¹Getur þú veitt krókódílinn á öngul, getur þú heft tungu hans með snæri?

¹Oto nadzieja ułowienia jego omylna jest; izali i wejrzawszy naó człowiek nie upada?

²Dregur þú seftaug gegnum nasir hans og rekur þú krók gegnum kjálka honum?

²Niemasz tak śmiałego, coby go obudził; owszem któż się stawi przed twarzą moją?

³Ætli hann beri fram fyrir þig margar auðmjúkar bænir eða mæli til þín blíðum orðum?

³Któż mi co dał, abym mu oddał? cokolwiek jest pod wszystkiem niebem, moje jest.

⁴Mun hann gjöra við þig sáttmála, svo að þú takir hann að ævinlegum þræli?

⁴Nie zamilczę członków jego, ani silnej mocy jego, a grzecznego kształtu jego.

⁵Munt þú leika þér að honum eins og litlum fugli og getur þú bundið hann fastan fyrir smámeyjar þínar?

⁵Któż odkryje wierzch odzienia jego? z dwoistemi wędzidłami swemi któż przystąpi do niego?

⁶Manga fiskveiðafélagar um hann, skipta þeir honum meðal kaupmanna?

⁶Wrota gęby jego któż otworzy? bo strach około zębów jego.

⁷Getur þú fyllt húð hans broddum og haus hans skutlum?

⁷Łuski jego mocne jako tarcze, bardzo ściśle spojone.

⁸Legg hönd þína á hann _ hugsaðu þér, hvílík viðureign! Þú gjörir það ekki aftur.

⁸Jedna z drugą tak spojona, że wiatr nie wchodzi między nie.

⁹Já, von mannsins bregst, hann fellur þegar flatur fyrir sjóninni einni saman.

⁹Jedna do drugiej przylgnęła, ujęły się, a nie dzielą się.

¹⁰Enginn er svo fífldjarfur, að hann þori að egna hann, _ og hver er þá sá, er þori að ganga fram fyrir mitt auglit?

¹⁰Kichanie jego czyni blask, a oczy jego są jako powieki zorzy.

¹¹Hver hefir að fyrra bragði gefið mér, svo að ég ætti að endurgjalda? Allt sem undir himninum er, það er mitt!

¹¹Z ust jego lampy wychodzą, a iskry ogniste wyrywają się.

¹²Ég vil ekki þegja um limu hans, né um styrkleik og fegurð vaxtar hans.

¹²Z nozdrzy jego wychodzi dym, jako z garnca wrzącego, albo kotła.

¹³Hver hefir flett upp skjaldkápu hans að framan, hver fer inn undir tvöfaldan tanngarð hans?

¹³Dech jego węgle rozpala, a płomieó z ust jego wychodzi.

¹⁴Hver hefir opnað hliðin að gini hans? Ógn er kringum tennur hans.

¹⁴W szyi jego przemieszkuje moc, a boleść przed nim ucieka.

¹⁵Tignarprýði eru skjaldaraðirnar, lokaðar með traustu innsigli.

¹⁵Sztuki ciała jego spoiły się, całowite są w nim, że się nie porusza.

¹⁶Hver skjöldurinn liggur fast að öðrum, ekkert loft kemst á milli þeirra.

¹⁶Serce jego twarde jako kamieó, tak twarde, jako sztuka spodniego kamienia młyóskiego.

¹⁷Þeir eru fastir hver við annan, eru svo samfelldir, að þeir verða eigi skildir sundur.

¹⁷Gdy się podnosi, drżą mocarze, a od strachu oczyszczają się.

¹⁸Þegar hann hnerrar, standa ljósgeislar úr nösum hans, og augu hans eru sem brágeislar morgunroðans.

¹⁸Miecz, który go sięga, nie ostoi się, ani drzewce, ani strzała, ani pancerz.

¹⁹Úr gini hans standa blys, eldneistar ganga fram úr honum.

¹⁹Żelazo poczyta sobie za plewę, a miedź za drzewo zbótwiałe.

²⁰Úr nösum hans stendur eimur, eins og upp úr sjóðandi potti, sem kynt er undir með sefgrasi.

²⁰Nie upłoszy go strzała, a jako źdźbło są u niego kamienie z procy.

²¹Andi hans kveikir í kolum, og logi stendur úr gini hans.

²¹Strzelbę sobie poczyta jako słomę, a pośmiewa się z szermowania włócznią.

²²Kraftur situr á hálsi hans, og angist stökkur á undan honum.

²²Pod nim są ostre skorupy; ściele sobie na rzeczach ostrych jako na błocie.

²³Vöðvar holds hans loða fastir við, eru steyptir á hann og hreyfast ekki.

²³Czyni, że wre głębokość jako garniec, a że się mąci morze jako w moździerzu.

²⁴Hjarta hans er hart sem steinn, já, hart sem neðri kvarnarsteinn.

²⁴Za sobą jasną ścieszkę czyni, tak, że się zdaje, iż przepaść ma siwiznę.

²⁵Þegar hann stökkur upp, skelfast kapparnir, þeir verða ringlaðir af hræðslu.

²⁵Niemasz na ziemi równego mu, który tak stworzony jest, że się niczego nie boi.

²⁶Ráðist einhver að honum með sverði, þá vinnur það eigi á, eigi heldur lensa, skotspjót eða ör.

²⁶Wszelką rzecz wysoką lekce waży; on jest królem nad wszystkiemi srogiemi zwierzętami.

²⁷Hann metur járnið sem strá, eirinn sem maðksmoginn við.

²⁸Eigi rekur örin hann á flótta, slöngusteinarnir verða hálmur fyrir honum.

²⁹Kylfur metur hann sem hálmstrá, og að hvin spjótsins hlær hann.

³⁰Neðan á honum eru oddhvöss brot, hann markar för í aurinn sem för eftir þreskisleða.

³¹Hann lætur vella í djúpinu sem í potti, gjörir hafið eins og smyrslaketil.

³²Aftur undan honum er ljósrák, ætla mætti, að sjórinn væri silfurhærur.

³³Enginn er hans maki á jörðu, hans sem skapaður er til þess að kunna ekki að hræðast.Hann lítur niður á allt hátt, hann er konungur yfir öllum drembnum dýrum.

³⁴Hann lítur niður á allt hátt, hann er konungur yfir öllum drembnum dýrum.