1Kaj ekparolis Elifaz, la Temanano, kaj diris:
1Siis rääkis teemanlane Eliifas ja ütles:
2Se oni provos diri al vi vorton, tio eble estos por vi turmenta? Sed kiu povas deteni sin de parolado?
2'Ega püüe sinuga rääkida tüüta sind? Aga kes võiks sõnu peatada?
3Jen vi multajn instruis, Kaj manojn senfortigxintajn vi refortigis;
3Vaata, sina õpetasid paljusid ja kinnitasid nõrku käsi.
4Falantojn restarigis viaj vortoj, Kaj fleksigxantajn genuojn vi fortigis;
4Su sõnad tõstsid üles komistaja ja sa tegid nõtkuvad põlved tugevaks.
5Kaj nun, kiam tio trafis vin, vi perdis la forton; GXi ektusxis vin, kaj vi ektimis.
5Aga nüüd on see juhtunud sulle ja sa nõrked, see puudutab sind ja sa jahmud.
6CXu ne via timo antaux Dio estas via konsolo? CXu la virteco de viaj vojoj ne estas via espero?
6Kas mitte jumalakartus ei ole su lootus ja su laitmatud eluviisid su ootus?
7Rememoru do, cxu pereis iu senkulpa? Kaj kie virtuloj estis ekstermitaj?
7Mõtle ometi: kes on süütult hukkunud ja kus on õiged hävitatud?
8Kiel mi vidis, tiuj, kiuj plugis pekojn kaj semis malbonagojn, Tiuj ilin rikoltas;
8Niipalju kui mina olen näinud: kes künnavad ülekohut ja külvavad õnnetust, need lõikavadki seda.
9De la ekblovo de Dio ili pereas, Kaj de la ekspiro de Lia kolero ili malaperas.
9Nad hukkuvad Jumala hingeõhust ja hävivad tema vihapuhangust.
10La kriado de leono kaj la vocxo de leopardo silentigxis, Kaj la dentoj de junaj leonoj rompigxis;
10Lõvi möirgamine, lõvi hääl, ja noorte lõvide hambad - need murtakse.
11Leono pereis pro manko de mangxajxo, Kaj idoj de leonino diskuris.
11Lõvi hukkub saagi puudusel ja emalõvi kutsikad aetakse laiali.
12Kaj al mi kasxe alvenis vorto, Kaj mia orelo kaptis parteton de gxi.
12Mulle tuli vargsi sõna ja mu kõrv kuulis sellest sosinat
13Dum meditado pri la vizioj de la nokto, Kiam profunda dormo falas sur la homojn,
13öiste nägemuste rahutuis mõtteis, kui sügav uni on langenud inimeste peale.
14Atakis min teruro kaj tremo, Kaj cxiuj miaj ostoj eksentis timon.
14Hirm haaras mind ja värin ja pani kõik mu luud-liikmed vappuma.
15Kaj spirito traflugis antaux mi, Kaj la haroj sur mia korpo rigidigxis.
15Üks vaim liugles üle mu näo; mu ihukarvad tõusid püsti.
16Staris bildo antaux miaj okuloj, sed mi ne povis rekoni gxian aspekton; Estis silento, kaj mi ekauxdis vocxon, dirantan:
16Ta seisatas, aga ta välimust ma ei tundnud - üks kuju mu silma ees. Vaikus. Siis ma kuulsin häält:
17CXu homo estas pli justa ol Dio? CXu viro estas pli pura ol lia Kreinto?
17'Ons inimene õige Jumala ees või mees puhas oma Looja ees?'
18Vidu, al Siaj servantoj Li ne konfidas, Kaj Siajn angxelojn Li trovas mallauxdindaj:
18Vaata, oma sulaseidki ta ei usu ja oma ingleid ta peab eksijaiks,
19Des pli koncerne tiujn, Kiuj logxas en argilaj dometoj, Fonditaj sur tero, Kaj kiujn formangxas vermoj.
19veel vähem siis neid, kes elavad savihooneis, mille alusmüürid on põrmus. Need lüüakse rutemini pihuks kui koi.
20De la mateno gxis la vespero ili disfalas, Pereas por cxiam, kaj neniu tion atentas.
20Hommikust õhtuni lüüakse neid puruks, märkamata hukkuvad nad igaveseks.
21La fadeno de ilia vivo estas distrancxita; Ili mortas, kaj ne en sagxeco.
21Eks nende telginöörid kista üles? Nad surevad, ilma et taipaksidki.