¹Og Job hélt áfram að flytja ræðu sína og mælti:

¹Y VOLVIO Job á tomar su propósito, y dijo:

²Ó að mér liði eins og forðum daga, eins og þá er Guð varðveitti mig,

²Quién me tornase como en los meses pasados, Como en los días que Dios me guardaba,

³þá er lampi hans skein yfir höfði mér, og ég gekk við ljós hans í myrkrinu,

³Cuando hacía resplandecer su candela sobre mi cabeza, A la luz de la cual yo caminaba en la oscuridad;

⁴eins og þá er ég var á sumri ævi minnar, þá er vinátta Guðs var yfir tjaldi mínu,

⁴Como fué en los días de mi mocedad, Cuando el secreto de Dios estaba en mi tienda;

⁵þá er hinn Almáttki var enn með mér og börn mín hringinn í kringum mig,

⁵Cuando aún el Omnipotente estaba conmigo, Y mis hijos alrededor de mi;

⁶þá er ég óð í rjóma, og olífuolían rann í lækjum úr klettinum hjá mér,

⁶Cuando lavaba yo mis caminos con manteca, Y la piedra me derramaba ríos de aceite!

⁷þá er ég gekk út í borgarhliðið, upp í borgina, bjó mér sæti á torginu.

⁷Cuando salía á la puerta á juicio, Y en la plaza hacía preparar mi asiento,

⁸Þegar sveinarnir sáu mig, földu þeir sig, og öldungarnir risu úr sæti og stóðu.

⁸Los mozos me veían, y se escondían; Y los viejos se levantaban, y estaban en pie;

⁹Höfðingjarnir hættu að tala og lögðu hönd á munn sér.

⁹Los príncipes detenían sus palabras, Ponían la mano sobre su boca;

¹⁰Rödd tignarmannanna þagnaði, og tunga þeirra loddi við góminn.

¹⁰La voz de los principales se ocultaba, Y su lengua se pegaba á su paladar:

¹¹Því að ef eyra heyrði, taldi það mig sælan, og ef auga sá, bar það mér vitni.

¹¹Cuando los oídos que me oían, me llamaban bienaventurado, Y los ojos que me veían, me daban testimonio:

¹²Því að ég bjargaði bágstöddum, sem hrópuðu á hjálp, og munaðarleysingjum, sem enga aðstoð áttu.

¹²Porque libraba al pobre que gritaba, Y al huérfano que carecía de ayudador.

¹³Blessunarósk aumingjans kom yfir mig, og hjarta ekkjunnar fyllti ég fögnuði.

¹³La bendición del que se iba á perder venía sobre mí; Y al corazón de la viuda daba alegría.

¹⁴Ég íklæddist réttlætinu, og það íklæddist mér, ráðvendni mín var mér sem skikkja og vefjarhöttur.

¹⁴Vestíame de justicia, y ella me vestía como un manto; Y mi toca era juicio.

¹⁵Ég var auga hins blinda og fótur hins halta.

¹⁵Yo era ojos al ciego, Y pies al cojo.

¹⁶Ég var faðir hinna snauðu, og málefni þess, sem ég eigi þekkti, rannsakaði ég.

¹⁶A los menesterosos era padre; Y de la causa que no entendía, me informaba con diligencia:

¹⁷Ég braut jaxlana í hinum rangláta og reif bráðina úr tönnum hans.

¹⁷Y quebraba los colmillos del inicuo, Y de sus dientes hacía soltar la presa.

¹⁸Þá hugsaði ég: ,,Í hreiðri mínu mun ég gefa upp andann og lifa langa ævi, eins og Fönix-fuglinn.

¹⁸Y decía yo: En mi nido moriré, Y como arena multiplicaré días.

¹⁹Rót mín er opin fyrir vatninu, og döggin hefir náttstað á greinum mínum.

¹⁹Mi raíz estaba abierta junto á las aguas, Y en mis ramas permanecía el rocío.

²⁰Heiður minn er æ nýr hjá mér, og bogi minn yngist upp í hendi minni.``

²⁰Mi honra se renovaba en mí, Y mi arco se corroboraba en mi mano.

²¹Þeir hlustuðu á mig og biðu og hlýddu þegjandi á tillögu mína.

²¹Oíanme, y esperaban; Y callaban á mi consejo.

²²Þá er ég hafði talað, tóku þeir eigi aftur til máls, og ræða mín draup niður á þá.

²²Tras mi palabra no replicaban, Y mi razón destilaba sobre ellos.

²³Þeir biðu mín eins og regns, og opnuðu munn sinn, eins og von væri á vorskúr.

²³Y esperábanme como á la lluvia, Y abrían su boca como á la lluvia tardía.

²⁴Ég brosti til þeirra, þegar þeim féllst hugur, og ljós auglitis míns gjörðu þeir aldrei dapurt.Fús lagði ég leið til þeirra og sat þar efstur, sat þar sem konungur umkringdur af hersveit sinni, eins og huggari harmþrunginna.

²⁴Si me reía con ellos, no lo creían: Y no abatían la luz de mi rostro.

²⁵Fús lagði ég leið til þeirra og sat þar efstur, sat þar sem konungur umkringdur af hersveit sinni, eins og huggari harmþrunginna.

²⁵Calificaba yo el camino de ellos, y sentábame en cabecera; Y moraba como rey en el ejército, Como el que consuela llorosos.