¹Þá svaraði Sófar frá Naama og sagði:

¹Y RESPONDIO Sophar Naamathita, y dijo:

²Fyrir því veita hugsanir mínar mér andsvör og af því að það sýður í mér:

²Por cierto mis pensamientos me hacen responder, Y por tanto me apresuro.

³Ég verð að hlusta á háðulegar ávítur, en andi minn gefur mér skilning að svara.

³La reprensión de mi censura he oído, Y háceme responder el espíritu de mi inteligencia.

⁴Veist þú, að svo hefir það verið frá eilífð, frá því er menn voru settir á jörðina,

⁴¿No sabes esto que fué siempre, Desde el tiempo que fué puesto el hombre sobre la tierra,

⁵að fögnuður óguðlegra er skammær og að gleði hins guðlausa varir örskotsstund?

⁵Que la alegría de los impíos es breve, Y el gozo del hipócrita por un momento?

⁶Þó að sjálfbirgingskapur hans nemi við himin og höfuð hans nái upp í skýin,

⁶Si subiere su altivez hasta el cielo, Y su cabeza tocare en las nubes,

⁷þá verður hann þó eilíflega að engu eins og hans eigin saur, þeir, sem sáu hann, segja: Hvar er hann?

⁷Con su estiércol perecerá para siempre: Los que le hubieren visto, dirán: ¿Qué es de él?

⁸Hann líður burt eins og draumur, svo að hann finnst ekki, og hverfur eins og nætursýn.

⁸Como sueño volará, y no será hallado: Y disiparáse como visión nocturna.

⁹Augað, sem á hann horfði, sér hann eigi aftur, og bústaður hans lítur hann aldrei framar.

⁹El ojo que le habrá visto, nunca más le verá; Ni su lugar le echará más de ver.

¹⁰Börn hans sníkja á snauða menn, og hendur þeirra skila aftur eigum hans.

¹⁰Sus hijos pobres andarán rogando; Y sus manos tornarán lo que él robó.

¹¹Þótt bein hans séu full af æskuþrótti, leggjast þau samt með honum í moldu.

¹¹Sus huesos están llenos de sus mocedades, Y con él serán sepultados en el polvo.

¹²Þótt hið illa sé honum sætt í munni, þótt hann feli það undir tungu sinni,

¹²Si el mal se endulzó en su boca, Si lo ocultaba debajo de su lengua;

¹³þótt hann treini sér það og vilji ekki sleppa því og haldi því eftir í miðjum gómnum,

¹³Si le parecía bien, y no lo dejaba, Mas antes lo detenía entre su paladar;

¹⁴þá breytist þó fæðan í innýflum hans, _ í nöðrugall í kviði honum.

¹⁴Su comida se mudará en sus entrañas, Hiel de áspides será dentro de él.

¹⁵Auð gleypti hann _ hann verður að æla honum aftur, Guð keyrir hann úr kviði hans.

¹⁵Devoró riquezas, mas vomitarálas; De su vientre las sacará Dios.

¹⁶Nöðrueitur saug hann, tunga eiturormsins deyðir hann.

¹⁶Veneno de áspides chupará; Matarálo lengua de víbora.

¹⁷Hann má ekki gleðjast yfir lækjum, yfir rennandi ám hunangs og rjóma.

¹⁷No verá los arroyos, los ríos, Los torrentes de miel y de manteca.

¹⁸Hann lætur af hendi aflaféð og gleypir það eigi, auðurinn sem hann græddi, veitir honum eigi eftirvænta gleði.

¹⁸Restituirá el trabajo conforme á la hacienda que tomó; Y no tragará, ni gozará.

¹⁹Því að hann kúgaði snauða og lét þá eftir hjálparlausa, sölsaði undir sig hús, en byggði ekki.

¹⁹Por cuanto quebrantó y desamparó á los pobres, Robó casas, y no las edificó;

²⁰Því að hann þekkti enga ró í maga sínum, þó fær hann eigi forðað því, sem honum er dýrmætast.

²⁰Por tanto, no sentirá él sosiego en su vientre, Ni salvará nada de lo que codiciaba.

²¹Ekkert komst undan græðgi hans, fyrir því er velsæld hans eigi varanleg.

²¹No quedó nada que no comiese: Por tanto su bien no será durable.

²²Þótt hann hafi allsnægtir, kemst hann í nauðir, allt magn mæðunnar kemur yfir hann.

²²Cuando fuere lleno su bastimento, tendrá angustia: Las manos todas de los malvados vendrán sobre él.

²³Þá verður það: Til þess að fylla kvið hans sendir Guð í hann sína brennandi reiði og lætur mat sínum rigna yfir hann.

²³Cuando se pusiere á henchir su vientre, Dios enviará sobre él el furor de su ira, Y harála llover sobre él y sobre su comida.

²⁴Flýi hann fyrir járnvopnunum, þá borar eirboginn hann í gegn.

²⁴Huirá de las armas de hierro, Y el arco de acero le atravesará.

²⁵Hann dregur örina út, þá kemur hún út um bakið, og hinn blikandi oddur kemur út úr galli hans _ skelfing grípur hann.

²⁵Desenvainará y sacará saeta de su aljaba, Y relumbrante pasará por su hiel: Sobre él vendrán terrores.

²⁶Allur ófarnaður er geymdur auðæfum hans, eldur, sem enginn blæs að, eyðir honum, hann etur það, sem eftir er í tjaldi hans.

²⁶Todas tinieblas están guardadas para sus secretos: Fuego no soplado lo devorará; Su sucesor será quebrantado en su tienda.

²⁷Himinninn afhjúpar misgjörð hans, og jörðin gjörir uppreisn í móti honum.

²⁷Los cielos descubrirán su iniquidad, Y la tierra se levantará contra él.

²⁸Gróði húss hans fer í útlegð, rennur burt í allar áttir á degi reiðinnar.Þetta er óguðlegs manns hlutskipti frá Guði og arfleifð sú, sem honum er úthlutuð af hinum Almáttka.

²⁸Los renuevos de su casa serán trasportados; Serán derramados en el día de su furor.

²⁹Þetta er óguðlegs manns hlutskipti frá Guði og arfleifð sú, sem honum er úthlutuð af hinum Almáttka.

²⁹Esta es la parte que Dios apareja al hombre impío, Y la heredad que Dios le señala por su palabra.