1Darauf antwortete Hiob und sprach:
1Þá svaraði Job og sagði:
2Hört, hört, was ich zu sagen habe; das soll der Trost sein, den ihr mir gewährt!
2Hlustið gaumgæfilega á mál mitt, og látið það vera huggun af yðar hendi.
3Erlaubet mir, daß ich rede; und wenn ich gesprochen habe, mögt ihr spotten!
3Unnið mér þess, að ég tali, og þegar ég hefi talað út, þá mátt þú hæða.
4Richte ich meine Klage an einen Menschen? Und warum sollte ich nicht ungeduldig sein?
4Er ég þá að kvarta yfir mönnum? eða hví skyldi ég ekki vera óþolinmóður?
5Wendet euch zu mir und erstaunet und leget die Hand auf den Mund!
5Lítið til mín og undrist og leggið hönd á munn!
6Ja, wenn ich daran denke, so erschrecke ich, und Zittern erfaßt meinen Leib.
6Já, þegar ég hugsa um það, skelfist ég, og hryllingur fer um mig allan.
7Warum leben denn die Gottlosen, werden alt, groß und stark?
7Hvers vegna lifa hinir óguðlegu, verða gamlir, já, magnast að krafti?
8Ihr Same ist beständig vor ihnen, und ihre Sprößlinge wachsen vor ihren Augen um sie her.
8Niðjar þeirra dafna fyrir augliti þeirra hjá þeim og afsprengi þeirra fyrir augum þeirra.
9Ihre Häuser sind in Frieden, ohne Furcht; die Rute Gottes schlägt sie nicht.
9Hús þeirra eru óhult og óttalaus, og hirtingarvöndur Guðs kemur ekki niður á þeim.
10Ihr Ochse bespringt, und nicht umsonst; ihre Kühe kalben und sind nicht unfruchtbar.
10Boli þeirra kelfir og kemur að gagni, kýr þeirra ber og lætur ekki kálfi.
11Ihre Buben lassen sie ausziehen wie eine Schafherde, und ihre Kinder hüpfen herum.
11Þeir hleypa út börnum sínum eins og lambahjörð, og smásveinar þeirra hoppa og leika sér.
12Sie singen laut zur Pauke und Harfe und sind fröhlich beim Klang der Schalmei.
12Þeir syngja hátt undir með bumbum og gígjum og gleðjast við hljóm hjarðpípunnar.
13Sie verbringen in Wohlfahrt ihre Tage und fahren in einem Augenblick ins Totenreich hinab.
13Þeir eyða dögum sínum í velgengni og fara til Heljar í friði,
14Und doch sprechen sie zu Gott: «Hebe dich weg von uns; der Erkenntnis deiner Wege fragen wir nichts nach!
14og þó sögðu þeir við Guð: ,,Vík frá oss _ að þekkja þína vegu girnumst vér eigi.
15Was sollten wir dem Allmächtigen dienen, und was nützt es uns, ihn anzurufen?»
15Hvað er hinn Almáttki, að vér skyldum dýrka hann, og hvað skyldi það stoða oss að leita hans í bæn?``
16Und doch steht ihr Glück nicht in ihrer Hand; darum sei der Rat der Gottlosen fern von mir!
16Sjá, gæfa þeirra er ekki á þeirra valdi, _ ráðlag óguðlegra er fjarri mér.
17Wie oft erlischt die Leuchte der Gottlosen und ereilt sie ihr Schicksal? Teilt Er ihnen Schmerzen zu in seinem Zorn?
17Hversu oft slokknar þá á lampa hinna óguðlegu, og hversu oft kemur ógæfa þeirra yfir þá? Hversu oft deilir Guð þeim hlutskiptum í reiði sinni?
18Werden sie wie Stroh vor dem Wind und wie Spreu, die der Sturm entführt?
18Hversu oft verða þeir sem strá fyrir vindi og sem sáðir, er stormurinn feykir burt?
19Spart Gott sein Unglück für seine Kinder auf? Ihm selbst sollte er vergelten, so daß er es weiß!
19,,Guð geymir börnum hans óhamingju hans.`` Endurgjaldi hann honum sjálfum, svo að hann fái að kenna á því!
20Seine eigenen Augen sollen sein Verderben sehen, und den Zorn des Allmächtigen soll er selbst trinken!
20Sjái augu sjálfs hans glötun hans, og drekki hann sjálfur af reiði hins Almáttka!
21Denn was für Freude wird er an seiner Nachkommenschaft haben, wenn die Zahl seiner Monde abgeschnitten ist?
21Því að hvað hirðir hann um hús sitt eftir dauðann, þegar tala mánaða hans er fullnuð?
22Kann man Gott Erkenntnis lehren, da er doch die Himmlischen richtet?
22Ætla menn að kenna Guði visku eða dæma hinn hæsta?
23Der eine stirbt im Vollbesitz seines Glücks, vollkommen ruhig und sorglos;
23Einn deyr í mestu velgengni, fullkomlega áhyggjulaus og ánægður,
24seine Tröge fließen über von Milch, und das Mark seiner Gebeine wird getränkt.
24trog hans eru full af mjólk, og mergurinn í beinum hans er safamikill.
25Der andere aber stirbt mit betrübter Seele und hat nie Gutes geschmeckt:
25Og annar deyr með beiskju í huga og hefir aldrei notið hamingjunnar.
26Gemeinsam liegen sie im Staube, und Gewürm bedeckt sie beide.
26Þeir hvíla báðir í duftinu, og maðkarnir hylja þá.
27Seht, ich kenne eure Gedanken und die Anschläge, mit denen ihr mir Unrecht tut.
27Sjá, ég þekki hugsanir yðar og fyrirætlanir, að beita mig ofbeldi.
28Denn ihr denkt: Wo ist das Haus des Tyrannen hingekommen? Und wo ist das Zelt, darin die Gottlosen wohnten?
28Þegar þér segið: ,,Hvar er hús harðstjórans og hvar er tjaldið, sem hinir óguðlegu bjuggu í?``
29Habt ihr euch nicht bei denen erkundigt, die des Weges zogen? Und könnt ihr ihre Zeichen nicht anerkennen,
29hafið þér þá ekki spurt vegfarendur, _ og sönnunum þeirra munuð þér ekki hafna _
30daß der Böse am Tage des Unglücks verschont bleibt und dem Tage des Zorns entgeht?
30að á degi glötunarinnar er hinum vonda þyrmt, á reiðinnar degi er þeim skotið undan.
31Wer kann ihm ins Gesicht seinen Wandel vorhalten, und sein Tun, wer vergilt es ihm?
31Hver setur honum breytni hans fyrir sjónir? Og þegar hann gjörir eitthvað, hver endurgeldur honum?
32Doch er wird zu Grabe getragen, und über seinem Grabhügel hält man Wache.
32Og til grafar er hann borinn og vakað er yfir legstaðnum.
33Süß sind ihm des Grabes Schollen; hinter ihm her zieht jedermann, und vor ihm her eine unzählbare Schar.
33Moldarhnausar dalsins liggja mjúklega ofan á honum, og eftir honum flykkjast allir menn, eins og óteljandi eru á undan honum farnir.Og hvernig megið þér þá hugga mig með hégóma, og andsvör yðar _ sviksemin ein er eftir!
34Was tröstet ihr mich denn so vergeblich? Eure Antworten sind nichts als Treulosigkeit!
34Og hvernig megið þér þá hugga mig með hégóma, og andsvör yðar _ sviksemin ein er eftir!