¹Þá svaraði Job og sagði:

¹Y RESPONDIO Job y dijo:

²Ó að gremja mín væri vegin og ógæfa mín lögð á vogarskálar!

²Oh si pesasen al justo mi queja y mi tormento, Y se alzasen igualmente en balanza!

³Hún er þyngri en sandur hafsins, fyrir því hefi ég eigi taumhald á tungu minni.

³Porque pesaría aquél más que la arena del mar: Y por tanto mis palabras son cortadas.

⁴Því að örvar hins Almáttka sitja fastar í mér, og andi minn drekkur í sig eitur þeirra. Ógnir Guðs steðja að mér.

⁴Porque las saetas del Todopoderoso están en mí, Cuyo veneno bebe mi espíritu; Y terrores de Dios me combaten.

⁵Rymur skógarasninn yfir grængresinu, eða öskrar nautið yfir fóðri sínu?

⁵¿Acaso gime el asno montés junto á la hierba? ¿Muge el buey junto á su pasto?

⁶Verður hið bragðlausa etið saltlaust, eða er gott bragð að hvítunni í egginu?

⁶¿Comeráse lo desabrido sin sal? ¿O habrá gusto en la clara del huevo?

⁷Matur minn fær mér ógleði, mig velgir við að snerta hann.

⁷Las cosas que mi alma no quería tocar, Por los dolores son mi comida.

⁸Ó að ósk mín uppfylltist, og Guð léti von mína rætast!

⁸Quién me diera que viniese mi petición, Y que Dios me otorgase lo que espero;

⁹Ég vildi að Guði þóknaðist að merja mig sundur, rétta út höndina og skera lífsþráð minn sundur!

⁹Y que pluguiera á Dios quebrantarme; Que soltara su mano, y me deshiciera!

¹⁰Þá væri það þó enn huggun mín _ og ég skyldi hoppa af gleði í vægðarlausri kvölinni _ að ég hefi aldrei afneitað orðum hins Heilaga.

¹⁰Y sería aún mi consuelo, Si me asaltase con dolor sin dar más tregua, Que yo no he escondido las palabras del Santo.

¹¹Hver er kraftur minn, að ég skyldi þreyja, og hver verða endalok mín, að ég skyldi vera þolinmóður?

¹¹¿Cuál es mi fortaleza para esperar aún? ¿Y cuál mi fin para dilatar mi vida?

¹²Er þá kraftur minn kletta kraftur, eða er líkami minn af eiri?

¹²¿Es mi fortaleza la de las piedras? ¿O mi carne, es de acero?

¹³Er ég ekki með öllu hjálparvana og öll frelsun frá mér hrakin?

¹³¿No me ayudo cuanto puedo, Y el poder me falta del todo?

¹⁴Hrelldur maður á heimting á meðaumkun hjá vini sínum, enda þótt hann hætti að óttast hinn Almáttka.

¹⁴El atribulado es consolado de su compañero: Mas hase abandonado el temor del Omnipotente.

¹⁵Bræður mínir brugðust eins og lækur, eins og farvegur lækja, sem flóa yfir,

¹⁵Mis hermanos han mentido cual arroyo: Pasáronse como corrientes impetuosas,

¹⁶sem gruggugir eru af ís og snjórinn hverfur ofan í.

¹⁶Que están escondidas por la helada, Y encubiertas con nieve;

¹⁷Jafnskjótt og þeir bakast af sólinni, þorna þeir upp, þegar hitnar, hverfa þeir burt af stað sínum.

¹⁷Que al tiempo del calor son deshechas, Y en calentándose, desaparecen de su lugar;

¹⁸Kaupmannalestirnar beygja af leið sinni, halda upp í eyðimörkina og farast.

¹⁸Apártanse de la senda de su rumbo, Van menguando y piérdense.

¹⁹Kaupmannalestir frá Tema skyggndust eftir þeim, ferðamannahópar frá Saba reiddu sig á þá.

¹⁹Miraron los caminantes de Temán, Los caminantes de Saba esperaron en ellas:

²⁰Þeir urðu sér til skammar fyrir vonina, þeir komu þangað og urðu sneyptir.

²⁰Mas fueron avergonzados por su esperanza; Porque vinieron hasta ellas, y halláronse confusos.

²¹Þannig eruð þér nú orðnir fyrir mér, þér sáuð skelfing og skelfdust.

²¹Ahora ciertamente como ellas sois vosotros: Que habéis visto el tormento, y teméis.

²²Hefi ég sagt: ,,Færið mér eitthvað og borgið af eigum yðar fyrir mig,

²²¿Os he dicho yo: Traedme, Y pagad por mí de vuestra hacienda;

²³frelsið mig úr höndum óvinarins og leysið mig undan valdi kúgarans``?

²³Y libradme de la mano del opresor, Y redimidme del poder de los violentos?

²⁴Fræðið mig, og ég skal þegja, og sýnið mér, í hverju mér hefir á orðið.

²⁴Enseñadme, y yo callaré: Y hacedme entender en qué he errado.

²⁵Hversu áhrifamikil eru einlægninnar orð, en hvað sanna átölur yðar?

²⁵Cuán fuertes son las palabras de rectitud! Mas ¿qué reprende el que reprende de vosotros?

²⁶Hafið þér í hyggju að ásaka orð? Ummæli örvilnaðs manns hverfa út í vindinn.

²⁶¿Pensáis censurar palabras, Y los discursos de un desesperado, que son como el viento?

²⁷Þér munduð jafnvel hluta um föðurleysingjann og selja vin yðar.

²⁷También os arrojáis sobre el huérfano, Y hacéis hoyo delante de vuestro amigo.

²⁸Og nú _ ó að yður mætti þóknast að líta á mig, ég mun vissulega ekki ljúga upp í opið geðið á yður.

²⁸Ahora pues, si queréis, mirad en mí, Y ved si miento delante de vosotros.

²⁹Snúið við, fremjið eigi ranglæti, já, snúið við, enn þá hefi ég rétt fyrir mér.Er ranglæti á minni tungu, eða ætli gómur minn greini ekki hvað illt er?

²⁹Tornad ahora, y no haya iniquidad; Volved aún á considerar mi justicia en esto.

³⁰Er ranglæti á minni tungu, eða ætli gómur minn greini ekki hvað illt er?

³⁰¿Hay iniquidad en mi lengua? ¿No puede mi paladar discernir las cosas depravadas?