¹Þá svaraði Job og sagði:

¹Y RESPONDIO Job, y dijo:

²Ég hefi heyrt nóg af slíku, hvimleiðir huggarar eruð þér allir saman.

²Muchas veces he oído cosas como estas: Consoladores molestos sois todos vosotros.

³Er orðavindurinn nú á enda? eða hvað knýr þig til andsvara?

³¿Tendrán fin las palabras ventosas? O ¿qué te animará á responder?

⁴Ég gæti líka talað eins og þér, ef þér væruð í mínum sporum, gæti spunnið saman ræður gegn yður og hrist yfir yður höfuðið,

⁴También yo hablaría como vosotros. Ojalá vuestra alma estuviera en lugar de la mía, Que yo os tendría compañía en las palabras, Y sobre vosotros movería mi cabeza.

⁵ég gæti styrkt yður með munni mínum, og meðaumkun vara minna mundi lina þjáning yðar.

⁵Mas yo os alentaría con mis palabras, Y la consolación de mis labios apaciguaría el dolor vuestro.

⁶Þótt ég tali, þá linar ekki kvöl mína, og gjöri ég það ekki, hvaða létti fæ ég þá?

⁶Si hablo, mi dolor no cesa; Y si dejo de hablar, no se aparta de mí.

⁷Miklu fremur hefir Guð nú örþreytt mig, _ þú hefir eytt öllu ættliði mínu,

⁷Empero ahora me ha fatigado: Has tú asolado toda mi compañía.

⁸hefir hremmt mig, og það er vitni í móti mér. Sjúkdómur minn rís í gegn mér, ákærir mig upp í opið geðið.

⁸Tú me has arrugado; testigo es mi flacura, Que se levanta contra mí para testificar en mi rostro.

⁹Reiði hans slítur mig sundur og ofsækir mig, hann nístir tönnum í móti mér, andstæðingur minn hvessir á mig augun.

⁹Su furor me destrizó, y me ha sido contrario: Crujió sus dientes contra mí; Contra mí aguzó sus ojos mi enemigo.

¹⁰Þeir glenna upp ginið í móti mér, löðrunga mig til háðungar, allir saman gjöra þeir samtök í móti mér.

¹⁰Abrieron contra mí su boca; Hirieron mis mejillas con afrenta; Contra mí se juntaron todos.

¹¹Guð gefur mig á vald ranglátra og varpar mér í hendur óguðlegra.

¹¹Hame entregado Dios al mentiroso, Y en las manos de los impíos me hizo estremecer.

¹²Ég lifði áhyggjulaus, þá braut hann mig sundur, hann þreif í hnakkann á mér og molaði mig sundur og reisti mig upp sér að skotspæni.

¹²Próspero estaba, y desmenuzóme: Y arrebatóme por la cerviz, y despedazóme, Y púsome por blanco suyo.

¹³Skeyti hans fljúga kringum mig, vægðarlaust sker hann sundur nýru mín, hellir galli mínu á jörðu.

¹³Cercáronme sus flecheros, Partió mis riñones, y no perdonó: Mi hiel derramó por tierra.

¹⁴Hann brýtur í mig skarð á skarð ofan og gjörir áhlaup á mig eins og hetja.

¹⁴Quebrantóme de quebranto sobre quebranto; Corrió contra mí como un gigante.

¹⁵Ég hefi saumað sekk um hörund mitt og stungið horni mínu ofan í moldina.

¹⁵Yo cosí saco sobre mi piel, Y cargué mi cabeza de polvo.

¹⁶Andlit mitt er þrútið af gráti, og svartamyrkur hvílir yfir hvörmum mínum,

¹⁶Mi rostro está enlodado con lloro, Y mis párpados entenebrecidos:

¹⁷þótt ekkert ranglæti sé í hendi minni og bæn mín sé hrein.

¹⁷A pesar de no haber iniquidad en mis manos, Y de haber sido mi oración pura.

¹⁸Jörð, hyl þú eigi blóð mitt, og kvein mitt finni engan hvíldarstað!

¹⁸Oh tierra! no cubras mi sangre, Y no haya lugar á mi clamor.

¹⁹En sjá, á himnum er vottur minn og vitni mitt á hæðum.

¹⁹Mas he aquí que en los cielos está mi testigo, Y mi testimonio en las alturas.

²⁰Vinir mínir gjöra gys að mér _ til Guðs lítur auga mitt grátandi,

²⁰Disputadores son mis amigos: Mas á Dios destilarán mis ojos.

²¹að hann láti manninn ná rétti sínum gagnvart Guði og skeri úr milli mannsins og vinar hans.Því að senn eru þessi fáu ár á enda, og ég fer burt þá leiðina, sem ég aldrei sný aftur.

²¹Ojalá pudiese disputar el hombre con Dios, Como con su prójimo!

²²Því að senn eru þessi fáu ár á enda, og ég fer burt þá leiðina, sem ég aldrei sný aftur.

²²Mas los años contados vendrán, Y yo iré el camino por donde no volveré.