¹En nú hlæja þeir að mér, sem yngri eru en ég, mundi ég þó ekki hafa virt feður þeirra þess að setja þá hjá fjárhundum mínum.

¹しかし今はわたしよりも年若い者が、かえってわたしをあざ笑う。彼らの父はわたしが卑しめて、群れの犬と一緒にさえしなかった者だ。

²Hvað hefði og kraftur handa þeirra stoðað mig, þar sem þeir aldrei verða fullþroska?

²彼らの手の力からわたしは何を得るであろうか、彼らはその気力がすでに衰えた人々だ。

³Þeir eru örmagna af skorti og hungri, naga þurrt landið, sem í gær var auðn og eyðimörk.

³彼らは乏しさと激しい飢えとによって、かわいた荒れ地をかむ。

⁴Þeir reyta hrímblöðku hjá runnunum, og gýfilrætur er fæða þeirra.

⁴彼らは、ぜにあおいおよび灌木の葉を摘み、れだまの根をもって身を暖める。

⁵Þeir eru flæmdir úr félagi manna, menn æpa að þeim eins og að þjóf,

⁵彼らは人々の中から追いだされ、盗びとを追うように、人々は彼らを追い呼ばわる。

⁶svo að þeir verða að hafast við í hræðilegum gjám, í jarðholum og berghellum.

⁶彼らは急流の谷間に住み、土の穴または岩の穴におり、

⁷Milli runnanna rymja þeir, og undir netlunum safnast þeir saman,

⁷灌木の中にいななき、いらくさの下に押し合う。

⁸guðlaust og ærulaust kyn, útreknir úr landinu.

⁸彼らは愚かな者の子、また卑しい者の子であって、国から追いだされた者だ。

⁹Og nú er ég orðinn þeim að háðkvæði og orðinn umtalsefni þeirra.

⁹それなのに、わたしは今彼らの歌となり、彼らの笑い草となった。

¹⁰Þeir hafa andstyggð á mér, koma ekki nærri mér og hlífast jafnvel ekki við að hrækja framan í mig.

¹⁰彼らはわたしをいとい、遠くわたしをはなれ、わたしの顔につばきすることも、ためらわない。

¹¹Þar sem Guð hefir leyst streng sinn og beygt mig, þá sleppa þeir og beislinu fram af sér gagnvart mér.

¹¹神がわたしの綱を解いて、わたしを卑しめられたので、彼らもわたしの前に慎みを捨てた。

¹²Mér til hægri handar vex hyski þeirra upp, fótum mínum hrinda þeir frá sér og leggja glötunarbrautir sínar gegn mér.

¹²このともがらはわたしの右に立ち上がり、わたしを追いのけ、わたしにむかって滅びの道を築く。

¹³Þeir hafa rifið upp stig minn, að falli mínu styðja þeir, sem engan hjálparmann eiga.

¹³彼らはわたしの道をこわし、わたしの災を促す。これをさし止める者はない。

¹⁴Þeir koma sem inn um vítt múrskarð, velta sér áfram innan um rústir.

¹⁴彼らは広い破れ口からはいるように進みきたり、破壊の中をおし寄せる。

¹⁵Skelfingar hafa snúist móti mér, tign mín er ofsótt eins og af stormi, og gæfa mín er horfin eins og ský.

¹⁵恐ろしい事はわたしに臨み、わたしの誉は風のように吹き払われ、わたしの繁栄は雲のように消えうせた。

¹⁶Og nú rennur sála mín sundur í tárum, eymdardagar halda mér föstum.

¹⁶今は、わたしの魂はわたしの内にとけて流れ、悩みの日はわたしを捕えた。

¹⁷Nóttin nístir bein mín, svo að þau losna frá mér, og hinar nagandi kvalir mínar hvílast ekki.

¹⁷夜はわたしの骨を激しく悩まし、わたしをかむ苦しみは、やむことがない。

¹⁸Fyrir mikilleik máttar hans er klæðnaður minn aflagaður, hann lykur fast um mig, eins og hálsmál kyrtils míns.

¹⁸それは暴力をもって、わたしの着物を捕え、はだ着のえりのように、わたしをしめつける。

¹⁹Guð hefir kastað mér ofan í saurinn, svo að ég er orðinn eins og mold og aska.

¹⁹神がわたしを泥の中に投げ入れられたので、わたしはちり灰のようになった。

²⁰Ég hrópa til þín, en þú svarar ekki, ég stend þarna, en þú starir á mig.

²⁰わたしがあなたにむかって呼ばわっても、あなたは答えられない。わたしが立っていても、あなたは顧みられない。

²¹Þú ert orðinn grimmur við mig, með krafti handar þinnar ofsækir þú mig.

²¹あなたは変って、わたしに無情な者となり、み手の力をもってわたしを攻め悩まされる。

²²Þú lyftir mér upp á vindinn, lætur mig þeytast áfram, og þú lætur mig farast í stormgný.

²²あなたはわたしを揚げて風の上に乗せ、大風のうなり声の中に、もませられる。

²³Því að ég veit, að þú vilt leiða mig til Heljar, í samkomustað allra þeirra er lifa.

²³わたしは知っている、あなたはわたしを死に帰らせ、すべての生き物の集まる家に帰らせられることを。

²⁴En _ rétta menn ekki út höndina, þegar allt hrynur? eða hrópa menn ekki á hjálp, þegar þeir eru að farast?

²⁴さりながら荒塚の中にある者は、手を伸べないであろうか、災の中にある者は助けを呼び求めないであろうか。

²⁵Eða grét ég ekki yfir þeim, sem átti illa daga, og hryggðist ekki sál mín vegna fátæklingsins?

²⁵わたしは苦しい日を送る者のために泣かなかったか。わたしの魂は貧しい人のために悲しまなかったか。

²⁶Já, ég bjóst við góðu, en þá kom illt, vænti ljóss, en þá kom myrkur.

²⁶しかしわたしが幸を望んだのに災が来た。光を待ち望んだのにやみが来た。

²⁷Það sýður í innýflum mínum án afláts, eymdardagar eru yfir mig komnir.

²⁷わたしのはらわたは沸きかえって、静まらない。悩みの日がわたしに近づいた。

²⁸Svartur geng ég um, þó ekki af sólarhita, ég stend upp, í söfnuðinum hrópa ég á hjálp.

²⁸わたしは日の光によらずに黒くなって歩き、公会の中に立って助けを呼び求める。

²⁹Ég er orðinn bróðir sjakalanna og félagi strútsfuglanna.

²⁹わたしは山犬の兄弟となり、だちょうの友となった。

³⁰Hörund mitt er orðið svart og flagnar af mér, og bein mín eru brunnin af hita.Og fyrir því varð gígja mín að gráti og hjarðpípa mín að harmakveini.

³⁰わたしの皮膚は黒くなって、はげ落ち、わたしの骨は熱さによって燃え、わたしの琴は悲しみの音となり、わたしの笛は泣く者の声となった。

³¹Og fyrir því varð gígja mín að gráti og hjarðpípa mín að harmakveini.

³¹わたしの琴は悲しみの音となり、わたしの笛は泣く者の声となった。