¹Þá svaraði Elífas frá Teman og mælti:

¹その時、テマンびとエリパズが答えて言った、

²Munt þú taka því illa, þótt maður dirfist að yrða á þig? Og þó, hver fær orða bundist?

²「もし人があなたにむかって意見を述べるならば、あなたは腹を立てるでしょうか。しかしだれが黙っておれましょう。

³Sjá, þú hefir áminnt marga, og magnþrota hendur hefir þú styrkt.

³見よ、あなたは多くの人を教えさとし、衰えた手を強くした。

⁴Þann sem hrasaði, reistu orð þín á fætur, og hnígandi hnén gjörðir þú stöðug.

⁴あなたの言葉はつまずく者をたすけ起し、かよわいひざを強くした。

⁵En nú, þegar það kemur yfir þig, gefst þú upp, þegar það nær þér sjálfum, missir þú móðinn.

⁵ところが今、この事があなたに臨むと、あなたは耐え得ない。この事があなたに触れると、あなたはおじ惑う。

⁶Er ekki guðhræðsla þín athvarf þitt og þitt grandvara líferni von þín?

⁶あなたが神を恐れていることは、あなたのよりどころではないか。あなたの道の全きことは、あなたの望みではないか。

⁷Hugsaðu þig um: Hver er sá, er farist hafi saklaus, og hvar hefir hinum réttvísu verið tortímt?

⁷考えてみよ、だれが罪のないのに、滅ぼされた者があるか。どこに正しい者で、断ち滅ぼされた者があるか。

⁸Að því, er ég hefi séð: Þeir sem plægðu rangindi og sáðu óhamingju, þeir einir hafa uppskorið það.

⁸わたしの見た所によれば、不義を耕し、害悪をまく者は、それを刈り取っている。

⁹Fyrir andgusti Guðs fórust þeir, fyrir reiðiblæstri hans urðu þeir að engu.

⁹彼らは神のいぶきによって滅び、その怒りの息によって消えうせる。

¹⁰Öskur ljónsins og rödd óargadýrsins, _ tennur ljónshvolpanna eru brotnar sundur.

¹⁰ししのほえる声、たけきししの声はともにやみ、若きししのきばは折られ、

¹¹Ljónið ferst, af því að það vantar bráð, og hvolpar ljónynjunnar tvístrast.

¹¹雄じしは獲物を得ずに滅び、雌じしの子は散らされる。

¹²En til mín laumaðist orð, og eyra mitt nam óminn af því _

¹²さて、わたしに、言葉がひそかに臨んだ、わたしの耳はそのささやきを聞いた。

¹³í heilabrotunum, sem nætursýnirnar valda, þá er þungur svefnhöfgi er fallinn yfir mennina.

¹³すなわち人の熟睡するころ、夜の幻によって思い乱れている時、

¹⁴Ótti kom yfir mig og hræðsla, svo að öll bein mín nötruðu.

¹⁴恐れがわたしに臨んだので、おののき、わたしの骨はことごとく震えた。

¹⁵Og vindgustur straukst fram hjá andliti mínu, hárin risu á líkama mínum.

¹⁵時に、霊があって、わたしの顔の前を過ぎたので、わたしの身の毛はよだった。

¹⁶Þarna stóð það _ útlitið þekkti ég ekki _, einhver mynd fyrir augum mínum, ég heyrði ymjandi rödd:

¹⁶そのものは立ちどまったが、わたしはその姿を見わけることができなかった。一つのかたちが、わたしの目の前にあった。わたしは静かな声を聞いた、

¹⁷,,Er maðurinn réttlátur fyrir Guði, nokkur mannkind hrein fyrir skapara sínum?

¹⁷『人は神の前に正しくありえようか。人はその造り主の前に清くありえようか。

¹⁸Sjá, þjónum sínum treystir hann ekki, og hjá englum sínum finnur hann galla,

¹⁸見よ、彼はそのしもべをさえ頼みとせず、その天使をも誤れる者とみなされる。

¹⁹hvað þá hjá þeim, sem búa í leirhúsum, þeim sem eiga rót sína að rekja til moldarinnar, sem marðir eru sundur sem mölur væri.

¹⁹まして、泥の家に住む者、ちりをその基とする者、しみのようにつぶされる者。

²⁰Milli morguns og kvelds eru þeir molaðir sundur, án þess að menn gefi því gaum, tortímast þeir gjörsamlega.Tjaldstaginu er kippt upp, þeir deyja, og það í vanhyggju sinni.``

²⁰彼らは朝から夕までの間に打ち砕かれ、顧みる者もなく、永遠に滅びる。もしその天幕の綱が彼らのうちに取り去られるなら、ついに悟ることもなく、死にうせるではないか』。

²¹Tjaldstaginu er kippt upp, þeir deyja, og það í vanhyggju sinni.``

²¹もしその天幕の綱が彼らのうちに取り去られるなら、ついに悟ることもなく、死にうせるではないか』。