1Til söngstjórans. Davíðssálmur. Þú Guð lofsöngs míns, ver eigi hljóður,
1Til sangmesteren; av David; en salme. Min lovsangs Gud, ti ikke!
2því að óguðlegan og svikulan munn opna þeir í gegn mér, tala við mig með ljúgandi tungu.
2For ugudelighets munn og falskhets munn har de oplatt imot mig, de har talt med mig med løgnens tunge.
3Með hatursorðum umkringja þeir mig og áreita mig að ástæðulausu.
3Og med hatets ord har de omgitt mig og stridt imot mig uten årsak.
4Þeir launa mér elsku mína með ofsókn, en ég gjöri ekki annað en biðja.
4Til lønn for min kjærlighet stod de mig imot, enda jeg er bare bønn.
5Þeir launa mér gott með illu og elsku mína með hatri.
5Og de la ondt på mig til lønn for godt og hat til lønn for min kjærlighet.
6Set óguðlegan yfir mótstöðumann minn, og ákærandinn standi honum til hægri handar.
6Sett en ugudelig over ham, og la en anklager stå ved hans høire hånd!
7Hann gangi sekur frá dómi og bæn hans verði til syndar.
7Når han dømmes, da la ham gå ut som skyldig, og la hans bønn bli til synd!
8Dagar hans verði fáir, og annar hljóti embætti hans.
8La hans dager bli få, la en annen få hans embede!
9Börn hans verði föðurlaus og kona hans ekkja.
9La hans barn bli farløse og hans hustru enke,
10Börn hans fari á flæking og vergang, þau verði rekin burt úr rústum sínum.
10og la hans barn flakke omkring og tigge, og la dem gå som tiggere fra sine ødelagte hjem!
11Okrarinn leggi snöru fyrir allar eigur hans, og útlendir fjandmenn ræni afla hans.
11La ågerkaren kaste garn ut efter alt det han har, og fremmede røve frukten av hans arbeid!
12Enginn sýni honum líkn, og enginn aumkist yfir föðurlausu börnin hans.
12La ham ikke finne nogen som bevarer miskunnhet imot ham og la ingen forbarme sig over hans farløse barn!
13Niðjar hans verði afmáðir, nafn hans útskafið í fyrsta ættlið.
13La hans fremtid bli avskåret, deres navn bli utslettet i det annet ættledd!
14Misgjörðar feðra hans verði minnst af Drottni og synd móður hans eigi afmáð,
14Hans fedres misgjerning bli ihukommet hos Herren, og hans mors synd bli ikke utslettet!
15séu þær ætíð fyrir sjónum Drottins og hann afmái minningu þeirra af jörðunni
15De være alltid for Herrens øine, og han utrydde deres minne av jorden,
16sakir þess, að hann mundi eigi eftir að sýna elsku, heldur ofsótti hinn hrjáða og snauða og hinn ráðþrota til þess að drepa hann.
16fordi han ikke kom i hu å gjøre barmhjertighet, men forfulgte en mann som var fattig og elendig og bedrøvet i hjertet, og vilde drepe ham.
17Hann elskaði bölvunina, hún bitni þá á honum, hann smáði blessunina, hún sé þá fjarri honum.
17Han elsket forbannelse, og den kom over ham; han hadde ikke lyst til velsignelse, og den blev langt borte fra ham;
18Hann íklæddist bölvuninni sem kufli, hún læsti sig þá inn í innyfli hans sem vatn og í bein hans sem olía,
18han klædde sig i forbannelse som sin klædning, og den trengte som vann inn i hans liv og som olje i hans ben.
19hún verði honum sem klæði, er hann sveipar um sig, og sem belti, er hann sífellt gyrðist.
19La den være ham som et klædebon som han dekker sig med, og som et belte som han alltid omgjorder sig med!
20Þetta séu laun andstæðinga minna frá Drottni og þeirra, er tala illt í gegn mér.
20Dette være mine motstanderes lønn fra Herren, og deres som taler ondt imot min sjel!
21En þú, Drottinn Guð, breyt við mig eftir gæsku miskunnar þinnar, frelsa mig sakir nafns þíns,
21Og du, Herre, Herre, gjør vel imot mig for ditt navns skyld! Fordi din miskunnhet er god, så redde du mig!
22því að ég er hrjáður og snauður, hjartað berst ákaft í brjósti mér.
22For jeg er elendig og fattig, og mitt hjerte er gjennemboret i mitt indre.
23Ég hverf sem hallur skuggi, ég er hristur út eins og jarðvargar.
23Som en skygge, når den heller, farer jeg avsted; jeg blir jaget bort som en gresshoppe.
24Kné mín skjögra af föstu, og hold mitt tærist af viðsmjörsskorti.
24Mine knær vakler av faste, og mitt kjød svinner og er uten fedme.
25Ég er orðinn þeim að spotti, þegar þeir sjá mig, hrista þeir höfuðið.
25Og jeg er blitt til spott for dem; de ser mig og ryster på hodet.
26Veit mér lið, Drottinn, Guð minn, hjálpa mér eftir miskunn þinni,
26Hjelp mig, Herre min Gud, frels mig efter din miskunnhet,
27að þeir megi komast að raun um, að það var þín hönd, að það varst þú, Drottinn, sem gjörðir það.
27så de må kjenne at dette er din hånd, at du, Herre, har gjort det!
28Bölvi þeir, þú munt blessa, verði þeir til skammar, er rísa gegn mér, en þjónn þinn gleðjist.
28De forbanner, men du velsigner; de reiser sig og blir til skamme, men din tjener gleder sig.
29Andstæðingar mínir íklæðist svívirðing, sveipi um sig skömminni eins og skikkju.
29Mine motstandere skal klæ sig i vanære og svøpe sig i sin skam som i en kappe.
30Ég vil lofa Drottin mikillega með munni mínum, meðal fjölmennis vil ég vegsama hann,því að hann stendur hinum snauða til hægri handar til þess að hjálpa honum gegn þeim er sakfella hann.
30Jeg vil storlig prise Herren med min munn, og midt iblandt mange vil jeg love ham;
31því að hann stendur hinum snauða til hægri handar til þess að hjálpa honum gegn þeim er sakfella hann.
31for han står ved den fattiges høire hånd for å frelse ham fra dem som dømmer hans sjel.