij in dat gehele omliggende land, en brachten tot Hem allen, die kwalijk gesteld waren;

³⁵И познавши Га људи из оног места, послаше по свој оној околини, и донесоше к Њему све болеснике.

³⁶En baden Hem, dat zij alleenlijk den zoom Zijns kleeds zouden mogen aanraken; en zovelen als Hem aanraakten, werden gezond.

³⁶И мољаху Га да се само дотакну скута од Његове хаљине; и који се дотакоше оздравише.