1Þá svaraði Job og sagði:
1Da antwortete Hiob und sprach:
2Vissulega, ég veit að það er svo, og hvernig ætti maðurinn að hafa rétt fyrir sér gagnvart Guði?
2Wahrhaftig, ich weiß, daß dem so ist; und wie kann der schwache Mensch rechten mit dem starken Gott!
3Þóknist honum að deila við hann, getur hann ekki svarað einni spurningu af þúsund.
3Wollte er mit Ihm rechten, so könnte er Ihm auf tausend nicht eins beantworten.
4Hann er vitur í hjarta og máttkur að afli _ hver þrjóskaðist gegn honum og sakaði eigi? _
4Er ist weisen Herzens und von ungebrochener Kraft; wer hat ihm je getrotzt und es durchgesetzt?
5Hann sem flytur fjöll, svo að þau vita ekki af, hann sem kollvarpar þeim í reiði sinni,
5Er verrückt Berge, und man merkt es nicht, daß er sie in seinem Zorn umgekehrt hat.
6hann sem hrærir jörðina úr stað, svo að stoðir hennar leika á reiðiskjálfi,
6Er bewegt die Erde von ihrem Ort, daß ihre Säulen zittern.
7hann sem býður sólinni, og hún rennur ekki upp, og setur innsigli fyrir stjörnurnar,
7Er gebietet der Sonne, so geht sie nicht auf; er legt die Sterne unter Siegel.
8hann sem þenur út himininn aleinn, og gengur á háöldum sjávarins,
8Er allein spannt den Himmel aus und tritt auf Meereswogen daher.
9hann sem skóp Vagnstirnið og Óríon, Sjöstjörnuna og forðabúr sunnanvindsins,
9Er macht den Bären, den Orion und das Siebengestirn, samt den Kammern des Südens.
10hann sem gjörir mikla hluti og órannsakanlega og dásemdarverk, er eigi verða talin,
10Er tut große Dinge, die unerforschlich sind, Wunder ohne Zahl.
11sjá, hann gengur fram hjá mér, en ég sé hann ekki, hann strýkst fram hjá, en ég verð hans ekki var.
11Siehe, er geht an mir vorüber, und ich sehe ihn nicht; er fährt vorbei, und ich gewahre ihn nicht.
12Þegar hann þrífur til, hver vill þá aftra honum, hver vill segja við hann: ,,Hvað gjörir þú?``
12Er rafft dahin, wer hindert ihn? Wer ruft ihm zu: Was machst du da?
13Guð heldur ekki aftur reiði sinni, bandamenn hafdrekans beygðu sig undir hann.
13Gott unterdrückt nicht seinen Zorn; Rahabs Helfer beugen sich unter ihn.
14Hversu miklu síður mundi ég þá geta svarað honum, geta valið orð mín gagnvart honum,
14Wie sollte ich ihm denn antworten und Worte finden, um mit ihm zu reden?
15ég sem ekki mætti svara, þótt ég hefði rétt fyrir mér, heldur verð að beiðast miskunnar af dómara mínum.
15Auch wenn ich im Recht wäre, dürfte ich ihm nicht entgegnen; ich müßte meinen Richter um Gnade anflehen.
16Þótt ég kallaði og hann svaraði mér, þá mundi ég ekki trúa, að hann hlustaði á mig.
16Wenn ich rufe, wird er mir antworten? Ich glaube nicht, daß er meine Stimme hört;
17Miklu fremur mundi hann hvæsa á mig í stormviðri og margfalda sár mín án saka,
17denn im Sturm hat er mich zerschlagen und mir ohne Ursache viele Wunden zugefügt.
18aldrei leyfa mér að draga andann, heldur metta mig beiskri kvöl.
18Er läßt mich nicht einmal Atem holen, sondern sättigt mich mit Bitterkeit.
19Sé um kraft að ræða, er mátturinn hans, sé um rétt að ræða, hver vill þá stefna honum?
19Kommt's auf die Kraft an, siehe, so ist er stark; wenn aber aufs Recht, wer ladet mich dann vor?
20Þótt ég hefði rétt fyrir mér, þá mundi munnur minn sakfella mig, þótt ég væri saklaus, mundi hann koma á mig sektinni.
20Wenn ich schon im Recht bin, so wird mich doch mein Mund verdammen, und bin ich auch unschuldig, so kommt es doch verkehrt heraus.
21Saklaus er ég, ég hirði ekkert um líf mitt, ég virði að vettugi tilveru mína!
21Ich bin unschuldig, bin unbesorgt um meine Seele; ich verachte das Leben!
22Mér stendur á sama um það. Fyrir því segi ég: hann tortímir jafnt saklausum sem óguðlegum.
22Darum sage ich: Es ist einerlei; Fromme und Gottlose bringt er gleicherweise um!
23Þegar svipan deyðir snögglega, þá gjörir hann gys að örvænting hinna saklausu.
23Wenn die Geißel plötzlich tötet, so lacht er der Prüfung der Unschuldigen.
24Jörðin er gefin í vald hinna óguðlegu, hann byrgir fyrir andlitið á dómendum hennar. Sé það ekki hann _ hver þá?
24Die Erde ist in die Gewalt des Frevlers gegeben; das Angesicht ihrer Richter verhüllt er; wenn nicht er, wer tut es denn?
25Dagar mínir voru skjótari en hraðboði, liðu svo hjá, að þeir litu enga hamingju.
25Meine Tage eilen schneller dahin als ein Läufer; sie sind entflohen und haben nichts Gutes gesehen;
26Þeir brunuðu áfram eins og reyrbátar, eins og örn, sem steypir sér niður á æti.
26sie sind vorbeigefahren wie Rohrschiffe, wie ein Adler, der sich auf Beute stürzt.
27Ef ég segi: Ég ætla að gleyma volæði mínu, ég ætla að breyta andlitssvip mínum og vera kátur, _
27Wenn ich denke: Ich will meiner Klage vergessen, meine Miene ändern und heiter dreinschauen,
28þá hryllir mig við öllum þjáningum mínum, því ég veit þú sýknar mig ekki.
28so muß ich meine vielen Schmerzen fürchten; denn ich weiß, daß du mich nicht lossprechen wirst!
29Ég á nú að vera sekur, hví skyldi ég þá vera að mæðast til ónýtis?
29Soll ich denn schuldig sein, was mühe ich mich vergeblich ab?
30Þótt ég þvægi mér úr snjó og hreinsaði hendur mínar í lút,
30Wüsche ich mich auch mit Schnee und reinigte meine Hände mit Lauge,
31þá mundir þú dýfa mér ofan í forarvilpu, svo að klæðum mínum byði við mér.
31so würdest du mich doch in die Grube tauchen, daß ich meine Kleider nicht mehr anziehen dürfte!
32Guð er ekki maður eins og ég, að ég geti svarað honum, að við getum gengið saman fyrir réttinn.
32Denn er ist nicht ein Mann wie ich, daß ich ihm antworten könnte, daß wir miteinander vor Gericht gingen;
33Enginn er sá, er úr skeri okkar í milli, er lagt geti hönd sína á okkur báða.
33es ist auch kein Schiedsrichter zwischen uns, der seine Hand auf uns beide legen könnte.
34Hann taki vönd sinn frá mér og láti ekki skelfing sína hræða mig,þá vil ég tala og eigi óttast hann, því að svo er mér eigi farið hið innra.
34Er nehme aber seine Rute von mir, und sein Schrecken überfalle mich nicht,
35þá vil ég tala og eigi óttast hann, því að svo er mér eigi farið hið innra.
35so will ich reden und ihn nicht fürchten; denn nicht also steht es in mir selbst.