1Drottinn, Guð hefndarinnar, Guð hefndarinnar, birst þú í geisladýrð!
1Du hevnens Gud, Herre, du hevnens Gud, åpenbar dig i herlighet!
2Rís þú upp, dómari jarðar, endurgjald ofstopamönnunum það er þeir hafa aðhafst!
2Reis dig, du jordens dommer, la gjengjeldelse komme over de overmodige!
3Hversu lengi, Drottinn, eiga illir menn, hversu lengi, Drottinn, eiga illir menn að fagna?
3Hvor lenge skal de ugudelige, Herre, hvor lenge skal de ugudelige fryde sig?
4Þeir ausa úr sér drambyrðum, allir illvirkjarnir rembast.
4De utgyder en strøm av ord, de fører frekk tale; alle de som gjør urett, taler store ord.
5Þeir kremja lýð þinn, Drottinn, þjá arfleifð þína,
5Ditt folk, Herre, knuser de, og din arv plager de.
6drepa ekkjur og aðkomandi og myrða föðurlausa
6Enken og den fremmede slår de ihjel, og farløse myrder de.
7og segja: ,,Drottinn sér það ekki, Jakobs Guð tekur eigi eftir því.``
7Og de sier: Herren ser ikke, og Jakobs Gud gir ikke akt.
8Takið eftir, þér hinir fíflsku meðal lýðsins, og þér fáráðlingar, hvenær ætlið þér að verða hyggnir?
8Gi dog akt, I ufornuftige blandt folket, og I dårer, når vil I bli kloke?
9Mun sá eigi heyra, sem eyrað hefir plantað, mun sá eigi sjá, sem augað hefir til búið?
9Mon han som planter øret, ikke skulde høre? Mon han som skaper øiet, ikke skulde se?
10Skyldi sá er agar þjóðirnar eigi hegna, hann sem kennir mönnunum þekkingu?
10Mon han som refser hedningene, ikke skulde straffe, han som gir menneskene forstand?
11Drottinn þekkir hugsanir mannsins, að þær eru einber hégómi.
11Herren kjenner menneskenes tanker, han vet at de er tomhet.
12Sæll er sá maður, er þú agar, Drottinn, og fræðir í lögmáli þínu,
12Salig er den mann som du, Herre, refser og gir lærdom av din lov
13til þess að hlífa honum við mótlætisdögunum, uns gröf er grafin fyrir óguðlega.
13for å gi ham ro for onde dager, inntil det blir gravd en grav for den ugudelige.
14Því að Drottinn hrindir eigi burt lýð sínum og yfirgefur eigi arfleifð sína,
14For Herren skal ikke forkaste sitt folk og ikke forlate sin arv;
15heldur mun rétturinn hverfa aftur til hins réttláta, og honum munu allir hjartahreinir fylgja.
15for dommen skal vende tilbake til rettferdighet, og alle de opriktige av hjertet skal gi den medhold.
16Hver rís upp mér til hjálpar gegn illvirkjunum, hver gengur fram fyrir mig gegn illgjörðamönnunum?
16Hvem reiser sig for mig imot de onde? Hvem stiller sig frem for mig imot dem som gjør urett?
17Ef Drottinn veitti mér eigi fulltingi, þá mundi sál mín brátt hvíla í dauðaþögn.
17Dersom ikke Herren var min hjelp, vilde min sjel snart bo i dødsrikets stillhet.
18Þegar ég hugsaði: ,,Mér skriðnar fótur,`` þá studdi mig miskunn þín, Drottinn.
18Når jeg sier: Min fot vakler, da holder din miskunnhet mig oppe, Herre!
19Þegar miklar áhyggjur lögðust á hjarta mitt, hressti huggun þín sálu mína.
19Når mine urolige tanker i mitt hjerte blir mange, da husvaler din trøst min sjel.
20Mun dómstóll spillingarinnar vera í bandalagi við þig, hann sem býr öðrum tjón undir yfirskini réttarins?
20Har vel fordervelsens domstol noget samfund med dig, der hvor de skaper urett under skinn av rett?
21Þeir ráðast á líf hins réttláta og sakfella saklaust blóð.
21De slår sig skarevis sammen imot den rettferdiges sjel, og uskyldig blod dømmer de skyldig.
22En Drottinn er mér háborg og Guð minn klettur mér til hælis.Hann geldur þeim misgjörð þeirra og afmáir þá í illsku þeirra, Drottinn, Guð vor, afmáir þá.
22Da blir Herren mig en borg, og min Gud min tilflukts klippe.
23Hann geldur þeim misgjörð þeirra og afmáir þá í illsku þeirra, Drottinn, Guð vor, afmáir þá.
23Og han lar deres urett komme tilbake over dem, og for deres ondskaps skyld skal han utrydde dem; ja, Herren vår Gud skal utrydde dem.