Icelandic

German: Schlachter (1951)

Job

20

1Þá svaraði Sófar frá Naama og sagði:
1Da antwortete Zophar, der Naamatiter, und sprach:
2Fyrir því veita hugsanir mínar mér andsvör og af því að það sýður í mér:
2Darum veranlassen mich meine Gedanken zu einer Antwort, und deswegen drängt es mich zu reden .
3Ég verð að hlusta á háðulegar ávítur, en andi minn gefur mér skilning að svara.
3Einen Verweis, mir zur Schande, muß ich vernehmen; aber mein Geist treibt mich zu antworten um meiner Einsicht willen.
4Veist þú, að svo hefir það verið frá eilífð, frá því er menn voru settir á jörðina,
4Weißt du nicht, daß von alters her, seit Menschen auf Erden sind,
5að fögnuður óguðlegra er skammær og að gleði hins guðlausa varir örskotsstund?
5der Gottlosen Frohlocken kurz ist und die Freude der Frevler nur einen Augenblick währt?
6Þó að sjálfbirgingskapur hans nemi við himin og höfuð hans nái upp í skýin,
6Wenn er schon bis zum Himmel erhoben würde und sein Haupt bis an die Wolken reichte,
7þá verður hann þó eilíflega að engu eins og hans eigin saur, þeir, sem sáu hann, segja: Hvar er hann?
7so geht er doch, gleich seinem Kot, auf ewig unter, und die ihn gesehen, werden sagen: Wo ist er?
8Hann líður burt eins og draumur, svo að hann finnst ekki, og hverfur eins og nætursýn.
8Wie ein Traum wird er verschwinden, man wird ihn nimmer finden, er vergeht wie ein Nachtgesicht.
9Augað, sem á hann horfði, sér hann eigi aftur, og bústaður hans lítur hann aldrei framar.
9Das Auge, das ihn gesehen, sieht ihn nimmer wieder, und seine Stätte kennt ihn nicht mehr.
10Börn hans sníkja á snauða menn, og hendur þeirra skila aftur eigum hans.
10Seine Söhne müssen die Armen entschädigen und ihre Hände sein Vermögen wieder herausgeben.
11Þótt bein hans séu full af æskuþrótti, leggjast þau samt með honum í moldu.
11Seine Gebeine waren voller Jugendkraft: die liegt nun mit ihm im Staub.
12Þótt hið illa sé honum sætt í munni, þótt hann feli það undir tungu sinni,
12Ist das Böse noch so süß in seinem Munde, daß er es unter seiner Zunge birgt,
13þótt hann treini sér það og vilji ekki sleppa því og haldi því eftir í miðjum gómnum,
13daß er es hegt und nicht lassen kann und an seinem Gaumen festhält:
14þá breytist þó fæðan í innýflum hans, _ í nöðrugall í kviði honum.
14so verwandelt sich doch seine Speise in seinem Eingeweide und wird in seinem Innern zu Schlangengift.
15Auð gleypti hann _ hann verður að æla honum aftur, Guð keyrir hann úr kviði hans.
15Das verschlungene Gut muß er wieder von sich geben, Gott treibt es ihm aus dem Leibe heraus.
16Nöðrueitur saug hann, tunga eiturormsins deyðir hann.
16Schlangengift hat er gesaugt: darum wird ihn die Zunge der Otter töten.
17Hann má ekki gleðjast yfir lækjum, yfir rennandi ám hunangs og rjóma.
17Er wird seine Lust nicht sehen an den Bächen, den Strömen von Honig und von Milch.
18Hann lætur af hendi aflaféð og gleypir það eigi, auðurinn sem hann græddi, veitir honum eigi eftirvænta gleði.
18Das Erworbene muß er zurückgeben, und er kann es nicht verschlingen; seines eingetauschten Gutes wird er nicht froh;
19Því að hann kúgaði snauða og lét þá eftir hjálparlausa, sölsaði undir sig hús, en byggði ekki.
19denn er hat Arme unterdrückt und sie liegen lassen, ein Haus beraubt, anstatt gebaut.
20Því að hann þekkti enga ró í maga sínum, þó fær hann eigi forðað því, sem honum er dýrmætast.
20Sein Bauch wußte nichts von Genügsamkeit; vor seiner Begehrlichkeit blieb nichts verschont.
21Ekkert komst undan græðgi hans, fyrir því er velsæld hans eigi varanleg.
21Nichts entging seiner Freßgier, darum wird auch sein Gut nicht beständig sein.
22Þótt hann hafi allsnægtir, kemst hann í nauðir, allt magn mæðunnar kemur yfir hann.
22Mitten in seinem Überfluß wird ihm angst, alle Hände der Unglücklichen kommen über ihn.
23Þá verður það: Til þess að fylla kvið hans sendir Guð í hann sína brennandi reiði og lætur mat sínum rigna yfir hann.
23Es wird geschehen, während er seinen Bauch noch füllt, wird Er über ihn senden die Glut seines Zornes und wird auf ihn regnen lassen, in seine Speise hinein.
24Flýi hann fyrir járnvopnunum, þá borar eirboginn hann í gegn.
24Flieht er vor der eisernen Rüstung, so wird ihn der eherne Bogen durchbohren.
25Hann dregur örina út, þá kemur hún út um bakið, og hinn blikandi oddur kemur út úr galli hans _ skelfing grípur hann.
25Er zieht daran , und der Pfeil geht aus seinem Leibe hervor, blitzend fährt er aus seiner Galle, und Todesschrecken kommen über ihn.
26Allur ófarnaður er geymdur auðæfum hans, eldur, sem enginn blæs að, eyðir honum, hann etur það, sem eftir er í tjaldi hans.
26Alle Finsternis ist aufgespart für seine Schätze, ihn wird ein Feuer verzehren, das nicht ausgeblasen wird; es frißt weg, was in seinem Zelte übriggeblieben ist.
27Himinninn afhjúpar misgjörð hans, og jörðin gjörir uppreisn í móti honum.
27Der Himmel wird seine Schuld offenbaren und die Erde sich wider ihn empören.
28Gróði húss hans fer í útlegð, rennur burt í allar áttir á degi reiðinnar.Þetta er óguðlegs manns hlutskipti frá Guði og arfleifð sú, sem honum er úthlutuð af hinum Almáttka.
28Der Reichtum seines Hauses fährt dahin, muß zerrinnen am Tage seines Zornes.
29Þetta er óguðlegs manns hlutskipti frá Guði og arfleifð sú, sem honum er úthlutuð af hinum Almáttka.
29Das ist des gottlosen Menschen Teil von Gott, das Erbe, das Gott ihm zugesprochen hat.