¹Hjá þér, Drottinn, leita ég hælis, lát mig aldrei verða til skammar.

¹EN ti, oh Jehová, he esperado; No sea yo confuso para siempre.

²Frelsa mig og bjarga mér eftir réttlæti þínu, hneig eyru þín til mín og hjálpa mér.

²Hazme escapar, y líbrame en tu justicia: Inclina tu oído y sálvame.

³Ver mér verndarbjarg, vígi mér til hjálpar, því að þú ert bjarg mitt og vígi.

³Séme por peña de estancia, adonde recurra yo continuamente: Mandado has que yo sea salvo; Porque tú eres mi roca, y mi fortaleza.

⁴Guð minn, bjarga mér úr hendi illgjarnra, undan valdi illvirkja og harðstjóra.

⁴Dios mío, líbrame de la mano del impío, De la mano del perverso y violento.

⁵Því að þú ert von mín, þú, Drottinn, ert athvarf mitt frá æsku.

⁵Porque tú, oh Señor Jehová, eres mi esperanza: Seguridad mía desde mi juventud.

⁶Við þig hefi ég stuðst frá móðurlífi, frá móðurskauti hefir þú verið skjól mitt, um þig hljómar ætíð lofsöngur minn.

⁶Por ti he sido sustentado desde el vientre: De las entrañas de mi madre tú fuiste el que me sacaste: De ti será siempre mi alabanza.

⁷Ég er mörgum orðinn sem undur, en þú ert mér öruggt hæli.

⁷Como prodigio he sido á muchos; Y tú mi refugio fuerte.

⁸Munnur minn er fullur af lofstír þínum, af dýrð þinni daginn allan.

⁸Sea llena mi boca de tu alabanza, De tu gloria todo el día.

⁹Útskúfa mér eigi í elli minni, yfirgef mig eigi, þá er þróttur minn þverrar.

⁹No me deseches en el tiempo de la vejez; Cuando mi fuerza se acabare, no me desampares.

¹⁰Því að óvinir mínir tala um mig, þeir er sitja um líf mitt, bera ráð sín saman:

¹⁰Porque mis enemigos han tratado de mí; Y los que acechan mi alma, consultaron juntamente.

¹¹,,Guð hefir yfirgefið hann. Eltið hann og grípið hann, því að enginn bjargar.``

¹¹Diciendo: Dios lo ha dejado: Perseguid y tomadle, porque no hay quien le libre.

¹²Guð, ver eigi fjarri mér, Guð minn, skunda til liðs við mig.

¹²Oh Dios, no te alejes de mí: Dios mío, acude presto á mi socorro.

¹³Lát þá er sýna mér fjandskap farast með skömm, lát þá íklæðast háðung og svívirðing, er óska mér ógæfu.

¹³Sean avergonzados, fallezcan los adversarios de mi alma; Sean cubiertos de vergüenza y de confusión los que mi mal buscan.

¹⁴En ég vil sífellt vona og auka enn á allan lofstír þinn.

¹⁴Mas yo siempre esperaré, Y añadiré sobre toda tu alabanza.

¹⁵Munnur minn skal segja frá réttlæti þínu, frá hjálpsemdum þínum allan daginn, því að ég veit eigi tölu á þeim.

¹⁵Mi boca publicará tu justicia Y tu salud todo el día, Aunque no sé el número de ellas.

¹⁶Ég vil segja frá máttarverkum Drottins, ég vil boða réttlæti þitt, það eitt.

¹⁶Vendré á las valentías del Señor Jehová: Haré memoria de sola tu justicia.

¹⁷Guð, þú hefir kennt mér frá æsku, og allt til þessa kunngjöri ég dásemdarverk þín.

¹⁷Oh Dios, enseñásteme desde mi mocedad; Y hasta ahora he manifestado tus maravillas.

¹⁸Yfirgef mig eigi, ó Guð, þegar ég er gamall orðinn og grár fyrir hærum, að ég megi kunngjöra styrkleik þinn komandi kynslóð.

¹⁸Y aun hasta la vejez y las canas; oh Dios, no me desampares, Hasta que denuncie tu brazo á la posteridad, Tus valentías á todos los que han de venir.

¹⁹Máttur þinn og réttlæti þitt, ó Guð, nær til himins, þú sem hefir framið stórvirki, Guð, hver er sem þú?

¹⁹Y tu justicia, oh Dios, hasta lo excelso; Porque has hecho grandes cosas: Oh Dios, ¿quién como tú?

²⁰Þú sem hefir látið oss horfa upp á miklar nauðir og ógæfu, þú munt láta oss lifna við að nýju og láta oss aftur stíga upp úr undirdjúpum jarðar.

²⁰Tú, que me has hecho ver muchas angustias y males, Volverás á darme vida, Y de nuevo me levantarás de los abismos de la tierra.

²¹Þú munt auka við tign mína og aftur veita mér huggun.

²¹Aumentarás mi grandeza, Y volverás á consolarme.

²²Þá vil ég lofa trúfesti þína með hörpuleik, Guð minn, leika á gígju fyrir þér, þú Hinn heilagi í Ísrael.

²²Asimismo yo te alabaré con instrumento de salterio, Oh Dios mío: tu verdad cantaré yo á ti en el arpa, Oh Santo de Israel.

²³Varir mínar skulu fagna, er ég leik fyrir þér, og sál mín er þú hefir leyst.Þá skal og tunga mín tala um réttlæti þitt liðlangan daginn, því að þeir urðu til skammar, já hlutu kinnroða, er óskuðu mér ógæfu.

²³Mis labios cantarán cuando á ti salmeare, Y mi alma, á la cual redimiste.

²⁴Þá skal og tunga mín tala um réttlæti þitt liðlangan daginn, því að þeir urðu til skammar, já hlutu kinnroða, er óskuðu mér ógæfu.

²⁴Mi lengua hablará también de tu justicia todo el día: Por cuanto fueron avergonzados, porque fueron confusos los que mi mal procuraban.