1Kaj ekparolis Cofar, la Naamano, kaj diris:
1Siis rääkis naamalane Soofar ja ütles:
2CXu kontraux multe da vortoj oni ne povas doni respondon? Kaj cxu tiu, kiu multe parolas, estas prava?
2'Kas peaks see sõnaküllus jääma vastuseta või lobisejal olema õigus?
3CXu via senenhava parolado devas silentigi la homojn, Por ke vi mokinsultu kaj neniu vin hontigu?
3Kas su vada peaks panema mehed vaikima või tohid sa mõnitada, ilma et ükski sind häbistaks?
4Vi diras:Mia opinio estas gxusta, Kaj mi estas pura antaux Viaj okuloj.
4Sest sa ütled: 'Mu õpetus on selge ja ma olen tema silmis puhas.'
5Sed ho, se Dio ekparolus, Kaj malfermus antaux vi Siajn lipojn,
5Kui ometi Jumal räägiks ja avaks oma huuled su vastu
6Kaj malkasxus antaux vi la sekretojn de la sagxo, Kiu havas multoblan forton! Sciu, ke ne cxiujn viajn pekojn Dio rememoras.
6ning ilmutaks sulle tarkuse saladusi, mis on mõistusele otsekui imed. Siis sa mõistaksid, et Jumal su süüst mõndagi unustab.
7CXu vi povas eltrovi la esencon de Dio? CXu vi povas plene kompreni la perfektecon de la Plejpotenculo?
7Kas sa suudad leida Jumala sügavuse? Või tahad sa jõuda Kõigevägevama täiuseni?
8Tio estas pli alta ol la cxielo; Kion vi povas fari? Tio estas pli profunda ol SXeol; Kion vi povas ekscii?
8Need on kõrgemad kui taevad - mida sina suudad teha? Sügavamad kui surmavald - mida sina sellest tead?
9Pli longa ol la tero estas gxia mezuro, Kaj pli largxa ol la maro.
9Nende mõõt on pikem kui maa ja laiem kui meri.
10Se Li preteriros, kaj fermos, kaj faros jugxon, Tiam kiu repusxos Lin?
10Kui tema mööda läheb ja vangistab ning kohtu kokku kutsub, kes teda siis võiks keelata?
11CXar Li konas la homojn malvirtajn; Li vidas la malbonagojn, kiujn oni ne rimarkas.
11Sest tema tunneb valelikke inimesi, näeb nurjatust ega pane mikski,
12Ecx vanta homo devas kompreni, Ecx homo, kiu naskigxis sovagxulo.
12et ka tühipäine mees saab oidu, kui inimene sünnib nagu metseesli varss.
13Se vi arangxas vian koron Kaj etendas al Li viajn manojn;
13Kui sinagi oma südant valmistaksid ja sirutaksid oma käed tema poole -
14Se vi forigas la malvirton, kiu estas en via mano, Kaj vi ne permesos al malbonajxoj resti en via tendo:
14kui su kätes on süütegu, siis saada see kaugele ja ära lase ülekohut jääda oma telkidesse -,
15Tiam vi povos levi vian vizagxon sen difekto; Vi estos firma kaj ne timos.
15siis sa võiksid küll häbimärgita oma palge üles tõsta, võiksid olla kindel ega tarvitseks karta.
16Tiam vi forgesos mizeron; Vi rememoros gxin kiel forfluintan akvon.
16Siis sa võiksid unustada vaeva, mõelda sellele kui äravoolanud veele.
17Kaj via vivo levigxos pli hele ol la tagmezo, La mallumo farigxos kiel mateno.
17Su eluiga saaks kaunimaks kui keskpäev, pimedus oleks nagu hommik.
18Kaj vi estos trankvila, cxar ekzistas espero; Vi rigardos cxirkauxen, kaj iros dormi en sendangxereco.
18Siis sa võiksid olla kindel, et lootust on. Sa tunneksid ennast turvalisena, ja saaksid rahulikult magada.
19Vi kusxos, kaj neniu vin timigos; Kaj multaj sercxos vian favoron.
19Sa võiksid maha heita, ilma et keegi hirmutaks. Ja paljud tuleksid sind meelitama.
20Sed la okuloj de malpiuloj konsumigxos, Pereos por ili la rifugxo, Kaj ilia espero elspiros sian vivon.
20Aga õelate silmad kustuksid, neil kaoks pelgupaik ja nende lootuseks oleks hingeheitmine.'