1Þá svaraði Sófar frá Naama og sagði:
1Quichakßoc laj Zofar, Naamat xtenamit, ut quixye re laj Job:
2Fyrir því veita hugsanir mínar mér andsvör og af því að það sýður í mér:
2—At Job, li cßaßru nacaye naxqßue incßaßux. Joßcan nak anakcuan tinsume li cßaßru yôcat chixyebal.
3Ég verð að hlusta á háðulegar ávítur, en andi minn gefur mér skilning að svara.
3Riqßuin li cßaßru xaye nacuecßa nak xinâhob. Abanan ninnau cßaßru tatinsume cuiß.
4Veist þú, að svo hefir það verið frá eilífð, frá því er menn voru settir á jörðina,
4¿Ma incßaß ta biß nacanau nak chalen nak quiqßueheß li cuînk saß ruchichßochß ac chßolchßo nak
5að fögnuður óguðlegra er skammær og að gleði hins guðlausa varir örskotsstund?
5lix sahil xchßôleb li incßaß useb xnaßleb moco najt ta nacuan? Junpât ajcuiß.
6Þó að sjálfbirgingskapur hans nemi við himin og höfuð hans nái upp í skýin,
6Usta kßaxal nimak xcuanquil li cuînk ut usta nacuulac toj saß choxa lix kßetkßetil, abanan tâosokß.
7þá verður hann þó eilíflega að engu eins og hans eigin saur, þeir, sem sáu hann, segja: Hvar er hann?
7Tâosokß joß nak na-osoß li tzßaj. Ut mâ ani chic tânaßok re bar cuan.
8Hann líður burt eins og draumur, svo að hann finnst ekki, og hverfur eins og nætursýn.
8Tâosokß lix yußam joß jun li matcß. Tâsachk joß nak nasach saß xchßôleb junak li visión. Ut mâ ani chic tâtaßok re.
9Augað, sem á hann horfði, sér hann eigi aftur, og bústaður hans lítur hann aldrei framar.
9Li ani queßnaßoc ru incßaß chic teßril ru. Incßaß chic teßril ru chi junaj cua xban nak incßaß chic tâsukßîk saß rochoch.
10Börn hans sníkja á snauða menn, og hendur þeirra skila aftur eigum hans.
10Eb li ralal xcßajol teßxtzßâma xtenkßanquileb chiruheb li nebaß. Ut teßxkßaxtesi ajcuiß rêkaj li joß qßuial xrelkßa lix yucuaßeb.
11Þótt bein hans séu full af æskuþrótti, leggjast þau samt með honum í moldu.
11Toj sâjak ut toj cauhak rib nak tâcâmk.
12Þótt hið illa sé honum sætt í munni, þótt hann feli það undir tungu sinni,
12Cßajoß nak nacuulac chiru xbânunquil li mâusilal. Chanchan nak narecßa xsahil lix tzacaêmk.
13þótt hann treini sér það og vilji ekki sleppa því og haldi því eftir í miðjum gómnum,
13Chanchan nak naxcanab caßchßinak saß re, re nak târecßa xsahil.
14þá breytist þó fæðan í innýflum hans, _ í nöðrugall í kviði honum.
14Abanan nak nacuulac saß xsaß, nacßahoß. Chanchan chic li veneno li naxqßue li cßantiß.
15Auð gleypti hann _ hann verður að æla honum aftur, Guð keyrir hann úr kviði hans.
15Nabal lix biomal quirelkßa chiru jalan. Abanan tâisîk chiru xban li Kâcuaß.
16Nöðrueitur saug hann, tunga eiturormsins deyðir hann.
16Xjunes tixcamsi rib riqßuin li mâusilal tixbânu. Chanchan nak yô chirucßbal li veneno li naxqßue li cßantiß.
17Hann má ekki gleðjast yfir lækjum, yfir rennandi ám hunangs og rjóma.
17Nabal li cßaßru re cuan, abanan incßaß tixyal xsahil. Incßaß chic tixyal li sahil echej li tâêlk chi nabal saß lix chßochß.
18Hann lætur af hendi aflaféð og gleypir það eigi, auðurinn sem hann græddi, veitir honum eigi eftirvænta gleði.
18Chixjunil li quixtrabaji incßaß tixyal xsahil xban nak tento nak tixqßue rêkaj li cßaßru quixmakß chiru jalan.
19Því að hann kúgaði snauða og lét þá eftir hjálparlausa, sölsaði undir sig hús, en byggði ekki.
19Quixrahobtesiheb li nebaß ut quixmakß chiruheb li cßaßru cuan reheb. Quixmakß chiruheb li rochocheb incßaß quixcßanjela.
20Því að hann þekkti enga ró í maga sínum, þó fær hann eigi forðað því, sem honum er dýrmætast.
20Incßaß natzßakloc re li joß qßuial cuan re. Toj naraj cuißchic nabal xtzßakob.
21Ekkert komst undan græðgi hans, fyrir því er velsæld hans eigi varanleg.
21Mâ ani naxcol rib chiru. Ut moco najt ta tâcuânk lix biomal.
22Þótt hann hafi allsnægtir, kemst hann í nauðir, allt magn mæðunnar kemur yfir hann.
22Nak ac cuan cßaßru re chi nabal, tâchâlk li raylal saß xbên ut kßaxal ra tixcßul saß rukßeb li incßaß useb.
23Þá verður það: Til þess að fylla kvið hans sendir Guð í hann sína brennandi reiði og lætur mat sínum rigna yfir hann.
23Nak ac cuan chic nabal li cßaßru re, li Dios tixcßutbesi lix joskßil chiru ut tixqßue chixtojbal lix mâc.
24Flýi hann fyrir járnvopnunum, þá borar eirboginn hann í gegn.
24Usta tixyal êlelic chiru li raylal jun, aß chic li raylal jun chic tâtaßok re. Chanchan nak tixyal êlelic chiru li chßîchß ut aß chic li tzimaj tâtaßok re.
25Hann dregur örina út, þá kemur hún út um bakið, og hinn blikandi oddur kemur út úr galli hans _ skelfing grípur hann.
25Chanchan nak tânumekß li tzimaj saß lix tibel. Ut li rußuj toxi-êlk jun pacßal. Cßajoß nak tâxucuak.
26Allur ófarnaður er geymdur auðæfum hans, eldur, sem enginn blæs að, eyðir honum, hann etur það, sem eftir er í tjaldi hans.
26Chanchan saß kßojyîn tâcanâk xban nak mâcßaßak chic cuan re. Tâsachk ban chixjunil lix biomal. Riqßuin xam taklanbil xban li Dios tâcßatekß rochben chixjunil li cßaßru cuan re.
27Himinninn afhjúpar misgjörð hans, og jörðin gjörir uppreisn í móti honum.
27Chixjunileb li cuanqueb saß ruchichßochß teßjitok chirix ut li Dios tixye nak cuan xmâc.
28Gróði húss hans fer í útlegð, rennur burt í allar áttir á degi reiðinnar.Þetta er óguðlegs manns hlutskipti frá Guði og arfleifð sú, sem honum er úthlutuð af hinum Almáttka.
28Chixjunil lix biomal cuan tâosokß nak li Dios tixcßutbesi lix joskßil chiru.Li Dios quixye nak joßcan teßxcßul li incßaß useb xnaßleb. Ac yebil nak joßcan teßxcßul, chan laj Zofar.
29Þetta er óguðlegs manns hlutskipti frá Guði og arfleifð sú, sem honum er úthlutuð af hinum Almáttka.
29Li Dios quixye nak joßcan teßxcßul li incßaß useb xnaßleb. Ac yebil nak joßcan teßxcßul, chan laj Zofar.