1Já, yfir þessu titrar hjarta mitt og hrökkur upp úr stað sínum.
1A nad tem zdumiewa się serce moje, i porusza się z miejsca swego.
2Heyrið, heyrið drunur raddar hans og hvininn, sem út fer af munni hans.
2Słuchajcie z pilnością grzmienia głosu jego, i dźwięku który wychodzi z ust jego.
3Undir öllum himninum lætur hann eldinguna þjóta og leiftur sitt út á jaðra jarðarinnar.
3Pod wszystkiem niebem prosto go wypuszcza, a światłość jego po wszystkich koóczynach ziemi.
4Á eftir því kemur öskrandi skrugga, hann þrumar með sinni tignarlegu raust og heldur eldingunum ekki aftur, þá er raust hans lætur til sín heyra.
4Za nią wnet huczy dźwiękiem, grzmi głosem zacności swojej, i nie odkłada innych rzeczy, gdy bywa słyszany głos jego.
5Guð þrumar undursamlega með raust sinni, hann sem gjörir mikla hluti, er vér eigi skiljum.
5Dziwnie Bóg grzmi głosem swoim; sprawuje rzeczy tak wielkie, że ich rozumieć nie możemy.
6Því að hann segir við snjóinn: ,,Fall þú á jörðina,`` og eins við hellirigninguna og hennar dynjandi helliskúrir.
6Bo mówi do śniegu: Padaj na ziemię; także i do deszczu wolnego, i do deszczu gwałtownego.
7Hann innsiglar hönd sérhvers manns, til þess að allir menn viðurkenni verk hans.
7Rękę wszystkich ludzi zawiera, aby nikt z ludzi nie doglądał roboty swojej.
8Þá fara villidýrin í fylgsni sín og hvílast í bælum sínum.
8Tedy zwierz wchodzi do jaskini, a w jamach swoich zostaje.
9Stormurinn kemur úr forðabúrinu og kuldinn af norðanvindunum.
9Wicher z skrytych miejsc wychodzi, a zima z wiatrów północnych.
10Fyrir andgust Guðs verður ísinn til, og víð vötnin eru lögð í læðing.
10Tchnieniem swojem Bóg czyni lód, tak iż się szerokość wód ściska.
11Hann hleður skýin vætu, tvístrar leifturskýi sínu víðsvegar.
11Także dla pokropienia ziemi obciąża obłok, i rozpędza chmurę światłem swojem.
12En það snýst í allar áttir, eftir því sem hann leiðir það, til þess að það framkvæmi allt það er hann býður því, á yfirborði allrar jarðarinnar.
12A ten się obraca w koło według rady jego, aby czynił wszystko, co Bóg rozkaże, na oblicze okręgu ziemskiego.
13Hann lætur því ljósta niður, hvort sem það er til hirtingar eða til að vökva jörðina eða til að blessa hana.
13A czyni to Bóg, że się stawia bądź na skaranie, bądź dla pożytku ziemi swojej, bądź dla jakiej dobroczynności.
14Hlýð þú á þetta, Job, stattu kyrr og gef gaum að dásemdum Guðs.
14Słuchajże tego pilnie, Ijobie! zastanów się, a uważaj dziwne sprawy Boże.
15Skilur þú, hvernig Guð felur þeim hlutverk þeirra og lætur leiftur skýja sinna skína?
15Izali wiesz, kiedy co Bóg stanowi o tych rzeczach? albo gdy ma rozjaśnić światło obłoku swego?
16Skilur þú, hvernig skýin svífa, dásemdir hans, sem fullkominn er að vísdómi,
16Izali wiesz, co za waga obłoków? Izali wiesz cuda Doskonałego we wszelakiej umiejętności?
17þú, sem fötin hitna á, þá er jörðin mókir í sunnanmollu?
17Wieszże, jako cię szaty twoje ogrzewają, gdy ucisza ziemię od południa?
18Þenur þú út með honum heiðhimininn, sem fastur er eins og steyptur spegill?
18Izażeś z nim rozpościerał niebiosa, które są trwałe, a zwierciadłu odlewanemu podobne?
19Kenn oss, hvað vér eigum að segja við hann! Vér megnum ekkert fram að færa fyrir myrkri.
19Ukażże nam, co mu mamy powiedzieć; bo nie możemy sporządzić słów dla ciemności.
20Á að segja honum, að ég ætli að tala? Eða hefir nokkur sagt, að hann óski að verða gjöreyddur?
20Izali mu kto odniesie to, cobym mówił? I owszem, gdyby to kto przedłożył, byłby pewnie pożarty.
21Og nú sjá menn að sönnu ekki ljósið, sem skín skært að skýjabaki, en vindurinn þýtur áfram og sópar skýjunum burt.
21Wszak teraz nie mogą ludzie patrzyć i na światło, gdy jest jasne na obłokach, gdy wiatr przechodzi, i przeczyszcza je.
22Gullið kemur úr norðri, um Guð lykur ógurlegur ljómi.
22Od północy jako złoto przychodzi, ale w Bogu straszniejsza jest chwała.
23Vér náum eigi til hins Almáttka, til hans, sem er mikill að mætti. En réttinn og hið fulla réttlæti vanrækir hann ekki.Fyrir því óttast mennirnir hann, en hann lítur ekki við neinum sjálfbirgingum.
23Wszechmogący jest, doścignąć go nie możemy; wielki w mocy, wszakże sądem i ostrą sprawiedliwością ludzi nie trapi.
24Fyrir því óttast mennirnir hann, en hann lítur ekki við neinum sjálfbirgingum.
24Przetoż boją się go ludzie; nie ma względu na żadnego, by też był i najmędrszy.