1Andi minn er bugaður, dagar mínir þrotnir, gröfin bíður mín.
1‹‹Yaşama gücüm tükendi, günlerim kısaldı,Mezar gözlüyor beni.
2Vissulega eru þeir enn að gjöra gys að mér! Auga mitt verður að horfa upp á móðganir þeirra!
2Çevremi alaycılar kuşatmış,Gözümü onların aşağılamasıyla açıp kapıyorum.
3Set veð, gakk í ábyrgð fyrir mig hjá þér, Guð, hver mun annars taka í hönd mér?
3‹‹Ey Tanrı, kefilim ol kendine karşı,Başka kim var bana güvence verecek?
4Því að hjörtum þeirra hefir þú varnað vits, fyrir því munt þú ekki láta þá sigri hrósa.
4Çünkü onların aklını anlayışa kapadın,Bu yüzden onları zafere kavuşturmayacaksın.
5Hver sem með svikum framselur vini sína að herfangi, _ augu barna hans munu daprast.
5Para için dostlarını satan adamınÇocuklarının gözünün feri söner.
6Hann hefir gjört mig að orðskviði meðal manna, og ég verð að láta hrækja í andlit mitt.
6‹‹Tanrı beni insanların diline düşürdü,Yüzüme tükürmekteler.
7Fyrir því dapraðist auga mitt af harmi, og limir mínir eru allir orðnir sem skuggi.
7Kederden gözümün feri söndü,Kollarım bacaklarım çırpı gibi.
8Réttvísir menn skelfast yfir því, og hinn saklausi fárast yfir hinum óguðlega.
8Dürüst insanlar buna şaşıyor,Suçsuzlar tanrısızlara saldırıyor.
9En hinn réttláti heldur fast við sína leið, og sá sem hefir hreinar hendur, verður enn styrkari.
9Doğrular kendi yolunu tutuyor,Elleri temiz olanlar gittikçe güçleniyor.
10En komið þér allir hingað aftur, og ég mun ekki finna neinn vitran mann meðal yðar.
10‹‹Ama siz, hepiniz gelin yine deneyin!Aranızda bir bilge bulamayacağım.
11Dagar mínir eru liðnir, fyrirætlanir mínar sundurtættar, _ hin dýrasta eign hjarta míns.
11Günlerim geçti, tasarılarım,Dileklerim suya düştü.
12Nóttina gjöra þeir að degi, ljósið á að vera nær mér en myrkrið.
12Bu insanlar geceyi gündüze çeviriyorlar,Karanlığa ‹Işık yakındır› diyorlar.
13Þegar ég vonast eftir að dánarheimar verði híbýli mitt, bý mér hvílu í myrkrinu,
13Ölüler diyarını evim diye gözlüyorsam,Yatağımı karanlığa seriyorsam,
14þegar ég kalla gröfina ,,föður minn``, ormana ,,móður mína og systur`` _
14Çukura ‹Babam›,Kurda ‹Annem, kızkardeşim› diyorsam,
15hvar er þá von mín, já, von mín _ hver eygir hana?Að slagbröndum Heljar stígur hún niður, þá er ég um leið fæ hvíld í moldu.
15Umudum nerede?Kim benim için umut görebilir?
16Að slagbröndum Heljar stígur hún niður, þá er ég um leið fæ hvíld í moldu.
16Umut benimle ölüler diyarına mı inecek?Toprağa birlikte mi gireceğiz?››