¹Þá svaraði Elífas frá Teman og sagði:

¹Y RESPONDIO Eliphaz Temanita, y dijo:

²Skyldi vitur maður svara með vindkenndri visku og fylla brjóst sitt austanstormi _

²¿Si proferirá el sabio vana sabiduría, Y henchirá su vientre de viento solano?

³sanna mál sitt með orðum, sem ekkert gagna, og ræðum, sem engu fá áorkað?

³¿Disputará con palabras inútiles, Y con razones sin provecho?

⁴Auk þess rífur þú niður guðsóttann og veikir lotninguna, sem Guði ber.

⁴Tú también disipas el temor, Y menoscabas la oración delante de Dios.

⁵Því að misgjörð þín leggur þér orð í munn og þú velur þér lævísra tungu.

⁵Porque tu boca declaró tu iniquidad, Pues has escogido el hablar de los astutos.

⁶Þinn eigin munnur sakfellir þig, ekki ég, og varir þínar vitna í gegn þér.

⁶Tu boca te condenará, y no yo; Y tus labios testificarán contra ti.

⁷Fæddist þú fyrstur manna og ert þú í heiminn borinn fyrr en hæðirnar?

⁷¿Naciste tú primero que Adam? ¿O fuiste formado antes que los collados?

⁸Hefir þú hlustað í ráði Guðs og hrifsað til þín spekina?

⁸¿Oíste tú el secreto de Dios, Que detienes en ti solo la sabiduría?

⁹Hvað veist þú, er vér eigi vissum, hvað skilur þú, er oss væri ókunnugt?

⁹¿Qué sabes tú que no sepamos? ¿Qué entiendes que no se halle en nosotros?

¹⁰Til eru og öldungar, gráhærðir menn, vor á meðal, auðgari að ævidögum en faðir þinn.

¹⁰Entre nosotros también hay cano, también hay viejo Mucho mayor en días que tu padre.

¹¹Er huggun Guðs þér lítils virði og mildileg orðin sem þú heyrir?

¹¹¿En tan poco tienes las consolaciones de Dios? ¿Tienes acaso alguna cosa oculta cerca de ti?

¹²Hvers vegna hrífur gremjan þig og hví ranghvolfast augu þín,

¹²¿Por qué te enajena tu corazón, Y por qué guiñan tus ojos,

¹³er þú snýr reiði þinni gegn Guði og lætur þér slík orð um munn fara?

¹³Pues haces frente á Dios con tu espíritu, Y sacas tales palabras de tu boca?

¹⁴Hvað er maðurinn, að hann geti verið hreinn, og sá verið réttlátur, sem af konu er fæddur?

¹⁴¿Qué cosa es el hombre para que sea limpio, Y que se justifique el nacido de mujer?

¹⁵Sjá, sínum heilögu treystir Hann ekki, og himinninn er ekki hreinn í augum hans,

¹⁵He aquí que en sus santos no confía, Y ni los cielos son limpios delante de sus ojos:

¹⁶hvað þá hinn andstyggilegi og spillti, maðurinn, sem drekkur ranglætið eins og vatn.

¹⁶¿Cuánto menos el hombre abominable y vil, Que bebe la iniquidad como agua?

¹⁷Ég vil fræða þig, heyr þú mig, og það sem ég hefi séð, frá því vil ég segja,

¹⁷Escúchame; yo te mostraré Y te contaré lo que he visto:

¹⁸því er vitringarnir kunngjörðu _ og duldu ekki _ svo sem arfsögn frá feðrum sínum,

¹⁸(Lo que los sabios nos contaron De sus padres, y no lo encubrieron;

¹⁹en þeim einum var landið gefið, og enginn útlendingur hafði enn farið um meðal þeirra.

¹⁹A los cuales solos fué dada la tierra, Y no pasó extraño por medio de ellos:)

²⁰Alla ævi sína kvelst hinn óguðlegi og öll þau ár, sem geymd eru ofbeldismanninum.

²⁰Todos los días del impío, él es atormentado de dolor, Y el número de años es escondido al violento.

²¹Skelfingarhljóð óma í eyrum honum, á friðartímum ræðst eyðandinn á hann.

²¹Estruendos espantosos hay en sus oídos; En la paz le vendrá quien lo asuele.

²²Hann trúir því ekki, að hann komist út úr myrkrinu, og hann er kjörinn undir sverðið.

²²El no creerá que ha de volver de las tinieblas, Y está mirando al cuchillo.

²³Hann reikar um til þess að leita sér brauðs _ hvar er það? _ hann veit að ógæfudagurinn bíður hans.

²³Desasosegado á comer siempre, Sabe que le está aparejado día de tinieblas.

²⁴Neyð og angist skelfa hann, hún ber hann ofurliði eins og konungur, sem búinn er til atlögu,

²⁴Tribulación y angustia le asombrarán, Y esforzaránse contra él como un rey apercibido para la batalla.

²⁵af því hann útrétti hönd sína gegn Guði og reis þrjóskur í móti hinum Almáttka,

²⁵Por cuanto él extendió su mano contra Dios, Y se esforzó contra el Todopoderoso,

²⁶rann í móti honum illvígur undir þykkum bungum skjalda sinna.

²⁶El le acometerá en la cerviz, En lo grueso de las hombreras de sus escudos:

²⁷Hann þakti andlit sitt spiki og safnaði fitu á lendar sér,

²⁷Porque cubrió su rostro con su gordura, E hizo pliegues sobre los ijares;

²⁸settist að í eyddum borgum, í húsum, er enginn átti í að búa og ákveðið var, að verða skyldu að rústum.

²⁸Y habitó las ciudades asoladas, Las casas inhabitadas, Que estaban puestas en montones.

²⁹Hann verður ekki ríkur, og eigur hans haldast ekki við, og kornöx hans svigna ekki til jarðar.

²⁹No enriquecerá, ni será firme su potencia, Ni extenderá por la tierra su hermosura.

³⁰Hann kemst eigi undan myrkrinu, frjóanga hans mun loginn svíða, og fyrir reiðiblæstri hans ferst hann.

³⁰No se escapará de las tinieblas: La llama secará sus ramos, Y con el aliento de su boca perecerá.

³¹Hann skyldi ekki reiða sig á hégóma; hann villist, því að hégómi verður umbun hans.

³¹No confíe el iluso en la vanidad; Porque ella será su recompensa.

³²Það rætist fyrir skapadægur hans, og pálmagrein hans grænkar eigi.

³²El será cortado antes de su tiempo, Y sus renuevos no reverdecerán.

³³Hann hristir af sér súr berin eins og vínviðurinn og varpar af sér blómunum eins og olíutréð.

³³El perderá su agraz como la vid, Y derramará su flor como la oliva.

³⁴Því að sveit hinna óguðlegu er ófrjó, og eldur eyðir tjöldum mútugjafanna.Þeir ganga þungaðir með mæðu og ala ógæfu, og kviður þeirra undirbýr svik.

³⁴Porque la sociedad de los hipócritas será asolada, Y fuego consumirá las tiendas de soborno.

³⁵Þeir ganga þungaðir með mæðu og ala ógæfu, og kviður þeirra undirbýr svik.

³⁵Concibieron dolor, y parieron iniquidad; Y las entradas de ellos meditan engaño.