¹Getur þú veitt krókódílinn á öngul, getur þú heft tungu hans með snæri?

¹¿SACARAS tú al leviathán con el anzuelo, O con la cuerda que le echares en su lengua?

²Dregur þú seftaug gegnum nasir hans og rekur þú krók gegnum kjálka honum?

²¿Pondrás tú garfio en sus narices, Y horadarás con espinas su quijada?

³Ætli hann beri fram fyrir þig margar auðmjúkar bænir eða mæli til þín blíðum orðum?

³¿Multiplicará él ruegos para contigo? ¿Hablaráte él lisonjas?

⁴Mun hann gjöra við þig sáttmála, svo að þú takir hann að ævinlegum þræli?

⁴¿Hará concierto contigo Para que lo tomes por siervo perpetuo?

⁵Munt þú leika þér að honum eins og litlum fugli og getur þú bundið hann fastan fyrir smámeyjar þínar?

⁵¿Jugarás tú con él como con pájaro, O lo atarás para tus niñas?

⁶Manga fiskveiðafélagar um hann, skipta þeir honum meðal kaupmanna?

⁶¿Harán de él banquete los compañeros? ¿Partiránlo entre los mercaderes?

⁷Getur þú fyllt húð hans broddum og haus hans skutlum?

⁷¿Cortarás tú con cuchillo su cuero, O con asta de pescadores su cabeza?

⁸Legg hönd þína á hann _ hugsaðu þér, hvílík viðureign! Þú gjörir það ekki aftur.

⁸Pon tu mano sobre él; Te acordarás de la batalla, y nunca más tornarás.

⁹Já, von mannsins bregst, hann fellur þegar flatur fyrir sjóninni einni saman.

⁹He aquí que la esperanza acerca de él será burlada; Porque aun á su sola vista se desmayarán.

¹⁰Enginn er svo fífldjarfur, að hann þori að egna hann, _ og hver er þá sá, er þori að ganga fram fyrir mitt auglit?

¹⁰Nadie hay tan osado que lo despierte: ¿Quién pues podrá estar delante de mí?

¹¹Hver hefir að fyrra bragði gefið mér, svo að ég ætti að endurgjalda? Allt sem undir himninum er, það er mitt!

¹¹¿Quién me ha anticipado, para que yo restituya? Todo lo que hay debajo del cielo es mío.

¹²Ég vil ekki þegja um limu hans, né um styrkleik og fegurð vaxtar hans.

¹²Yo no callaré sus miembros, Ni lo de sus fuerzas y la gracia de su disposición.

¹³Hver hefir flett upp skjaldkápu hans að framan, hver fer inn undir tvöfaldan tanngarð hans?

¹³¿Quién descubrirá la delantera de su vestidura? ¿Quién se llegará á él con freno doble?

¹⁴Hver hefir opnað hliðin að gini hans? Ógn er kringum tennur hans.

¹⁴¿Quién abrirá las puertas de su rostro? Los órdenes de sus dientes espantan.

¹⁵Tignarprýði eru skjaldaraðirnar, lokaðar með traustu innsigli.

¹⁵La gloria de su vestido son escudos fuertes, Cerrados entre sí estrechamente.

¹⁶Hver skjöldurinn liggur fast að öðrum, ekkert loft kemst á milli þeirra.

¹⁶El uno se junta con el otro, Que viento no entra entre ellos.

¹⁷Þeir eru fastir hver við annan, eru svo samfelldir, að þeir verða eigi skildir sundur.

¹⁷Pegado está el uno con el otro, Están trabados entre sí, que no se pueden apartar.

¹⁸Þegar hann hnerrar, standa ljósgeislar úr nösum hans, og augu hans eru sem brágeislar morgunroðans.

¹⁸Con sus estornudos encienden lumbre, Y sus ojos son como los párpados del alba.

¹⁹Úr gini hans standa blys, eldneistar ganga fram úr honum.

¹⁹De su boca salen hachas de fuego, Centellas de fuego proceden.

²⁰Úr nösum hans stendur eimur, eins og upp úr sjóðandi potti, sem kynt er undir með sefgrasi.

²⁰De sus narices sale humo, Como de una olla ó caldero que hierve.

²¹Andi hans kveikir í kolum, og logi stendur úr gini hans.

²¹Su aliento enciende los carbones, Y de su boca sale llama.

²²Kraftur situr á hálsi hans, og angist stökkur á undan honum.

²²En su cerviz mora la fortaleza, Y espárcese el desaliento delante de él.

²³Vöðvar holds hans loða fastir við, eru steyptir á hann og hreyfast ekki.

²³Las partes momias de su carne están apretadas: Están en él firmes, y no se mueven.

²⁴Hjarta hans er hart sem steinn, já, hart sem neðri kvarnarsteinn.

²⁴Su corazón es firme como una piedra, Y fuerte como la muela de abajo.

²⁵Þegar hann stökkur upp, skelfast kapparnir, þeir verða ringlaðir af hræðslu.

²⁵De su grandeza tienen temor los fuertes, Y á causa de su desfallecimiento hacen por purificarse.

²⁶Ráðist einhver að honum með sverði, þá vinnur það eigi á, eigi heldur lensa, skotspjót eða ör.

²⁶Cuando alguno lo alcanzare, ni espada, Ni lanza, ni dardo, ni coselete durará.

²⁷Hann metur járnið sem strá, eirinn sem maðksmoginn við.

²⁷El hierro estima por pajas, Y el acero por leño podrido.

²⁸Eigi rekur örin hann á flótta, slöngusteinarnir verða hálmur fyrir honum.

²⁸Saeta no le hace huir; Las piedras de honda se le tornan aristas.

²⁹Kylfur metur hann sem hálmstrá, og að hvin spjótsins hlær hann.

²⁹Tiene toda arma por hojarascas, Y del blandir de la pica se burla.

³⁰Neðan á honum eru oddhvöss brot, hann markar för í aurinn sem för eftir þreskisleða.

³⁰Por debajo tiene agudas conchas; Imprime su agudez en el suelo.

³¹Hann lætur vella í djúpinu sem í potti, gjörir hafið eins og smyrslaketil.

³¹Hace hervir como una olla la profunda mar, Y tórnala como una olla de ungüento.

³²Aftur undan honum er ljósrák, ætla mætti, að sjórinn væri silfurhærur.

³²En pos de sí hace resplandecer la senda, Que parece que la mar es cana.

³³Enginn er hans maki á jörðu, hans sem skapaður er til þess að kunna ekki að hræðast.Hann lítur niður á allt hátt, hann er konungur yfir öllum drembnum dýrum.

³³No hay sobre la tierra su semejante, Hecho para nada temer.

³⁴Hann lítur niður á allt hátt, hann er konungur yfir öllum drembnum dýrum.

³⁴Menosprecia toda cosa alta: Es rey sobre todos los soberbios.