1Poste Ijob malfermis sian busxon, kaj malbenis sian tagon.
1Seejärel avas Iiob suu ja needis oma sündimispäeva.
2Kaj Ijob ekparolis, kaj diris:
2Ja Iiob hakkas rääkima ning ütles:
3Pereu la tago, en kiu mi naskigxis, Kaj la nokto, kiu diris:Embriigxis homo.
3'Kadugu see päev, mil ma sündisin, ja see öö, mil öeldi: 'Poeglaps on eostunud!'
4Tiu tago estu malluma; Dio de supre ne rigardu gxin, Neniu lumo ekbrilu super gxi.
4Muutugu pimeduseks see päev; ärgu hooligu temast Jumal ülal ja ärgu paistku temale valgust!
5Mallumo kaj tomba ombro ekposedu gxin; Nubo gxin kovru; Eklipsoj de tago faru gxin terura.
5Nõudku teda pimedus ja surmavari, pilved lasugu ta peal, kohutagu teda päeva pimendused!
6Tiun nokton prenu mallumego; GXi ne alkalkuligxu al la tagoj de la jaro, GXi ne eniru en la kalkulon de la monatoj.
6See öö - võtku teda pilkane pimedus! Ärgu ta seltsigu aasta päevadega, kuude hulka ta ärgu tulgu!
7Ho, tiu nokto estu soleca; Neniu gxojkrio auxdigxu en gxi.
7Vaata, see öö jäägu viljatuks, ärgu olgu tal hõiskamist!
8Malbenu gxin la malbenantoj de la tago, Tiuj, kiuj estas pretaj eksciti levjatanon.
8Vandugu teda päevaneedjad, kes on valmis Leviatanit äratama!
9Mallumigxu la steloj de gxia krepusko; GXi atendu lumon, kaj cxi tiu ne aperu; Kaj la palpebrojn de matenrugxo gxi ne ekvidu;
9Pimenegu ta puhtetähed, oodaku ta valgust, mis ei tule, ärgu saagu ta näha koidukiiri,
10Pro tio, ke gxi ne fermis la pordon de la utero de mia patrino Kaj ne kasxis per tio la malfelicxon antaux miaj okuloj.
10sellepärast et ta ei sulgenud mu emaihu ust ega varjanud vaeva mu silma eest.
11Kial mi ne mortis tuj el la utero, Ne senvivigxis post la eliro el la ventro?
11Miks ma ei surnud emakotta, üsast välja tulles ei heitnud hinge?
12Kial akceptis min la genuoj? Por kio estis la mamoj, ke mi sucxu?
12Miks võtsid põlved mind vastu ja miks olid rinnad, et sain imeda?
13Mi nun kusxus kaj estus trankvila; Mi dormus kaj havus ripozon,
13Tõesti, ma oleksin nüüd maganud ja mul oleks olnud rahu; oleksin siis uinunud, mul oleks puhkus
14Kune kun la regxoj kaj la konsilistoj sur la tero, Kiuj konstruas al si izolejojn,
14koos kuningate ja maanõunikega, kes ehitasid endile hauamärgid,
15Aux kun la potenculoj, kiuj havas oron, Kiuj plenigas siajn domojn per argxento;
15või koos vürstidega, kellel oli kulda, kes täitsid oma kojad hõbedaga.
16Aux kiel abortitajxo kasxita mi ne ekzistus, Simile al la infanoj, kiuj ne vidis lumon.
16Või miks ma ei olnud nagu varjatud nurisünnitis, nagu lapsukesed, kes päevavalgust ei saa näha?
17Tie la malpiuloj cxesas tumulti; Kaj tie ripozas tiuj, kies fortoj konsumigxis.
17Seal jätavad õelad ässituse ja seal saavad väsinud puhata,
18Tie la malliberuloj kune havas ripozon; Ili ne auxdas la vocxon de premanto.
18seal on kõik vangid muretud: nad ei kuule enam sundija häält.
19Malgranduloj kaj granduloj, tie ili estas; Kaj sklavo estas libera de sia sinjoro.
19Seal on pisike ja suur ühesugused ja ori on vaba oma isandast.
20Por kio al suferanto estas donita la lumo, Kaj la vivo al tiuj, kiuj havas maldolcxan animon,
20Miks antakse valgust vaevatule ja elu neile, kelle hing on kibestunud,
21Kiuj atendas la morton, kaj gxi ne aperas, Kiuj elfosus gxin pli volonte ol trezorojn,
21kes ootavad surma, mis ei tule, ent kes otsivad seda enam kui varandust,
22Kiuj ekgxojus kaj estus ravitaj, Se ili trovus tombon?
22kes hõiskavad juubeldades ja on rõõmsad, kui nad leiavad haua?
23Al la homo, kies vojo estas kasxita, Kaj antaux kiu Dio starigis barilon?
23Miks antakse valgust mehele, kelle tee on varjul, kellele Jumal igast küljest on pannud takistusi?
24Antaux ol mi ekmangxas panon, mi devas gxemi, Kaj mia plorkriado versxigxas kiel akvo;
24Sest ohkamine on mulle leivaks ja mu kaebed voolavad nagu vesi.
25CXar terurajxo, kiun mi timis, trafis min, Kaj tio, pri kio mi estis maltrankvila, venis al mi.
25Sest see, mille ees ma tundsin hirmu, tuli mulle kätte, ja mida ma kartsin, see tabas mind.
26Mi ne havas trankvilon, mi ne havas kvieton, mi ne havas ripozon; Trafis min kolero.
26Ei ole mul rahu, ei vaikust ega hingamist, küll aga on tulnud rahutus.'