1Þá svaraði Bildad frá Súa og sagði:
1Da antwortete Bildad, der Schuchiter, und sprach:
2Hversu lengi ætlið þér að halda áfram þessu orðaskaki? Látið yður segjast, og því næst skulum vér talast við.
2Wie lange wollt ihr doch Jagd auf Worte machen? Besinnet euch zuerst, redet dann!
3Hvers vegna erum vér metnir sem skepnur, orðnir heimskir í yðar augum?
3Warum werden wir dem Vieh gleichgeachtet und sind so dumm in euren Augen?
4Þú, sem tætir sjálfan þig sundur í reiði þinni, _ á jörðin þín vegna að fara í auðn og bjargið að færast úr stað sínum?
4Du, der sich in seinem Zorne selbst zerfleischt, soll um deinetwillen die Erde verlassen werden und der Fels von seinem Orte wegrücken?
5Ljós hins óguðlega slokknar, og logi elds hans skín ekki.
5Ja, des Gottlosen Licht erlischt, und die Flamme seines Feuers leuchtet nicht.
6Ljósið myrkvast í tjaldi hans, og það slokknar á lampanum yfir honum.
6Das Licht verfinstert sich in seinem Zelte, und seine Leuchte erlischt über ihm.
7Hans öflugu skref verða stutt, og ráðagjörð sjálfs hans steypir honum,
7Seine Schritte treiben ihn in die Enge, und sein eigener Ratschlag wird ihn stürzen.
8því að hann rekst í netið með fætur sína, og hann gengur í möskvunum.
8Denn er wird mit seinem Fuß im Netz verstrickt und wandelt auf Fallgruben dahin.
9Möskvi festist um hæl hans, lykkjan herðist að honum.
9Eine Schlinge wird seine Ferse ergreifen, und ein Fallstrick hält ihn fest.
10Snaran liggur falin á jörðinni, og gildran liggur fyrir honum á stígnum.
10Ein Garn ist für ihn auf dem Boden versteckt und eine Falle auf seinem Pfad.
11Skelfingar hræða hann allt um kring og hrekja hann áfram, hvar sem hann gengur.
11Von allen Seiten überfallen ihn Schrecknisse und verfolgen ihn auf Schritt und Tritt.
12Ógæfu hans tekur að svengja, og glötunin bíður búin eftir falli hans.
12Es hungert nach ihm sein Verderben, und sein Unglück steht neben ihm bereit.
13Hún tærir húð hans, og frumburður dauðans etur limu hans.
13Es frißt die Glieder seines Leibes; der Erstgeborene des Todes zehrt seine Glieder auf.
14Hann er hrifinn burt úr tjaldi sínu, er hann treysti á, og það lætur hann ganga til konungs skelfinganna.
14Er wird vertrieben aus seinem Zelte, seinem Zufluchtsort, und man führt ihn zum Könige der Schrecken.
15Í tjaldi hans býr það, sem eigi er hans, brennisteini er stráð yfir bústað hans.
15Sein Zelt wird von einem bewohnt, der ihm nicht zugehört, auf seine Wohnung wird Schwefel gestreut.
16Að neðan þorna rætur hans, að ofan visna greinar hans.
16Unter ihm werden seine Wurzeln verdorren und über ihm seine Zweige verwelken.
17Minning hans hverfur af jörðunni, og nafn hans er ekki nefnt á völlunum.
17Sein Gedächtnis wird verschwinden von der Erde, und sein Name wird auf den Straßen nicht genannt werden.
18Menn hrinda honum frá ljósinu út í myrkrið og reka hann burt af jarðríki.
18Man stößt ihn aus dem Licht in die Finsternis, er wird aus der Welt gejagt.
19Hann mun hvorki eiga börn né buru meðal þjóðar sinnar, og enginn, sem undan hefir komist, er í híbýlum hans.
19Kein Sproß noch Schoß bleibt ihm unter seinem Volk, und kein Entronnener wohnt in seinen Zelten.
20Yfir skapadægri hans skelfast eftirkomendurnir, og hrylling grípur þá, er fyrr voru uppi.Já, svo fer um bústaði hins rangláta og svo um samastað þess manns, sem eigi þekkir Guð.
20ber seinen Tag entsetzen sich die Abendländer, und die Morgenländer ergreift Schrecken darob.
21Já, svo fer um bústaði hins rangláta og svo um samastað þess manns, sem eigi þekkir Guð.
21So geht es der Wohnung des Ungerechten und so der Stätte dessen, der Gott nicht kennt!