1Þá svaraði Elífas frá Teman og mælti:
1Tedy odpowiedział Elifas Temaóczyk, i rzekł:
2Munt þú taka því illa, þótt maður dirfist að yrða á þig? Og þó, hver fær orða bundist?
2Jeźli będziemy mówili z tobą, nie będzie ci to przykro? Ale któż się może od mówienia zatrzymać?
3Sjá, þú hefir áminnt marga, og magnþrota hendur hefir þú styrkt.
3Otoś ich wiele uczył, i ręceś mdłe potwierdzał.
4Þann sem hrasaði, reistu orð þín á fætur, og hnígandi hnén gjörðir þú stöðug.
4Upadającego wspierały mowy twoje, a kolana zemdlone posilałeś.
5En nú, þegar það kemur yfir þig, gefst þú upp, þegar það nær þér sjálfum, missir þú móðinn.
5A teraz, gdy to na cię przyszło, niecierpliwie znosisz, a iż cię dotknęło, trwożysz sobą.
6Er ekki guðhræðsla þín athvarf þitt og þitt grandvara líferni von þín?
6Azaż pobożność twoja nie była ufnością twoją, a uprzejmość spraw twoich oczekiwaniem twojem?
7Hugsaðu þig um: Hver er sá, er farist hafi saklaus, og hvar hefir hinum réttvísu verið tortímt?
7Wspomnij proszę, kto kiedy niewinny zginął? albo gdzieby ludzie szczerzy zniszczeli?
8Að því, er ég hefi séð: Þeir sem plægðu rangindi og sáðu óhamingju, þeir einir hafa uppskorið það.
8Jakom widał, że ci, którzy orali złość, i rozsiewali przewrotność, toż też zasię żęli.
9Fyrir andgusti Guðs fórust þeir, fyrir reiðiblæstri hans urðu þeir að engu.
9Bo tchnieniem Bożem giną, a od ducha gniewu jego niszczeją.
10Öskur ljónsins og rödd óargadýrsins, _ tennur ljónshvolpanna eru brotnar sundur.
10Ryk lwi, i głos lwicy, i zęby lwiąt wytrącają.
11Ljónið ferst, af því að það vantar bráð, og hvolpar ljónynjunnar tvístrast.
11Lew ginie, iż nie ma łupu, i szczenięta lwie rozproszone bywają.
12En til mín laumaðist orð, og eyra mitt nam óminn af því _
12Nadto doszło mię słowo potajemnie, i pojęło ucho moje cokolwiek z niego.
13í heilabrotunum, sem nætursýnirnar valda, þá er þungur svefnhöfgi er fallinn yfir mennina.
13W rozmyślaniu widzenia nocnego, gdy przypada twardy sen na ludzi,
14Ótti kom yfir mig og hræðsla, svo að öll bein mín nötruðu.
14Zdjął mię strach i lękanie, które wszystkie kości moje przestraszyło.
15Og vindgustur straukst fram hjá andliti mínu, hárin risu á líkama mínum.
15A duch szedł przed twarzą moją, tak, iż włosy wstały na ciele mojem.
16Þarna stóð það _ útlitið þekkti ég ekki _, einhver mynd fyrir augum mínum, ég heyrði ymjandi rödd:
16Stanął, a nie znałem twarzy jego, kształt tylko jakiś był przed oczyma memi; uciszyłem się, i słyszałem głos mówiący:
17,,Er maðurinn réttlátur fyrir Guði, nokkur mannkind hrein fyrir skapara sínum?
17Izali człowiek może być sprawiedliwszy niżeli Bóg; albo mąż czystszy niż Stworzyciel jego?
18Sjá, þjónum sínum treystir hann ekki, og hjá englum sínum finnur hann galla,
18Oto w sługach jego niemasz doskonałości, a w Aniołach swoich znalazł niedostatek;
19hvað þá hjá þeim, sem búa í leirhúsum, þeim sem eiga rót sína að rekja til moldarinnar, sem marðir eru sundur sem mölur væri.
19Daleko więcej w tych, co mieszkają w domach glinianych, których grunt jest na prochu, i starci bywają snadniej niżeli mól.
20Milli morguns og kvelds eru þeir molaðir sundur, án þess að menn gefi því gaum, tortímast þeir gjörsamlega.Tjaldstaginu er kippt upp, þeir deyja, og það í vanhyggju sinni.``
20Od poranku aż do wieczora bywają starci; a iż tego nie uważają, na wieki zginą.
21Tjaldstaginu er kippt upp, þeir deyja, og það í vanhyggju sinni.``
21Azaż zacność ich nie pomija z nimi? umierają, ale nie w mądrości.