¹Pregxo de David. Auxskultu, ho Eternulo, la justulon, atentu mian krion, Donu orelon al mia pregxo el ne malsincera busxo.

¹Viešpatie, paklausyk teisiojo skundo, išgirsk mano šauksmą. Teišgirsta Tavo ausys maldą iš mano neklastingų lūpų.

²De Vi venos mia jugxo; Viaj okuloj rigardos la veremecon.

²Iš Tavęs teišeina man sprendimas, tegul Tavo akys mato teisybę.

³Vi esploras mian koron, ekzamenas gxin en la nokto; Vi elprovas min, Kaj Vi trovas nenion, kion mi intencus, Sed kio ne volus eliri el mia busxo.

³Tu ištyrei mano širdį, aplankei mane naktį, išbandei mane ir nieko neradai. Aš nusprendžiau nenusidėti savo burna.

⁴Pri homaj faroj, konforme al la vortoj el Via busxo, Mi gardis min de vojoj kontrauxlegxaj.

⁴Žmonių darbuose pagal Tavo lūpų žodžius aš saugojausi naikintojo takų.

⁵Miaj pasxoj tuj sekvas en Viaj postesignoj, miaj piedoj ne sxanceligxas.

⁵Palaikyk mane einantį Tavo takais, kad mano kojos nepaslystų.

⁶Mi vokas al Vi, cxar Vi respondos al mi, ho Dio; Klinu al mi Vian orelon kaj auxdu mian parolon.

⁶Šaukiausi Tavęs, nes Tu išklausysi mane, Dieve! Atkreipk į mane savo dėmesį, išgirsk mano kalbą.

⁷Montru Vian mirindan favorkorecon, Vi, kiu per Via dekstra mano helpas la fidantojn kontraux la atakantoj.

⁷Parodyk savo nuostabų gailestingumą, Tu, kuris savo dešine gelbsti nuo priešų Tavimi pasitikinčius.

⁸Gardu min kiel la pupilon de la okulo, Per la ombro de Viaj flugiloj kasxu min

⁸Saugok mane kaip savo akies vyzdį, savo sparnų šešėlyje slėpk mane

⁹De la malbonuloj, kiuj atakas min, De miaj malamikoj, kiuj cxirkauxe insidas kontraux mia animo.

⁹nuo prispaudėjų, nuo mano mirtinų priešų, kurie supa mane.

¹⁰Sian koron ili fermis, Per sia busxo ili parolas fiere.

¹⁰Užsidarę savo taukuose, jie kalba išdidžiai savo lūpomis.

¹¹Kien ni iras, ili nin cxirkauxas; Siajn okulojn ili direktas, por jxeti nin sur la teron.

¹¹Kur tik einame, jie supa mus, įbedę akis stebi ir rengiasi žemėn parblokšti

¹²Li similas leonon, kiu avidas akiron, Kaj leonidon, kiu sidas en kasxita loko.

¹²kaip liūtas, tykantis grobio, kaip liūto jauniklis, kuris tupi lindynėje.

¹³Levigxu, ho Eternulo, antauxvenu kaj renversu lin; Savu mian animon kontraux la malbonulo per Via glavo,

¹³Kelkis, Viešpatie, juos pasitik ir partrenk; išlaisvink savo kardu mano sielą iš nedorėlių,

¹⁴Kontraux la homoj, ho Eternulo, per Via mano, Kontraux la homoj de cxi tiu mondo, kiuj havas sian parton en la nuna vivo, Kaj kies ventron Vi plenigis per Viaj trezoroj, Ke iliaj filoj estos sataj kaj ili lasos restajxon por siaj infanoj.

¹⁴iš žmonių­savo ranka, Viešpatie; iš pasaulio žmonių, kurių dalis šiame gyvenime, kurie pripildo savo pilvus Tavo gėrybėmis, jų vaikai sočiai privalgo, perteklių palikdami saviesiems vaikams.

¹⁵Kaj mi en pieco rigardos Vian vizagxon; Vekigxante, mi satigxos per Via bildo.

¹⁵O aš Tavo veidą regėsiu savo teisume, pabudęs pasisotinsiu Tavo regėjimu.