1[] Εις τουτο ετι η καρδια μου τρεμει και εκπηδα απο του τοπου αυτης.
1אף לזאת יחרד לבי ויתר ממקומו׃
2Ακουσατε προσεκτικως την τρομεραν φωνην αυτου και τον ηχον τον εξερχομενον εκ του στοματος αυτου.
2שמעו שמוע ברגז קלו והגה מפיו יצא׃
3Αποστελλει αυτην υποκατω παντος του ουρανου και το φως αυτου επι τα εσχατα της γης.
3תחת כל השמים ישרהו ואורו על כנפות הארץ׃
4Κατοπιν αυτου βοα φωνη· βροντα με την φωνην της μεγαλωσυνης αυτου· και δεν θελει στησει αυτα, αφου η φωνη αυτου ακουσθη.
4אחריו ישאג קול ירעם בקול גאונו ולא יעקבם כי ישמע קולו׃
5Ο Θεος βροντα θαυμασιως με την φωνην αυτου· καμνει μεγαλεια, και δεν εννοουμεν.
5ירעם אל בקולו נפלאות עשה גדלות ולא נדע׃
6[] Διοτι λεγει προς την χιονα, γινου επι την γην· και προς την ψεκαδα και προς τον υετον της δυναμεως αυτου.
6כי לשלג יאמר הוא ארץ וגשם מטר וגשם מטרות עזו׃
7Κατασφραγιζει την χειρα παντος ανθρωπου· δια να γνωρισωσι παντες οι ανθρωποι το εργον αυτου.
7ביד כל אדם יחתום לדעת כל אנשי מעשהו׃
8Τοτε τα θηρια εισερχονται εις τα σπηλαια και κατασκηνουσιν εν τοις τοποις αυτων.
8ותבא חיה במו ארב ובמעונתיה תשכן׃
9Εκ του νοτου ερχεται ο ανεμοστροβιλος, και το ψυχος εκ του βορρα.
9מן החדר תבוא סופה וממזרים קרה׃
10Εκ του φυσηματος του Θεου διδεται παγος· και το πλατος των υδατων στερεουται.
10מנשמת אל יתן קרח ורחב מים במוצק׃
11Παλιν η γαληνη διασκεδαζει την νεφελην· το φως αυτου διασκορπιζει τα νεφη·
11אף ברי יטריח עב יפיץ ענן אורו׃
12και αυτα περιφερονται κυκλω υπο τας οδηγιας αυτου, δια να καμνωσι παν ο, τι προσταζει εις αυτα επι το προσωπον της οικουμενης·
12והוא מסבות מתהפך בתחבולתו לפעלם כל אשר יצום על פני תבל ארצה׃
13καμνει αυτα να ερχωνται, η δια παιδειαν, η δια την γην αυτου, η δια ελεος.
13אם לשבט אם לארצו אם לחסד ימצאהו׃
14[] Ακροασθητι τουτο, Ιωβ· σταθητι και συλλογισθητι τα θαυμασια του Θεου.
14האזינה זאת איוב עמד והתבונן נפלאות אל׃
15Εννοεις πως ο Θεος διαταττει αυτα, και καμνει να λαμπη το φως της νεφελης αυτου;
15התדע בשום אלוה עליהם והופיע אור עננו׃
16Εννοεις τα ζυγοσταθμισματα των νεφων, τα θαυμασια του τελειου κατα την γνωσιν;
16התדע על מפלשי עב מפלאות תמים דעים׃
17Δια τι τα ενδυματα σου ειναι θερμα, οταν αναπαυη την γην δια του νοτου;
17אשר בגדיך חמים בהשקט ארץ מדרום׃
18Εξηπλωσας μετ' αυτου το στερεωμα το δυνατον ως κατοπτρον χυτον;
18תרקיע עמו לשחקים חזקים כראי מוצק׃
19Διδαξον ημας τι να ειπωμεν προς αυτον· ημεις δεν δυναμεθα να διαταξωμεν τους λογους ημων εξ αιτιας του σκοτους.
19הודיענו מה נאמר לו לא נערך מפני חשך׃
20Θελει αναγγελθη προς αυτον, εαν εγω λαλω; εαν λαληση ανθρωπος, βεβαιως θελει καταποθη.
20היספר לו כי אדבר אם אמר איש כי יבלע׃
21[] Τωρα δε οι ανθρωποι δεν δυνανται να ατενισωσιν εις το λαμπρον φως, το εν τω στερεωματι, αφου ο ανεμος περαση και καθαριση αυτο,
21ועתה לא ראו אור בהיר הוא בשחקים ורוח עברה ותטהרם׃
22και χρυσαυγης καιρος ελθη απο βορρα. Φοβερα δοξα υπαρχει εν τω Θεω.
22מצפון זהב יאתה על אלוה נורא הוד׃
23Τον Παντοδυναμον, δεν δυναμεθα να εννοησωμεν αυτον· ειναι υπεροχος κατα την δυναμιν και κατα την κρισιν και κατα το πληθος της δικαιοσυνης, δεν καταθλιβει.
23שדי לא מצאנהו שגיא כח ומשפט ורב צדקה לא יענה׃
24Δια τουτο οι ανθρωποι φοβουνται αυτον· ουδεις σοφος την καρδιαν δυναται να εννοηση αυτον.
24לכן יראוהו אנשים לא יראה כל חכמי לב׃