¹Og Elíhú hélt áfram og sagði:

¹Do tego przydał Elihu, i rzekł:

²Haf þolinmæði við mig enn stutta stund, að ég megi fræða þig, því að enn má margt segja Guði til varnar.

²Poczekaj mię maluczko, a ukażęć; bo jeszcze mam, cobym za Bogiem mówił.

³Ég ætla að sækja þekking mína langar leiðir og sanna, að skapari minn hafi á réttu að standa.

³Zacznę umiejętność moję z daleka, a Stworzycielowi memu przywłaszczę sprawiedliwość.

⁴Því að vissulega fer ég eigi með ósannindi, maður með fullkominni þekking stendur frammi fyrir þér.

⁴Boć zaprawdę bez kłamstwa będą mowy moje, a mąż doskonały w umiejętności jest przed tobą.

⁵Sjá, Guð er voldugur, þó fyrirlítur hann engan, voldugur að andans krafti.

⁵Oto Bóg mocny jest, a nie odrzuca nikogo; on jest mocny w sile serca.

⁶Hann viðheldur ekki lífi hins óguðlega, en veitir hinum voluðu rétt þeirra.

⁶Nie żywi niepobożnego, a u sądu ubogim dopomaga.

⁷Hann hefir ekki augun af hinum réttláta, og hjá konungum í hásætinu lætur hann þá sitja að eilífu, til þess að þeir séu hátt upp hafnir.

⁷Nie odwraca od sprawiedliwego oczów swoich; ale z królmi na stolicy sadza ich na wieki, i bywają wywyższeni.

⁸Og þótt þeir verði viðjum reyrðir, veiddir í snörur eymdarinnar,

⁸A jeźliby byli okowani w pęta, albo uwikłani powrozami utrapienia:

⁹og hann setur þeim fyrir sjónir gjörðir þeirra og afbrot þeirra að þeir breyttu drambsamlega,

⁹Tedy przez to im oznajmuje sprawy ich, i przestępstwa ich, że się zmocniły;

¹⁰og hann opnar eyru þeirra fyrir umvönduninni og segir að þeir skuli snúa sér frá ranglæti, _

¹⁰I otwiera im ucho, aby przyjęli karanie, a mówi, aby się nawrócili od nieprawości.

¹¹ef þeir þá hlýða og þjóna honum, þá eyða þeir dögum sínum í velgengni og árum sínum í unaði.

¹¹Jeźli będą posłuszni, a będą mu służyć, dokoóczą dni swoich w dobrem, a lat swych w rozkoszach.

¹²En hlýði þeir ekki, þá farast þeir fyrir skotvopnum, gefa upp andann í vanhyggju sinni.

¹²Ale jeźli nie usłuchają, od miecza zejdą, a pomrą bez umiejętności.

¹³Því að vonskufullir í hjarta ala þeir með sér reiði, hrópa eigi á hjálp, þegar hann fjötrar þá.

¹³Bo ludzie obłudnego serca obalają na się gniew, a nie wołają, kiedy ich wiąże.

¹⁴Önd þeirra deyr í æskublóma og líf þeirra eins og hórsveina.

¹⁴Umrze w młodości dusza ich, a żywot ich między nierządnikami.

¹⁵En hann frelsar hinn bágstadda með bágindum hans og opnar eyru þeirra með þrengingunni.

¹⁵Wyrwie utrapionego z utrapienia jego, a otworzy w uciśnieniu ucho jego.

¹⁶Einnig þig ginnir hann út úr gini neyðarinnar út á víðlendi, þar sem engin þrengsli eru, og það sem kemur á borð þitt, er fullt af feiti.

¹⁶Takby i ciebie wyrwał z miejsca ciasnego na przestronne, gdzie niemasz ucisku, a spokojny stół twój byłby pełen tłustości.

¹⁷En ef þú vinnur til dóms hins óguðlega, þá munu dómur og réttur hremma þig.

¹⁷Aleś ty sąd niepobożnego zasłużył, przetoż prawo i sąd będą cię trzymać.

¹⁸Lát því eigi reiðina ginna þig til spotts, og lát eigi stærð lausnargjaldsins tæla þig.

¹⁸Zaisteć gniew Boży jest nad tobą; patrzże, aby cię nie poraził plagą wielką, tak, żeby cię nie wybawił żaden okup.

¹⁹Mun hróp þitt koma þér úr nauðunum eða nokkur áreynsla krafta þinna?

¹⁹Izali sobie będzie ważył bogactwa twoje? Zaiste ani złota, ani jakiejkolwiek siły, albo potęgi twojej.

²⁰Þráðu eigi nóttina, þá er þjóðir sópast burt af stöðvum sínum.

²⁰Nie kwapże się tedy ku nocy, w którą zstępują narody na miejsca swoje.

²¹Gæt þín, snú þér eigi að ranglæti, því að það kýst þú heldur en að líða.

²¹Strzeż, abyś się nie oglądał na nieprawość, obierając ją sobie nad utrapienia.

²²Sjá, Guð er háleitur í framkvæmdum máttar síns, hver er slíkur kennari sem hann?

²²Oto Bóg jest najwyższy w mocy swojej, któż tak nauczyć może jako on?

²³Hver hefir fyrirskipað honum veg hans, og hver dirfist að segja: ,,Þú hefir gjört rangt``?

²³Któż mu wymierzył drogę jego? albo kto mu rzecze: Uczyniłeś nieprawość?

²⁴Minnstu þess, að þú vegsamir verk hans, það er mennirnir syngja um lofkvæði.

²⁴Pamiętajże, abyś wysławiał sprawę jego, której się przypatrują ludzie.

²⁵Allir menn horfa með fögnuði á það, dauðlegur maðurinn lítur það úr fjarska.

²⁵Wszyscy ludzie widzą ją, a człowiek przypatruje się jej z daleka.

²⁶Já, Guð er mikill og vér þekkjum hann ekki, tala ára hans órannsakanleg.

²⁶Oto Bóg jest wielki, a poznać go nie możemy, ani liczba lat jego dościgniona być może.

²⁷Því að hann dregur upp vatnsdropana og lætur ýra úr þoku sinni,

²⁷Bo on wyciąga krople wód, które wylewają z obłoków jego deszcz,

²⁸regnið, sem skýin láta niður streyma, drjúpa yfir marga menn.

²⁸Który spuszczają obłoki, a spuszczają na wiele ludzi.

²⁹Og hver skilur útbreiðslu skýjanna og dunurnar í tjaldi hans?

²⁹(Nadto, któż zrozumie rozciągnienie obłoków, i grzmot namiotu jego.

³⁰Sjá, hann breiðir ljós sitt út kringum sig og hylur djúp hafsins.

³⁰Jako rozciąga nad nim światłość swoję, a głębokości morskie okrywa?

³¹Því að með því dæmir hann þjóðirnar, með því veitir hann fæðu í ríkum mæli.

³¹Bo przez te rzeczy sądzi narody, i daje pokarm w hojności.

³²Hendur sínar hylur hann ljósi og býður því út gegn fjandmanni sínum.Þruma hans boðar komu hans, hans sem lætur reiði sína geisa gegn ranglætinu.

³²Obłokami nakrywa światłość, i rozkazuje jej ukrywać się za obłok następujący.)

³³Þruma hans boðar komu hans, hans sem lætur reiði sína geisa gegn ranglætinu.

³³Daje o nim znać szum jego, także i bydło i para w górę wstępująca.