¹Og Job hélt áfram að flytja ræðu sína og mælti:

¹ヨブはまた言葉をついで言った、

²Ó að mér liði eins og forðum daga, eins og þá er Guð varðveitti mig,

²「ああ過ぎた年月のようであったらよいのだが、神がわたしを守ってくださった日のようであったらよいのだが。

³þá er lampi hans skein yfir höfði mér, og ég gekk við ljós hans í myrkrinu,

³あの時には、彼のともしびがわたしの頭の上に輝き、彼の光によってわたしは暗やみを歩んだ。

⁴eins og þá er ég var á sumri ævi minnar, þá er vinátta Guðs var yfir tjaldi mínu,

⁴わたしの盛んな時のようであったならよいのだが。あの時には、神の親しみがわたしの天幕の上にあった。

⁵þá er hinn Almáttki var enn með mér og börn mín hringinn í kringum mig,

⁵あの時には、全能者がなおわたしと共にいまし、わたしの子供たちもわたしの周囲にいた。

⁶þá er ég óð í rjóma, og olífuolían rann í lækjum úr klettinum hjá mér,

⁶あの時、わたしの足跡は乳で洗われ、岩もわたしのために油の流れを注ぎだした。

⁷þá er ég gekk út í borgarhliðið, upp í borgina, bjó mér sæti á torginu.

⁷あの時には、わたしは町の門に出て行き、わたしの座を広場に設けた。

⁸Þegar sveinarnir sáu mig, földu þeir sig, og öldungarnir risu úr sæti og stóðu.

⁸若い者はわたしを見てしりぞき、老いた者は身をおこして立ち、

⁹Höfðingjarnir hættu að tala og lögðu hönd á munn sér.

⁹君たる者も物言うことをやめて、その口に手を当て、

¹⁰Rödd tignarmannanna þagnaði, og tunga þeirra loddi við góminn.

¹⁰尊い者も声をおさめて、その舌を上あごにつけた。

¹¹Því að ef eyra heyrði, taldi það mig sælan, og ef auga sá, bar það mér vitni.

¹¹耳に聞いた者はわたしを祝福された者となし、目に見た者はこれをあかしした。

¹²Því að ég bjargaði bágstöddum, sem hrópuðu á hjálp, og munaðarleysingjum, sem enga aðstoð áttu.

¹²これは助けを求める貧しい者を救い、また、みなしごおよび助ける人のない者を救ったからである。

¹³Blessunarósk aumingjans kom yfir mig, og hjarta ekkjunnar fyllti ég fögnuði.

¹³今にも滅びようとした者の祝福がわたしに来た。わたしはまたやもめの心をして喜び歌わせた。

¹⁴Ég íklæddist réttlætinu, og það íklæddist mér, ráðvendni mín var mér sem skikkja og vefjarhöttur.

¹⁴わたしは正義を着、正義はわたしをおおった。わたしの公義は上着のごとく、また冠のようであった。

¹⁵Ég var auga hins blinda og fótur hins halta.

¹⁵わたしは目しいの目となり、足なえの足となり、

¹⁶Ég var faðir hinna snauðu, og málefni þess, sem ég eigi þekkti, rannsakaði ég.

¹⁶貧しい者の父となり、知らない人の訴えの理由を調べてやった。

¹⁷Ég braut jaxlana í hinum rangláta og reif bráðina úr tönnum hans.

¹⁷わたしはまた悪しき者のきばを折り、その歯の間から獲物を引き出した。

¹⁸Þá hugsaði ég: ,,Í hreiðri mínu mun ég gefa upp andann og lifa langa ævi, eins og Fönix-fuglinn.

¹⁸その時、わたしは言った、『わたしは自分の巣の中で死に、わたしの日は砂のように多くなるであろう。

¹⁹Rót mín er opin fyrir vatninu, og döggin hefir náttstað á greinum mínum.

¹⁹わたしの根は水のほとりにはびこり、露は夜もすがらわたしの枝におくであろう。

²⁰Heiður minn er æ nýr hjá mér, og bogi minn yngist upp í hendi minni.``

²⁰わたしの栄えはわたしと共に新しく、わたしの弓はわたしの手にいつも強い』と。

²¹Þeir hlustuðu á mig og biðu og hlýddu þegjandi á tillögu mína.

²¹人々はわたしに聞いて待ち、黙して、わたしの教に従った。

²²Þá er ég hafði talað, tóku þeir eigi aftur til máls, og ræða mín draup niður á þá.

²²わたしが言った後は彼らは再び言わなかった。わたしの言葉は彼らの上に雨のように降りそそいだ。

²³Þeir biðu mín eins og regns, og opnuðu munn sinn, eins og von væri á vorskúr.

²³彼らは雨を待つように、わたしを待ち望み、春の雨を仰ぐように口を開いて仰いだ。

²⁴Ég brosti til þeirra, þegar þeim féllst hugur, og ljós auglitis míns gjörðu þeir aldrei dapurt.Fús lagði ég leið til þeirra og sat þar efstur, sat þar sem konungur umkringdur af hersveit sinni, eins og huggari harmþrunginna.

²⁴彼らが希望を失った時にも、わたしは彼らにむかってほほえんだ。彼らはわたしの顔の光を除くことができなかった。わたしは彼らのために道を選び、そのかしらとして座し、軍中の王のようにしており、嘆く者を慰める人のようであった。

²⁵Fús lagði ég leið til þeirra og sat þar efstur, sat þar sem konungur umkringdur af hersveit sinni, eins og huggari harmþrunginna.

²⁵わたしは彼らのために道を選び、そのかしらとして座し、軍中の王のようにしており、嘆く者を慰める人のようであった。