1Andi minn er bugaður, dagar mínir þrotnir, gröfin bíður mín.
1Dech mój skażony jest; dni moje giną; groby mię czekają.
2Vissulega eru þeir enn að gjöra gys að mér! Auga mitt verður að horfa upp á móðganir þeirra!
2Zaiste naśmiewcy są przy mnie, a w ich draźnieniu mieszka oko moje.
3Set veð, gakk í ábyrgð fyrir mig hjá þér, Guð, hver mun annars taka í hönd mér?
3Staw mi, proszę, rękojmię za się. Któż jest ten? Niech mi na to da rękę.
4Því að hjörtum þeirra hefir þú varnað vits, fyrir því munt þú ekki láta þá sigri hrósa.
4Boś serce ich ukrył przed wyrozumieniem; przetoż ich nie wywyższysz.
5Hver sem með svikum framselur vini sína að herfangi, _ augu barna hans munu daprast.
5Kto pochlebia przyjaciołom, oczy synów jego ustaną.
6Hann hefir gjört mig að orðskviði meðal manna, og ég verð að láta hrækja í andlit mitt.
6Wystawił mię zaiste na przypowieść ludziom, i jako śmiechowisko przed nimi.
7Fyrir því dapraðist auga mitt af harmi, og limir mínir eru allir orðnir sem skuggi.
7Zaćmione jest dla żałości oko moje, a wszystkie myśli moje są jako cieó.
8Réttvísir menn skelfast yfir því, og hinn saklausi fárast yfir hinum óguðlega.
8Zdumieją się szczerzy nad tem; a niewinny przeciwko obłudnikowi powstanie.
9En hinn réttláti heldur fast við sína leið, og sá sem hefir hreinar hendur, verður enn styrkari.
9Będzie się trzymał sprawiedliwy drogi swojej; a kto ma czyste ręce, przyczyni mocy.
10En komið þér allir hingað aftur, og ég mun ekki finna neinn vitran mann meðal yðar.
10Wy tedy wszyscy nawróćcie się, a pójdźcie, proszę; bo nie znajduję między wami mądrego.
11Dagar mínir eru liðnir, fyrirætlanir mínar sundurtættar, _ hin dýrasta eign hjarta míns.
11Dni moje przeminęły; myśli moje rozerwane są, to jest, zamysły serca mego.
12Nóttina gjöra þeir að degi, ljósið á að vera nær mér en myrkrið.
12Noc mi się w dzieó obraca; a światłość skraca się dla ciemości.
13Þegar ég vonast eftir að dánarheimar verði híbýli mitt, bý mér hvílu í myrkrinu,
13Jeźlibym czego oczekiwał, grób będzie domem moim, a w ciemnościach uścielę łoże moje.
14þegar ég kalla gröfina ,,föður minn``, ormana ,,móður mína og systur`` _
14Do dołu rzekę: Ojcem moim jesteś; a do robaków: Wy jesteście matką moją, i siostrą moją.
15hvar er þá von mín, já, von mín _ hver eygir hana?Að slagbröndum Heljar stígur hún niður, þá er ég um leið fæ hvíld í moldu.
15Bo gdzież teraz jest nadzieja moja? a oczekiwanie moje któż ogląda?
16Að slagbröndum Heljar stígur hún niður, þá er ég um leið fæ hvíld í moldu.
16W głębię grobu zstąpię, ponieważ w prochu spólny odpoczynek wszystkich.