1Hvers vegna eru ekki hegningartímar geymdir af hinum Almáttka,
1Czemuż od Wszechmocnego nie są zakryte czasy? a którzy go znają, nie widzą dni jego?
2og hví sjá þeir ekki daga hans, sem á hann trúa? Menn færa landamerki úr stað, ræna hjörðum og halda þeim á beit.
2Niezbożni granice przenoszą, trzody zabierają i pasą.
3Asna munaðarleysingjanna reka menn burt og taka uxa ekkjunnar að veði.
3Osła sierotek zajmują, a wołu od wdowy w zastawie biorą.
4Þeir hrinda hinum fátæku út af veginum, hinir bágstöddu í landinu verða allir að fela sig.
4Spychają ubogich z drogi; spólnie się muszą nędzni kryć na ziemi.
5Já, sem skógarasnar á öræfum ganga þeir út til starfa sinna, leitandi að fæðu, eyðimörkin veitir þeim brauð handa börnunum.
5Oto jako leśne osły w puszczach wychodzą na robotę swoję, wstawając rano na łupiestwo; pustynia jest chlebem ich, i dzieci ich.
6Á akrinum uppskera þeir fóður sitt og fara í eftirleit í víngarði hins óguðlega.
6Na polu ubogiego pożynają zboże, a niepobożni z winnic zbierają.
7Naktir liggja þeir um nætur, klæðlausir, og hafa enga ábreiðu í kuldanum.
7Nagich nocować przymuszają bez odzienia, którzy się nie mają czem nakryć na zimnie.
8Þeir eru gagndrepa af fjallaskúrunum, og hælislausir faðma þeir klettinn.
8Powodzią gór zmaczani bywają, nie mając mieszkania przytulają się do skały.
9Menn slíta föðurleysingjana af brjóstinu og taka veð af hinum bágstöddu.
9Porywają sierotkę od piersi, a od ubogiego biorą zastaw.
10Naktir ganga þeir, klæðlausir, og hungraðir bera þeir kornbundin.
10Nagiemu dopuszczają chodzić bez odzienia, a o głodzie chowają tych, którzy ich snopy noszą.
11Í olífugörðum annarra pressa þeir olíu, troða vínlagarþrór og kveljast af þorsta.
11A ci, którzy między murami ich wyciskają oliwę i prasy tłoczą, pragną.
12Úr borgunum heyrast stunur deyjandi manna, sálir hinna drepnu hrópa á hefnd, en Guð gefur ekki gaum að óhæfunni.
12Ludzie w mieście wzdychają, a dusze zabitych wołają, a Bóg temu wstrętu nie czyni.
13Slíkir menn eru ljósfjendur orðnir, þeir þekkja ekki vegu hans og halda sig ekki á stigum hans.
13Cić to są, którzy się sprzeciwiają światłości, a nie znają dróg jej, ani stanęli na ścieszkach jej.
14Með morgunsárinu fer morðinginn á fætur og drepur hinn volaða og snauða, og á nóttunni læðist þjófurinn.
14Raniuczko wstaje mężobójca, zabija ubogiego i niedostatecznego, a w nocy jest jako złodziej.
15Og auga hórkarlsins bíður eftir rökkrinu, og hann segir: ,,Ekkert auga sér mig,`` og dregur skýlu fyrir andlitið.
15Oko cudzołożnika pilnuje zmierzku, mówiąc: Nie ujrzy mię nikt; i zakrywa oblicze swe.
16Í myrkrinu brjótast þeir inn í hús, á daginn loka þeir sig inni, þeir þekkja ekki ljósið.
16Podkopywają w ciemności domy, które sobie naznaczyli, i nienawidzą światła.
17Því að öllum er þeim niðamyrkrið morgunn, því að þeir eru nákunnugir skelfingum niðamyrkursins.
17Ale zaranek jest im jako cieó śmierci; jeźli ich kto pozna, przypada na nich strach cienia śmierci.
18Fljótt berst hann burt með straumnum, bölvaður verður erfðahluti hans í landinu, hann snýr eigi framar á leið til víngarðanna.
18Lekkimi są na wodach; przeklęty dział ich na ziemi; nie patrzą na drogę wolną.
19Þurrkur og hiti hrífa snjóvatnið burt, Hel þann, er svo hefir syndgað.
19Jako susza i gorącość trawią wody śnieżne, tak grób grzeszników.
20Móðurskautið gleymir honum, ormarnir gæða sér á honum. Hans er eigi framar minnst, og ranglætið verður brotið sundur eins og tré,
20Zapomina go żywot matki jego, a robak słodkość z niego czuje; niemasz więcej pamiątki jego, a nieprawość połamana jest jako drzewo.
21hann sem rændi óbyrjuna, er ekki fæddi, og enga velgjörð sýndi ekkjunni.
21Roztrąca niepłodną, która nierodziła, a wdowie nie czyni dobrze.
22En Guð heldur samt hinum volduga við með mætti sínum, slíkur maður rís aftur upp, þótt hann væri tekinn að örvænta um lífið.
22Pociąga też mocarzy możnością swoją: a gdy na nich powstał, zwątpili o żywocie swoim.
23Guð veitir honum að lifa óhultur, og hann er studdur, og augu hans vaka yfir vegum hans.
23Daje mu Bóg, na czemby bezpiecznie spolegać mógł: wszakże oczy jego patrzą na drogi ich.
24Hátt standa þeir, en eftir stundarkorn eru þeir horfnir. Þeir hníga, þeir eru hrifnir burt eins og allir aðrir og sviðnir af eins og höfuð kornaxins.Og ef það er eigi svo, _ hver vill þá sanna, að ég sé lygari, og gjöra ræðu mína að engu?
24Na chwilę wywyższeni są, alić ich niemasz; zniżeni i ściśnieni będą jako inni wszyscy, a jako wierzch kłosa ścięci będą.
25Og ef það er eigi svo, _ hver vill þá sanna, að ég sé lygari, og gjöra ræðu mína að engu?
25A jeźli nie tak jest, gdzież jest ten, coby mi zadał kłamstwo, a coby obrócił wniwecz słowa moje?