1Sjá, allt þetta hefir auga mitt séð og eyra mitt heyrt og sett það á sig.
1‹‹İşte, gözlerim her şeyi gördü,Kulağım duydu, anladı.
2Það sem þér vitið, það veit ég líka, ekki stend ég yður að baki.
2Sizin bildiğinizi ben de biliyorum,Sizden aşağı kalmam.
3En ég vil tala til hins Almáttka og mig langar til að þreyta málsókn við Guð.
3Ama ben Her Şeye Gücü Yetenle konuşmak,Davamı Tanrıyla tartışmak istiyorum.
4Því að sannlega samtvinnið þér lygar og eruð gagnslausir gutlarar allir saman.
4Sizlerse yalan düzüyorsunuz,Hepiniz değersiz hekimlersiniz.
5Ó að þér vilduð steinþegja, þá mætti meta yður það til mannvits.
5Keşke büsbütün sussanız!Sizin için bilgelik olurdu bu.
6Heyrið átölur mínar og hlustið á ásakanir vara minna.
6Şimdi davamı dinleyin,Yakınmama kulak verin.
7Viljið þér mæla það, sem rangt er, Guði til varnar, og honum til varnar mæla svik?
7Tanrı adına haksızlık mı edeceksiniz?Onun adına yalan mı söyleyeceksiniz?
8Viljið þér draga taum hans, eða viljið þér taka málstað Guðs?
8Onun tarafını mı tutacaksınız?Tanrının davasını mı savunacaksınız?
9Ætli það fari vel, þegar hann rannsakar yður, eða ætlið þér að leika á hann, eins og leikið er á menn?
9Sizi sorguya çekerse, iyi mi olur?İnsanları aldattığınız gibi Onu da mı aldatacaksınız?
10Nei, hegna, hegna mun hann yður, ef þér eruð hlutdrægir í leyni.
10Gizlice Onun tarafını tutarsanız,Kuşkusuz sizi azarlar.
11Hátign hans mun skelfa yður, og ógn hans mun falla yfir yður.
11Onun görkemi sizi yıldırmaz mı?Dehşeti üzerinize düşmez mi?
12Spakmæli yðar eru ösku-orðskviðir, vígi yðar eru leirvígi.
12Anlattıklarınız kül kadar değersizdir,Savunduklarınızsa çamurdan farksız.
13Þegið og látið mig í friði, þá mun ég mæla, og komi yfir mig hvað sem vill.
13‹‹Susun, bırakın ben konuşayım,Başıma ne gelirse gelsin.
14Ég stofna sjálfum mér í hættu og legg lífið undir.
14Hayatım tehlikeye girecekse girsin,Canım zora düşecekse düşsün.
15Sjá, hann mun deyða mig _ ég bíð hans, aðeins vil ég verja breytni mína fyrir augliti hans.
15Beni öldürecek, umudum kalmadıfç,Hiç olmazsa yürüdüğüm yolun doğruluğunu yüzüne karşı savunayım. bile Ona güvenim sarsılmaz.››
16Það skal og verða mér til sigurs, því að guðlaus maður kemur ekki fyrir auglit hans.
16Aslında bu benim kurtuluşum olacak,Çünkü tanrısız bir adam Onun karşısına çıkamaz.
17Hlýðið því gaumgæfilega á ræðu mína, og vörn mín gangi yður í eyru.
17Sözlerimi iyi dinleyin,Kulaklarınızdan çıkmasın söyleyeceklerim.
18Sjá, ég hefi undirbúið málið, ég veit, að ég verð dæmdur sýkn.
18İşte davamı hazırladım,Haklı çıkacağımı biliyorum.
19Hver er sá, er deila vilji við mig? þá skyldi ég þegja og gefa upp andann.
19Kim suçlayacak beni?Biri varsa susar, son soluğumu veririm.
20Tvennt mátt þú, Guð, ekki við mig gjöra, þá skal ég ekki fela mig fyrir augliti þínu.
20‹‹Yalnız şu iki şeyi lütfet, Tanrım,O zaman kendimi senden gizlemeyeceğim:
21Tak hönd þína burt frá mér, og lát ekki skelfing þína hræða mig.
21Elini üstümden çekVe dehşetinle beni yıldırma.
22Kalla því næst, og mun ég svara, eða ég skal tala, og veit þú mér andsvör í móti.
22Sonra beni çağır, yanıtlayayım,Ya da bırak ben konuşayım, sen yanıtla.
23Hversu margar eru þá misgjörðir mínar og syndir? Kunngjör mér afbrot mín og synd mína!
23Suçlarım, günahlarım ne kadar?Bana suçumu, günahımı göster.
24Hvers vegna byrgir þú auglit þitt og ætlar, að ég sé óvinur þinn?
24Niçin yüzünü gizliyorsun,Beni düşman gibi görüyorsun? çağrıştırıyor, bu yolla bir söz sanatı yapılmış.
25Ætlar þú að skelfa vindþyrlað laufblað og ofsækja þurrt hálmstrá,
25Rüzgarın sürüklediği yaprağa dönmüşüm,Beni mi korkutacaksın?Kuru samanı mı kovalayacaksın?
26er þú dæmir mér beiskar kvalir og lætur mig erfa misgjörðir æsku minnar,
26Çünkü hakkımda acı şeyler yazıyor,Gençliğimde işlediğim günahları bana miras veriyorsun.
27er þú setur fætur mína í stokk og aðgætir alla vegu mína og markar hring kringum iljar mínar?_ Þessi maður dettur þó sundur eins og maðksmoginn viður, eins og möletið fat.
27Ayaklarımı tomruğa vuruyor,Yollarımı gözetliyor,İzimi sürüyorsun.
28_ Þessi maður dettur þó sundur eins og maðksmoginn viður, eins og möletið fat.
28‹‹Oysa insan telef olmuş, çürük bir şey,Güve yemiş giysi gibidir.