1Mia filo! konservu miajn vortojn, Kaj gardu cxe vi miajn moralordonojn.
1Mu poeg, hoia mu sõnu ja pane mu käsud enesele tallele!
2Konservu miajn moralordonojn, kaj vivu; Kaj mian instruon, kiel la pupilon de viaj okuloj.
2Pea mu käske, et sa jääksid elama, hoia mu õpetust kui oma silmatera!
3Ligu ilin al viaj fingroj; Skribu ilin sur la tabelo de via koro.
3Seo need enesele sõrmede ümber, kirjuta need oma südamelauale!
4Diru al la sagxo:Vi estas mia fratino; Kaj la prudenton nomu mia parencino;
4Ütle tarkusele: 'Sa oled mu õde!' ja hüüa arukust sugulaseks,
5Por ke vi estu gardata kontraux fremda edzino, Kontraux fremdulino, kies paroloj estas glataj.
5et see hoiaks sind võõra naise eest, võõramaa naise eest, kes räägib libedaid sõnu.
6CXar mi rigardis tra fenestro de mia domo, Tra mia krado;
6Sest oma koja aknast, aknaavast ma vaatasin
7Kaj mi vidis inter la naivuloj, Mi rimarkis inter la nematuruloj junulon senprudentan,
7ja nägin kogenematute seas, märkasin poiste hulgas arutut noormeest:
8Kiu pasis sur la placo preter sxia angulo, Kaj iris la vojon al sxia domo,
8ta käis mööda tänavat kuni selle nurgani ja sammus siis naise koja poole,
9En krepusko, en vespero de tago, Kiam farigxis nokto kaj mallumo.
9videvikus, kui päev jõudis õhtule, südaööl ja pimedas.
10Kaj jen renkonte al li iras virino En ornamo de publikulino, ruzema je la koro.
10Ja vaata, naine tuli temale vastu, hooraehtes ja kavala südamega.
11Bruema kaj vagema; SXiaj piedoj ne logxas en sxia domo.
11Ta oli rahutu ja isemeelne, ta jalad ei püsinud kodus:
12Jen sxi estas sur la strato, jen sur la placoj, Kaj apud cxiu angulo sxi embuskas.
12mõnikord oli ta tänaval, mõnikord turgudel, ja ta varitses iga nurga juures.
13Kaj sxi kaptis lin, kaj kisis lin Kun senhonta vizagxo, kaj diris al li:
13Ta haaras temast kinni, suudles teda ja ütles temale häbitu näoga:
14Mi devis alporti dankan oferdonon; Hodiaux mi plenumis mian solenan promeson.
14'Ma pidin viima tänuohvreid ja ma tasusin täna oma tõotused.
15Tial mi eliris al vi renkonte, Por sercxi vian vizagxon, kaj mi vin trovis.
15Seepärast ma tulin välja sulle vastu, sind otsima, ja ma leidsin su.
16Mi bele kovris mian liton Per multkoloraj teksajxoj el Egiptujo.
16Ma katsin oma voodi vaipadega, kirju Egiptuse lõuendiga.
17Mi parfumis mian kusxejon Per mirho, aloo, kaj cinamo.
17Ma riputasin voodisse mürri, aaloed ja kaneeli.
18Venu, ni gxuu suficxe volupton gxis la mateno, Ni plezurigxu per la amo.
18Tule, joobume kallistustest hommikuni, tundkem rõõmu armastusest!
19CXar mia edzo ne estas hejme, Li iris en malproksiman vojon;
19Sest mu mees ei ole kodus, ta läks pikale teekonnale.
20La sakon kun mono li prenis kun si; Li revenos hejmen je la plenluno.
20Ta võttis rahakukru kaasa, ta tuleb koju alles täiskuu ajaks.'
21SXi forlogis lin per sia multeparolado, Per sia glata busxo sxi lin entiris.
21Ta võrgutas teda paljude meelitussõnadega, ahvatles oma libedate huultega.
22Li tuj iras post sxi, Kiel bovo iras al la bucxo Kaj kiel katenita malsagxulo al la puno;
22Äkitselt läks mees temale järele, nagu härg, keda viiakse tappa, otsekui jalarauad meeletu karistuseks,
23GXis sago fendas al li la hepaton; Kiel birdo rapidas al la kaptilo, Kaj ne scias, ke gxi pereigas sian vivon.
23nagu lind, kes tõttab võrku ega tea, et see maksab tema hinge, kuni nool lõhestab ta maksa.
24Kaj nun, infanoj, auxskultu min, Atentu la vortojn de mia busxo.
24Ja nüüd, pojad, kuulge mind, ja pange tähele mu suu sõnu!
25Via koro ne flankigxu al sxia vojo, Ne eraru sur sxia irejo;
25Ärgu pöördugu su süda tema teedele, ära eksi tema radadele!
26CXar multajn sxi vundis kaj faligis, Kaj multegaj estas sxiaj mortigitoj.
26Sest palju on mahalööduid, keda tema on viinud langusele, rohkesti on neid, keda tema on tapnud.
27SXia domo estas vojoj al SXeol, Kiuj kondukas malsupren al la cxambroj de la morto.
27Tema koda on põrgutee - see viib alla surma kambritesse.