1Þá svaraði Job og sagði:
1Und Hiob antwortete und sprach:
2Hversu lengi ætlið þér að angra sál mína og mylja mig sundur með orðum?
2Wie lange wollt ihr doch meine Seele betrüben und mich mit euren Reden niederdrücken?
3Þér hafið þegar smánað mig tíu sinnum, þér skammist yðar ekki fyrir að misþyrma mér.
3Ihr habt mich nun zehnmal geschmäht; schämt ihr euch nicht, mich so zu mißhandeln?
4Og hafi mér í raun og veru orðið á, þá varðar það mig einan.
4Habe ich aber gefehlt, so trifft doch wahrlich mein Vergehen mich selbst!
5Ef þér í raun og veru ætlið að hrokast upp yfir mig, þá sannið mér svívirðing mína.
5Wollt ihr aber wirklich großtun gegen mich und mir meine Schmach vorwerfen,
6Kannist þó við, að Guð hafi hallað rétti mínum og umkringt mig með neti sínu.
6so erkennet doch, daß Gott mich gebeugt und sein Netz über mich geworfen hat.
7Sjá, ég kalla: Ofbeldi! og fæ ekkert svar, ég kalla á hjálp, en engan rétt er að fá.
7Klage ich über Gewalttätigkeit, so erhalte ich keine Antwort, und schreie ich um Hilfe, so finde ich kein Recht.
8Guð hefir girt fyrir veg minn, svo að ég kemst ekki áfram, og stigu mína hylur hann myrkri.
8Undurchdringlich hat er mir den Weg verzäunt und über meine Pfade Finsternis gebreitet.
9Heiðri mínum hefir hann afklætt mig og tekið kórónuna af höfði mér.
9Er hat mich meiner Herrlichkeit entkleidet und mir die Krone vom Haupte weggenommen.
10Hann brýtur mig niður á allar hliðar, svo að ég fari burt, og slítur upp von mína eins og tré.
10Er hat mich gänzlich niedergerissen, so daß ich vergehe, und hat meine Hoffnung entwurzelt wie einen Baum.
11Hann lætur reiði sína bálast gegn mér og telur mig óvin sinn.
11Sein Zorn ist wider mich entbrannt, und er sieht mich an als seinen Feind.
12Skarar hans koma allir saman og leggja braut sína gegn mér og setja herbúðir sínar kringum tjald mitt.
12Seine Scharen rücken allzumal aus und bahnen sich einen Weg gegen mich und lagern sich um meine Hütte her.
13Bræður mína hefir hann gjört mér fráhverfa, og vinir mínir vilja eigi framar við mér líta.
13Meine Brüder hat er von mir verscheucht, und die mich kennen, tun fremd gegen mich.
14Skyldmenni mín láta ekki sjá sig, og kunningjar mínir hafa gleymt mér.
14Meine Verwandten bleiben aus, und meine Bekannten verlassen mich.
15Skjólstæðingar húss míns og þernur mínar álíta mig aðkomumann, og ég er orðinn útlendingur í augum þeirra.
15Meine Hausgenossen und meine Mägde halten mich für einen Fremden, sie sehen mich als einen Unbekannten an.
16Kalli ég á þjón minn, svarar hann ekki, ég verð að sárbæna hann með munni mínum.
16Rufe ich meinen Knecht, so antwortet er mir nicht, ich muß ihn mit meinem Munde anflehen.
17Andi minn er konu minni framandlegur, og bræður mínir forðast mig.
17Mein Atem ist meinem Weibe zuwider und mein Gestank den Söhnen meiner Mutter.
18Jafnvel börnin fyrirlíta mig, standi ég upp, spotta þau mig.
18Sogar Buben verachten mich; stehe ich auf, so reden sie wider mich.
19Alla mína alúðarvini stuggar við mér, og þeir sem ég elskaði, hafa snúist á móti mér.
19Alle meine Vertrauten verabscheuen mich, und die ich liebte, haben sich gegen mich gewandt.
20Bein mín límast við hörund mitt og hold, og ég hefi sloppið með tannholdið eitt.
20An meiner Haut und meinem Fleisch klebt mein Gebein, und ich habe kaum noch Haut, um meine Zähne zu behalten.
21Aumkið mig, aumkið mig, vinir mínir, því að hönd Guðs hefir lostið mig.
21Erbarmt, erbarmt euch meiner, ihr, meine Freunde, denn die Hand Gottes hat mich getroffen!
22Hví ofsækið þér mig eins og Guð og verðið eigi saddir á holdi mínu?
22Warum verfolgt ihr mich wie Gott und werdet nicht satt, mich zu zerfleischen?
23Ó að orð mín væru skrifuð upp, ó að þau væru skráð í bók
23O daß doch meine Worte aufgezeichnet und daß sie in ein Buch eingetragen,
24með járnstíl og blýi, að eilífu höggvin í klett!
24daß sie mit eisernem Griffel in Blei oder auf ewig in einen Felsen gegraben würden:
25Ég veit, að lausnari minn lifir, og hann mun síðastur ganga fram á foldu.
25Ich weiß, daß mein Erlöser lebt, und er wird zuletzt über dem Staube stehen.
26Og eftir að þessi húð mín er sundurtætt og allt hold er af mér, mun ég líta Guð.
26Und nachdem diese meine Hülle zerbrochen ist, alsdann werde ich, von meinem Fleische los, Gott schauen.
27Ég mun líta hann mér til góðs, já, augu mín sjá hann, og það eigi sem andstæðing, _ hjartað brennur af þrá í brjósti mér!
27Den werde ich mir ansehen, meine Augen werden ihn schauen, ohne Ihm fremd zu sein. Es schmachten meine Nieren in mir!
28Þegar þér segið: ,,Vér skulum ofsækja hann, rót ógæfunnar er hjá honum sjálfum að finna!``þá hræðist ógn sverðsins, því að sverðið er refsing syndar. Þá munuð þér komast að raun um, að til er dómur.
28Denn ihr sprechet: «Wie wollen wir ihn verfolgen!» und die Wurzel der Sache sei in mir zu finden!
29þá hræðist ógn sverðsins, því að sverðið er refsing syndar. Þá munuð þér komast að raun um, að til er dómur.
29Nehmet euch in acht vor dem Schwert! denn das Schwert wird die Sünden rächen, damit ihr wisset, daß ein Gericht ist.