¹Loks lauk Job upp munni sínum og bölvaði fæðingardegi sínum.

¹この後、ヨブは口を開いて、自分の生れた日をのろった。

²Hann tók til máls og sagði:

²すなわちヨブは言った、

³Farist sá dagur, sem ég fæddist á, og nóttin, sem sagði: Sveinbarn er getið!

³「わたしの生れた日は滅びうせよ。『男の子が、胎にやどった』と言った夜もそのようになれ。

⁴Sá dagur verði að myrkri, Guð á hæðum spyrji ekki eftir honum, engin dagsbirta ljómi yfir honum.

⁴その日は暗くなるように。神が上からこれを顧みられないように。光がこれを照さないように。

⁵Myrkur og niðdimma heimti hann aftur, skýflókar leggist um hann, dagmyrkvar skelfi hann.

⁵やみと暗黒がこれを取りもどすように。雲が、その上にとどまるように。日を暗くする者が、これを脅かすように。

⁶Sú nótt _ myrkrið hremmi hana, hún gleðji sig eigi meðal ársins daga, hún komi eigi í tölu mánaðanna.

⁶その夜は、暗やみが、これを捕えるように。年の日のうちに加わらないように。月の数にもはいらないように。

⁷Sjá, sú nótt verði ófrjó, ekkert fagnaðaróp heyrist á henni.

⁷また、その夜は、はらむことのないように。喜びの声がそのうちに聞かれないように。

⁸Þeir sem bölva deginum, formæli henni, _ þeir sem leiknir eru í að egna Levjatan.

⁸日をのろう者が、これをのろうように。レビヤタンを奮い起すに巧みな者が、これをのろうように。

⁹Myrkvist stjörnur aftureldingar hennar, vænti hún ljóss, en það komi ekki, og brágeisla morgunroðans fái hún aldrei litið,

⁹その明けの星は暗くなるように。光を望んでも、得られないように。また、あけぼののまぶたを見ることのないように。

¹⁰af því að hún lokaði eigi fyrir mér dyrum móðurlífsins og byrgði ei ógæfuna fyrir augum mínum.

¹⁰これは、わたしの母の胎の戸を閉じず、また悩みをわたしの目に隠さなかったからである。

¹¹Hví dó ég ekki í móðurkviði, _ andaðist jafnskjótt og ég var kominn af móðurlífi?

¹¹なにゆえ、わたしは胎から出て、死ななかったのか。腹から出たとき息が絶えなかったのか。

¹²Hvers vegna tóku kné á móti mér og hví voru brjóst til handa mér að sjúga?

¹²なにゆえ、ひざが、わたしを受けたのか。なにゆえ、乳ぶさがあって、わたしはそれを吸ったのか。

¹³Því þá lægi ég nú og hvíldist, væri sofnaður og hefði frið

¹³そうしなかったならば、わたしは伏して休み、眠ったであろう。そうすればわたしは安んじており、

¹⁴hjá konungum og ráðherrum jarðarinnar, þeim er reistu sér hallir úr rústum,

¹⁴自分のために荒れ跡を築き直した地の王たち、参議たち、

¹⁵eða hjá höfðingjum, sem áttu gull, þeim er fylltu hús sín silfri.

¹⁵あるいは、こがねを持ち、しろがねを家に満たした君たちと一緒にいたであろう。

¹⁶Eða ég væri ekki til eins og falinn ótímaburður, eins og börn, sem aldrei hafa séð ljósið.

¹⁶なにゆえ、わたしは人知れずおりる胎児のごとく、光を見ないみどりごのようでなかったのか。

¹⁷Í gröfinni hætta hinir óguðlegu hávaðanum, og þar hvílast hinir örmagna.

¹⁷かしこでは悪人も、あばれることをやめ、うみ疲れた者も、休みを得、

¹⁸Bandingjarnir hafa þar allir ró, heyra þar eigi köll verkstjórans.

¹⁸捕われ人も共に安らかにおり、追い使う者の声を聞かない。

¹⁹Smár og stór eru þar jafnir, og þrællinn er þar laus við húsbónda sinn.

¹⁹小さい者も大きい者もそこにおり、奴隷も、その主人から解き放される。

²⁰Hví gefur Guð ljós hinum þjáðu og líf hinum sorgbitnu?

²⁰なにゆえ、悩む者に光を賜い、心の苦しむ者に命を賜わったのか。

²¹þeim sem þrá dauðann, en hann kemur ekki, sem grafa eftir honum ákafara en eftir fólgnum fjársjóðum,

²¹このような人は死を望んでも来ない、これを求めることは隠れた宝を掘るよりも、はなはだしい。

²²þeim sem mundu gleðjast svo, að þeir réðu sér ekki fyrir kæti, fagna, ef þeir fyndu gröfina;

²²彼らは墓を見いだすとき、非常に喜び楽しむのだ。

²³_ þeim manni, sem enga götu sér og Guð hefir girt inni?

²³なにゆえ、その道の隠された人に、神が、まがきをめぐらされた人に、光を賜わるのか。

²⁴Því að andvörp eru orðin mitt daglegt brauð, og kvein mitt úthellist sem vatn.

²⁴わたしの嘆きはわが食物に代って来り、わたしのうめきは水のように流れ出る。

²⁵Því að óttaðist ég eitthvað, þá hitti það mig, og það sem ég hræddist, kom yfir mig.Ég mátti eigi næðis njóta, eigi friðar, eigi hvíldar, þá kom ný mæða.

²⁵わたしの恐れるものが、わたしに臨み、わたしの恐れおののくものが、わが身に及ぶ。わたしは安らかでなく、またおだやかでない。わたしは休みを得ない、ただ悩みのみが来る」。

²⁶Ég mátti eigi næðis njóta, eigi friðar, eigi hvíldar, þá kom ný mæða.

²⁶わたしは安らかでなく、またおだやかでない。わたしは休みを得ない、ただ悩みのみが来る」。