¹Venu, ni kantu al la Eternulo; Ni gxoje kriu al la rifugxejo de nia helpo.

¹Komt, laat ons den HEERE vrolijk zingen; laat ons juichen den Rotssteen onzes heils.

²Ni venu antaux Lian vizagxon kun glorado, Per psalmoj ni gxoje kriu al Li.

²Laat ons Zijn aangezicht tegemoet gaan met lof; laat ons Hem juichen met psalmen.

³CXar granda Dio estas la Eternulo Kaj granda Regxo super cxiuj dioj,

³Want de HEERE is een groot God; ja, een groot Koning boven alle goden;

⁴Kiu havas en Sia mano la profundajxojn de la tero, Kaj al kiu apartenas la altajxoj de la montoj;

⁴In Wiens hand de diepste plaatsen der aarde zijn, en de hoogten der bergen zijn Zijne;

⁵Al kiu apartenas la maro, kaj Li gxin faris, Kaj la sekteron Liaj manoj kreis.

⁵Wiens ook de zee is, want Hij heeft ze gemaakt; en Zijn handen hebben het droge geformeerd.

⁶Venu, ni klinigxu, ni jxetu nin teren, Ni genuu antaux la Eternulo, nia Kreinto.

⁶Komt, laat ons aanbidden en nederbukken; laat ons knielen voor den HEERE, Die ons gemaakt heeft.

⁷CXar Li estas nia Dio, Kaj ni estas la popolo de Lia pasxtejo kaj la sxafoj de Lia mano. Hodiaux, se vi auxskultas Lian vocxon,

⁷Want Hij is onze God, en wij zijn het volk Zijner weide, en de schapen Zijner hand. Heden, zo gij Zijn stem hoort,

⁸Ne obstinigu vian koron, kiel en Meriba, Kiel en la tago de Masa en la dezerto,

⁸Verhardt uw hart niet, gelijk te Meriba, gelijk ten dage van Massa in de woestijn;

⁹Kiam viaj patroj Min incitis, Esploris kaj vidis Mian faron.

⁹Waar Mij uw vaders verzochten, Mij beproefden, ook Mijn werk zagen.

¹⁰Kvardek jarojn Mi indignis kontraux tiu generacio, Kaj Mi diris:Ili estas popolo kun koro malgxusta, Kaj ili ne volas koni Miajn vojojn;

¹⁰Veertig jaren heb Ik verdriet gehad aan dit geslacht, en heb gezegd: Zij zijn een volk, dwalende van hart, en zij kennen Mijn wegen niet.

¹¹Tial Mi jxuris en Mia kolero, Ke ili ne venos en Mian ripozejon.

¹¹Daarom heb Ik in Mijn toorn gezworen: Zo zij in Mijn rust zullen ingaan!