¹Al la hxorestro. De la Korahxidoj. Psalmo. Auxskultu cxi tion, cxiuj popoloj; Atentu, cxiuj logxantoj de la mondo,

¹Laulujuhatajale: Korahi laste laul.

²Kaj altrangulo kaj malaltrangulo, Ricxulo kaj malricxulo kune.

²Kuulge seda, kõik rahvad! Pange tähele, kõik maailma elanikud,

³Mia busxo diros sagxajxon, Kaj la penso de mia koro prudentajxon.

³nii alamad kui ülemad, üheskoos rikas ja vaene!

⁴Mi klinos mian orelon al sentenco; Sur harpo mi esprimos mian enigmon.

⁴Mu suu räägib tarkusesõnu ja mu südame mõte sügavat tunnetust.

⁵Kial mi devus timi en tagoj de malbono, Kiam min cxirkauxas la malboneco de miaj persekutantoj,

⁵Ma pööran oma kõrva tähendamissõna poole ja teen kandlega avalikuks oma mõistatuse.

⁶Kiuj fidas sian potencon Kaj fanfaronas per sia granda ricxeco?

⁶Miks ma peaksin kartma kurjal ajal, kui mind ümbritsevad mu tagakiusajate pahateod,

⁷Fraton tute ne liberigos homo, Nek donos al Dio elacxeton por li

⁷kes loodavad oma varanduse peale ja kiitlevad oma suurest rikkusest?

⁸(Multekosta estus la elacxeto de ilia animo, Kaj neniam tio estos),

⁸Ükski ei või venna eest anda luna ega tema eest maksta Jumalale lunastushinda,

⁹Ke li restu viva eterne, Ke li ne vidu la tombon.

⁹sest nende hinge luna on liiga kallis ja peab jääma igavesti tasumata selleks,

¹⁰Oni ja vidas, ke sagxuloj mortas, Kaj ankaux malsagxulo kaj sensciulo pereas Kaj lasas al aliaj sian havon.

¹⁰et keegi ei jääks elama lõppemata ega näekski hauda.

¹¹Ilia deziro estas, ke iliaj domoj ekzistu por cxiam, Kaj iliaj logxejoj de generacio al generacio; Ili nomas siajn bienojn laux siaj nomoj.

¹¹Sest nähakse ju, et targad surevad, albid ja sõgedad saavad üheskoos otsa ning jätavad oma varanduse teistele.

¹²Sed homo ne restas longe en honoro; Li egaligxas al bruto bucxota.

¹²Nad arvavad, et nende kojad jäävad igaveseks, nende asulad põlvest põlve; nad on oma nimede järgi nimetanud maakohti.

¹³Tia estas ilia vojo, ilia espero, Kaj iliaj posteuloj aprobas ilian opinion. Sela.

¹³Ent inimene toreduses ei jää püsima, ta on loomade sarnane, kellele tehakse ots.

¹⁴Kiel sxafoj ili estos metataj en SXeolon; La morto ilin pasxtos; Kaj matene virtuloj ilin ekposedos, Kaj ilia bildo pereos en SXeol, perdinte logxejon.

¹⁴See on nende tee, kes loodavad iseendi peale, ja nende järglaste tee, kellele meeldivad nende kõned.

¹⁵Sed Dio liberigos mian animon el la mano de SXeol, CXar Li prenos min. Sela.

¹⁵Nagu lambakari pannakse nad kinni surmavalda, surm on neile karjaseks, ja õiglased saavad hommikul nende valitsejaks; surmavald kulutab ära nende kuju, neile ei jää eluaset.

¹⁶Ne timu, kiam homo ricxigxas, Kiam grandigxas la gloro de lia domo.

¹⁶Kuid Jumal lunastab mu hinge surmavalla käest, sest ta võtab mu vastu. Sela.

¹⁷CXar mortante li nenion prenos; Ne iros post li malsupren lia honoro.

¹⁷Ära karda, kui keegi rikastub, kui tema koja au saab suureks!

¹⁸CXar kvankam li gxuigas sian animon dum sia vivado, Kaj oni vin lauxdas por tio, ke vi faras al vi bone,

¹⁸Sest oma surma ei võta ta midagi kaasa, tema au ei järgne talle.

¹⁹Tamen li iros al la generacio de siaj patroj, Kiuj neniam vidos lumon.

¹⁹Kui tema ka kiidab oma hinge õnnelikuks oma elus ja teised kiidavad sind, et sa teed enesele hea elu,

²⁰Homo, kiu estas en honoro, sed ne havas prudenton, Estas egala al bruto bucxota.

²⁰lähed sa siiski oma esiisade sugupõlve juurde, kes iialgi ei saa näha valgust.

²¹Inimene toreduses, kui tal pole arusaamist, on loomade sarnane, kellele tehakse ots.