¹Kalla þú bara! Ætli nokkur svari þér? og til hvers af hinum heilögu viltu snúa þér?

¹AHORA pues da voces, si habrá quien te responda; ¿Y á cuál de los santos te volverás?

²Því að gremjan drepur heimskingjann, og öfundin deyðir einfeldninginn.

²Es cierto que al necio la ira lo mata, Y al codicioso consume la envidia.

³Ég hefi að vísu séð heimskingjann festa djúpar rætur, en varð þó skyndilega að formæla bústað hans.

³Yo he visto al necio que echaba raíces, Y en la misma hora maldije su habitación.

⁴Börn hans eru fjarlæg hjálpinni, þau eru troðin niður í hliðinu, og enginn bjargar.

⁴Sus hijos estarán lejos de la salud, Y en la puerta serán quebrantados, Y no habrá quien los libre.

⁵Uppskeru hans etur hinn hungraði, já, jafnvel inn í þyrna sækir hann hana, og hinir þyrstu þrá eigur hans.

⁵Su mies comerán los hambrientos, Y sacaránla de entre las espinas, Y los sedientos beberán su hacienda.

⁶Því að óhamingjan vex ekki upp úr moldinni, og mæðan sprettur ekki upp úr jarðveginum.

⁶Porque la iniquidad no sale del polvo, Ni la molestia brota de la tierra.

⁷Nei, maðurinn fæðist til mæðu, eins og neistarnir fljúga upp í loftið.

⁷Empero como las centellas se levantan para volar por el aire, Así el hombre nace para la aflicción.

⁸En ég mundi snúa mér til hins Almáttka og bera málefni mitt upp fyrir Guði,

⁸Ciertamente yo buscaría á Dios, Y depositaría en él mis negocios:

⁹honum, sem gjörir mikla hluti og órannsakanlega, dásemdarverk, sem eigi verða talin,

⁹El cual hace cosas grandes é inescrutables, Y maravillas que no tienen cuento:

¹⁰sem gefur regn á jörðina og sendir vatn yfir vellina

¹⁰Que da la lluvia sobre la haz de la tierra, Y envía las aguas por los campos:

¹¹til þess að hefja hina lítilmótlegu hátt upp, og til þess að hinir sorgbitnu öðlist mikla sælu;

¹¹Que pone los humildes en altura, Y los enlutados son levantados á salud:

¹²honum, sem gjörir að engu áform hinna lævísu, svo að hendur þeirra koma engu varanlegu til leiðar,

¹²Que frustra los pensamientos de los astutos, Para que sus manos no hagan nada:

¹³sem veiðir vitringana í slægð þeirra, svo að ráð hinna slungnu kollsteypast.

¹³Que prende á los sabios en la astucia de ellos, Y el consejo de los perversos es entontecido;

¹⁴Á daginn reka þeir sig á myrkur, og sem um nótt þreifa þeir fyrir sér um hádegið.

¹⁴De día se topan con tinieblas, Y en mitad del día andan á tientas como de noche:

¹⁵Þannig frelsar hann munaðarleysingjann úr gini þeirra og fátæklinginn undan valdi hins sterka.

¹⁵Y libra de la espada al pobre, de la boca de los impíos, Y de la mano violenta;

¹⁶Þannig er von fyrir hinn vesala, og illskan lokar munni sínum.

¹⁶Pues es esperanza al menesteroso, Y la iniquidad cerrará su boca.

¹⁷Sjá, sæll er sá maður, er Guð hirtir, lítilsvirð því eigi ögun hins Almáttka.

¹⁷He aquí, bienaventurado es el hombre á quien Dios castiga: Por tanto no menosprecies la corrección del Todopoderoso.

¹⁸Því að hann særir, en bindur og um, hann slær, og hendur hans græða.

¹⁸Porque él es el que hace la llaga, y él la vendará: El hiere, y sus manos curan.

¹⁹Úr sex nauðum frelsar hann þig, og í hinni sjöundu snertir þig ekkert illt.

¹⁹En seis tribulaciones te librará, Y en la séptima no te tocará el mal.

²⁰Í hallærinu frelsar hann þig frá dauða og í orustunni undan valdi sverðsins.

²⁰En el hambre te redimirá de la muerte, Y en la guerra de las manos de la espada.

²¹Fyrir svipu tungunnar ert þú falinn og þarft ekkert að óttast, er eyðingin kemur.

²¹Del azote de la lengua serás encubierto; Ni temerás de la destrucción cuando viniere.

²²Að eyðing og hungri getur þú hlegið, og villidýrin þarft þú ekki að óttast.

²²De la destrucción y del hambre te reirás, Y no temerás de las bestias del campo:

²³Því að þú ert í bandalagi við steina akurlendisins, og dýr merkurinnar eru í sátt við þig.

²³Pues aun con las piedras del campo tendrás tu concierto, Y las bestias del campo te serán pacíficas.

²⁴Og þú munt komast að raun um, að tjald þitt er heilt, þú kannar bústað þinn og saknar einskis.

²⁴Y sabrás que hay paz en tu tienda; Y visitarás tu morada, y no pecarás.

²⁵Og þú munt komast að raun um, að niðjar þínir eru margir og afsprengi þitt sem gras á jörðu.

²⁵Asimismo echarás de ver que tu simiente es mucha, Y tu prole como la hierba de la tierra.

²⁶Í hárri elli munt þú ganga inn í gröfina, eins og kornbundinið er látið í hlöðuna á sínum tíma.Sjá, þetta höfum vér útgrundað, þannig er það. Heyr þú það og set það vel á þig!

²⁶Y vendrás en la vejez á la sepultura, Como el montón de trigo que se coge á su tiempo.

²⁷Sjá, þetta höfum vér útgrundað, þannig er það. Heyr þú það og set það vel á þig!

²⁷He aquí lo que hemos inquirido, lo cual es así: Oyelo, y juzga tú para contigo.